tag:blogger.com,1999:blog-291609742012-02-17T21:25:01.817+02:00Scrivere o morire. Scrivere è un 'po morire.mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.comBlogger3281100tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-53539816964788631312012-01-26T18:48:00.002+02:002012-01-26T18:55:37.832+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-KNnY4SQq_-4/TyGEAIBdicI/AAAAAAAACVI/DWa5k8oIEMk/s1600/PC200358.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701983740916238786" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-KNnY4SQq_-4/TyGEAIBdicI/AAAAAAAACVI/DWa5k8oIEMk/s400/PC200358.JPG" /></a> Με σχετική ανυπομονησία έτρεξα κι αγόρασα λίγο πριν τα Χριστούγεννα την αγγλική έκδοση του καινούργιου βιβλίου του μαέστρου Κινγκ λίγες μέρες από την κυκλοφορία του, αφού αντιστάθηκα μια φορά στην αλμυρή τιμή των 25.90 ευρώ από το Public. (Ναι, ξέρω, αν το παράγγελνα από το νετ θα ερχόταν πιο φτηνό, αυτή η συζήτηση περί τιμής του βιβλίου είναι κουραστική, ο καθένας κρίνει και κάνει τις επιλογές του), όμως προτίμησα αυτή την «πλούσια» έκδοση μεγάλου σχήματος και σκληρού εξώφυλλου από τη μικρή paperback (που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα) αφενός διότι βιαζόμουν να το διαβάσω και αφετέρου λόγω της μεγαλύτερης γραμματοσειράς, αφού η πρεσβυωπία δεν μ’ έχει επισκεφτεί ακόμα, αλλά είναι απέξω απ’ την πόρτα και μου χτυπάει επιτακτικά να της ανοίξω.<br />Το βιβλίο είναι, σ’ αυτό το μεγάλο σχήμα, 740 σελίδες, η έκδοση είναι απόλυτα βιομηχανική και πολύ απρόσωπη, ειδικά αν αφαιρέσεις την «κουβερτούρα» (το έγχρωμο εξώφυλλο που καλύπτει - προστατεύει το δεμένο υπόλοιπο βιβλίο δλδ) πράγμα που κάνω πάντα για μην τη φθείρω. Στο εσωτερικό ευτυχώς λείπουν οι ύμνοι για το συγγραφέα που βάζει η Μπελ στις ελληνικές εκδόσεις (λες κι έχει κανένα νόημα πια) και υπάρχει και το σημείωμα του Κινγκ στο τέλος, αρκετά μεγάλο αυτή τη φορά το οποίο αποφεύγω να διαβάσω για να μη μου αποκαλύψει οτιδήποτε από την πλοκή. Όλο το υπόλοιπο είναι Κινγκ, γραφή του μαέστρου που διαβάζω εδώ και 23 χρόνια ανελλιπώς κι έχω διαβάσει ό,τι έχει γράψει, (πολλά 2,3 έως και 6-7 φορές) καλό ή κακό, αριστουργηματικό ή βαρετό με τα δεύτερα να είναι πολύ πολύ λιγότερα, μια σχεδόν αμελητέα ποσότητα.<br />Βυθίζομαι στο βιβλίο το οποίο κατά τη διάρκεια της ημέρας «φωνάζει» να το σηκώσεις και να το συνεχίσεις και να η γνώμη μου για το 22.11.63:<br />Πρώτη παρατήρηση: όλοι ξέρουμε λίγο πολύ την υπόθεση του βιβλίου, από δελτία τύπου, αναφορές στο διαδίκτυο κτλ. Όσοι ξέρουμε και τον Κινγκ γνωρίζουμε ότι θα μας βάλει στο ζουμί της υπόθεσης μετά την 150η σελίδα τουλάχιστον (όταν είναι της έκτασης των 600-700 σελ.), αφού πρώτα θα παρουσιάσει το σκηνικό, τους ήρωες (με κάποιες ιστορίες του παρελθόντος που τους σημάδεψαν), τους δευτέρους ήρωες, ίσως μια άλλη υπόθεση που θα «τρέχει» παράλληλα, και γενικά όλα τα κόλπα που χρησιμοποιεί για να μας κρατάει σε αγωνία. Όμως εδώ ο Κινγκ βουτάει στο κέντρο της υπόθεσης από τη σελίδα 50, πράγμα το οποίο από τη μία μ’ αρέσει πολύ, αλλά απ’ την άλλη έχω κάποιες ενστάσεις τις οποίες θα αναφέρω παρακάτω στον τομέα Σπόιλερς που θα διαβάσετε όσοι θέλετε, αν δε σας πειράζει να μάθετε από τώρα μερικές λεπτομέρειες του βιβλίου (και φυσικά όχι κάποια χοντρή ανατροπή).<br />Κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η μεταφορά στο χρόνο. Φυσικά το θέμα είναι παλιό, μην ανατρέξουμε σε κλασικά έργα και πολυχρησιμοποιημένο, αλλά είναι πάντα γοητευτικό. Εμένα προσωπικά μου αρέσει πολύ και έτυχε να το χρησιμοποιήσω στη σειρά των παιδικών βιβλίων που γράφω (τον πρόλαβα τον Κινγκ από κάτι μήνες), αλλά πάντα κάτι θα διαφοροποιείται και θα ξεχωρίζει τα διάφορα έργα. Εδώ ο Κινγκ χρησιμοποιεί<br /><br />Σπόιλερ<br />ένα δικό του κανόνα. Δεν βάζει στο παιχνίδι μια μηχανή του χρόνου, αλλά μια τοποθετημένη γεωγραφικά «είσοδο», μια «πόρτα» προς την ίδια γεωγραφική θέση, αλλά και προς μια συγκεκριμένη στιγμή του παρελθόντος. Μέσω αυτής «γυρίζεις» στις 11.58 της 9-9-1958, κι όσο κι αν καθίσεις εκεί στο παρελθόν επιστρέφοντας στο μέλλον έχουν περάσει μόνο 2 λεπτά.<br />Τέλος σπόιλερ<br /><br />Η πλοκή συνεχίζεται με το ερώτημα αν μπορείς να αλλάξεις κάτι στο παρελθόν και πώς μπορεί αυτό να επηρεάσει το μέλλον. Το θέμα είναι τεράστιο και πολύπλοκο κι αν το θέσεις στους φυσικούς θα μπλέξεις τρελά.<br />Ένα δημοφιλές ερώτημα είναι: αν γυρίσεις στο παρελθόν και σκοτώσεις τον παππού σου τι θα γίνει; Ο Κινγκ έκανε το ψυχικό και ασχολήθηκε και μ’ αυτό. Να η λύση-απάντηση του συγγραφέα μέσα από τα λόγια ενός ήρωά του:<br />And Al looks at him with wide eyes and says, “Why the fuck would you want to do that?”<br />Προχωράμε (κι από δω και πέρα όλα είναι ολίγον σπόιλερ… )<br />Βρίσκεται λοιπόν η «πόρτα» κι ο ένας ήρωας, ο γερασμένος και άρρωστος πια, αποκαλύπτει το μυστικό στον νεώτερο, τον κεντρικό ήρωα του βιβλίου. Και του αναθέτει, του προτείνει ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Πώς; Βουτώντας στον παρελθόν το 1958, ζώντας εκεί 5 χρόνια και σώζοντας τελικά τον πρόεδρο Κένεντι από τη δολοφονία του στις 22-11-1963.<br />Κι εκεί που νομίζεις ότι ο Κινγκ θα βάλει τον ήρωα να το σκέφτεται -και να ετοιμάζεται- για καμιά βδομάδα (βλέπε καμια 50ρια σελίδες) εκείνος φεύγει την επομένη, ουσιαστικά σε μισή μέρα, πολύ πολύ γρήγορα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Παράλληλα κυλάει και μια δεύτερη ιστορία. Ο ήρωας έχει ένα γνωστό μαθητή του μπλα μπλα μπλα που ο μπαμπάς του έσφαξε τη μάνα του κ την αδελφή του κτλ κτλ κτλ και θέλει να ανατρέψει ΚΑΙ αυτό το κακό. (κι άλλο ένα, σύνολο 3).<br />(Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΛΕΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΧΕΔΟΝ)<br />Με προβλημάτισε το ζήτημα των δύο ιστοριών, δηλαδή το γεγονός ότι ο Κινγκ βάζει τον ήρωά του να θέλει να φέρει εις πέρας δύο αποστολές: και να σώσει την οικογένεια από τον μέθυσο πατέρα, αλλά και να σώσει τον JFK και ν’ αλλάξει τον κόσμο. Επίσης δε μου άρεσε που ο ήρωας ξεκινάει για μια τόσο δύσκολη αποστολή πολύ γρήγορα δίχως να το σκεφτεί πάνω από μισή μέρα και χωρίς να κάνει μια μίνιμουμ προετοιμασία. (Εδώ στο κέντρο θες να κατεβείς κι ετοιμάζεσαι μια ώρα).<br />ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥ<br />Φτάνουμε έτσι κάπου στη σελίδα 200… (ίσως κ λίγο πιο πίσω)<br />Κι εκεί που νομίζεις ότι ο Κινγκ θα συνεχίσει να κεντάει, αρχίζει το βαρετό του πράγματος, το φάντασμα της γραφής Ταμπίθα που κυνηγάει το δημιουργό. Βαρετές βαρετές βαρετές σελίδες… ο ήρωας που περιπλανιέται δειλά, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα… ενώ θα μπορούσε να κάνει παπάδες, να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο, να γνωρίσει προσωπικότητες, (μη με ρωτάτε τι, αναλογιστείτε τι θα έκανε ένας άνθρωπος με τη φαντασία του Κινγκ) ο Κινγκ θα μπορούσε να στήσει τρελές ιστορίες έχοντας αυτά τα δεδομένα, εκείνος αντιθέτως ζει μια ζωή που σε κάνει να θέλεις να εκσφενδονίσεις το βιβλίο απ’ το παράθυρο μέχρι να φτάσεις στη σελίδα 500 όταν και χρονικά πλησιάζοντας πια στο 1963 το βιβλίο ξαναπαίρνει φωτιά κι η γραφή της Ταμπίθας αποσύρεται. Η δράση κορυφώνεται, οι ιδέες σχετικά με το ταξίδι στο χρόνο και το κατά πόσο ξαναγυρνώντας στην τρύπα σβήνονται όλα, είναι πολύ μελετημένα και αρκετά πρωτότυπα δοσμένα,<br />όμως συνολικά: ένα μέτριο βιβλίο του μαέστρου, ένα βιβλίο που ήθελε -200 σελίδες χαλαρά κι ούτε θα το καταλάβαινε κανείς, ένα βιβλίο απ’ αυτά που νομίζει (ή κάποιοι άλλοι του βάζουν ένα πιστόλι στον κρόταφο κι εκείνος συμφωνεί) ότι τον κάνουν πιο «λογοτεχνικό» συγγραφέα…<br />Στο τελικό σημείωμα αναφέρει ότι ήθελε να γράψει αυτό το θέμα το 1972 κι ότι καλύτερα που δεν το έκανε. Η γνώμη μου είναι πως αν το έγραφε τότε το βιβλίο θα είχε λιγότερα ιστορικά στοιχεία (ποιος χέστηκε για άλλον έναν Νταν Μπράουν;) αλλά απ’ την άλλη το βιβλίο θα ξέσκιζε… όπως ξέσκιζαν εκείνα που γράφτηκαν με το άγουρο μεν ταλέντο του, αλλά ταυτόχρονα τόσο λαμπερό σαν χρυσός 24 καρατίων…<br />Στο επόμενο φίλοι… τα γνωστά… τα ποστ γράφονται για τους Κινγκικούς και για κανέναν άλλον…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5353981696478863131?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-72010945109955446272012-01-11T19:42:00.003+02:002012-01-11T19:47:20.970+02:00<div>Με τη <a href="http://ninacouletaki.wordpress.com/">συγγραφέα</a> και <a href="http://eglima.wordpress.com/">εγκληματική περσόνα</a> στην Επίδαυρο αυτό το Σάββατο!</div><br /><div></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ve5lETbDv2M/Tw3KdfFdqCI/AAAAAAAACU8/W1dW2UBNT7k/s1600/mamaloukas%2Bepidayros.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696431711602976802" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ve5lETbDv2M/Tw3KdfFdqCI/AAAAAAAACU8/W1dW2UBNT7k/s400/mamaloukas%2Bepidayros.jpg" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7201094510995544627?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-15530765524046304022012-01-10T15:42:00.001+02:002012-01-10T15:45:40.404+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-GIw-b4uSmyI/TwxAj4o6JlI/AAAAAAAACUw/Uc8pQQevAzM/s1600/P1100404.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695998613960402514" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-GIw-b4uSmyI/TwxAj4o6JlI/AAAAAAAACUw/Uc8pQQevAzM/s320/P1100404.JPG" /></a> Στην αρχή της μαθητείας μου στην ιστορία του βιβλίου ανακάλυψα ότι η τυπογραφία μάς έχει χαρίσει υπέροχα αντίτυπα. Αρχέτυπα και παλαιότυπα, αλδινές εκδόσεις, τεράστια βιβλία σε σχήμα foglio γεμάτα περίτεχνες ξυλογραφίες, όπως και μικρά – μινιατούρες με ξεχωριστή γοητεία.<br />Όμως εγώ αγάπησα κάποια παλιά βιβλία που δεν τραβούν το μάτι. Παραμένουν σπάνια, είναι ακριβά, αν και αυτό είναι σχετικό, κι έχουν κι αυτά την ιστορία τους. Και ταυτόχρονα, όταν μπαίνουν στη ζωή μου, σχηματίζουν τις δικές μου αναμνήσεις. Το δωδεκάτομο έργο του Κωνσταντίνου Μιχαήλ Κούμα με τίτλο «Ιστορίαι των ανθρωπίνων πράξεων» που τυπώθηκε ανάμεσα στα έτη 1830-1832 στη Βιέννη είναι από μόνο του μια συλλογή βιβλίων μέσα μου. Από τη στιγμή που το είδα να πουλιέται σε μια απλησίαστη –για μένα- τιμή, στον πόθο να το αποκτήσω κάποτε, μέχρι το κυνήγι, τη μελέτη, την τύχη να αποκτήσω μερικούς τόμους σε εξαιρετική κατάσταση και σε συμφέρουσα τιμή, κι από κει να αρχίσει το κυνήγι των χαμένων τόμων… Έλειπε κι ο δωδέκατος, ο πιο σπάνιος, διότι εκεί ο Κούμας αναφέρει την Ελλάδα και την επανάσταση κι εκεί υπάρχει και το πορτραίτο του. Κι είπα: «αυτόν δε θα τον βρεις ποτέ…» αλλά η τύχη το θέλησε και τον απέκτησα πριν λίγες μέρες. Ένας τόμος που λείπει ακόμα, μόνο η μοίρα ξέρει αν και πότε θα τον βρω… αλλά αυτή δεν είναι η ζωή του συλλέκτη; Αυτή η λαχτάρα δεν οδηγούσε και τους δύο πρωταγωνιστές της χαμένης βιβλιοθήκης, τον Άλντο και τον Σκούρα; Το Καλό και το Κακό; Το ίδιο πάθος δεν μοιράζονταν;<br />Και μέχρι να βρεθεί εγώ θα απολαμβάνω το ξεφύλλισμα του δωδέκατου τόμου, θα χαζεύω τον πνευματικό μου σύντροφο, Κούμα, στη σελ.582 και ταυτόχρονα θα σχεδιάζω το δέσιμο που θα προτείνω στο βιβλιοδέτη το οποίο θα μιμείται τη βιβλιοδεσία και τις χρυσοτυπίες στη ράχη των υπόλοιπων τόμων… Ιστορίες και συγκινήσεις για τους εραστές της τυπογραφίας αυτές, φίλοι…<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TuJ8V0nLAcY/TwxAd6AT5-I/AAAAAAAACUk/AnQssZqrNzE/s1600/P1100405.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695998511247779810" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-TuJ8V0nLAcY/TwxAd6AT5-I/AAAAAAAACUk/AnQssZqrNzE/s320/P1100405.JPG" /></a><br /><br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-1553076552404630402?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-26501489946776017992012-01-02T18:25:00.010+02:002012-01-02T18:36:06.995+02:00<p>Αγαπητοί φίλοι…</p><br /><br /><p>Καλήχρονιά κι ευτυχισμένο το 2012!</p><br /><br /><p>Είναι σίγουρο πια! Ο διάσημος αλλά, εδώ και καιρό, εξαφανισμένος συγγραφέας <span style="color:#ff0000;">ΤΖΙΜΙ ΡΕΪΝ</span> θα έρθει στην Αθήνα για να παρουσιάσει τα δύο πρώτα βιβλία των Παιδιών του Χρόνου! Αν όλα πάνε καλά, <span style="color:#ff0000;">η δημοσιογράφος Νατάσσα Βησσαρίωνος</span> θα μιλήσει για τον Κρις Πινόκιο και τη Νοεμί Αστράκη, <span style="color:#66cccc;">ο ηθοποιός Αυγουστίνος Ρεμούνδος</span> θα διαβάσει αποσπάσματα από τα βιβλία, ενώ ο Τζίμι Ρέιν θα απαντήσει σε όλες σας τις απορίες και θα μοιράσει ένα αναμνηστικό συλλεκτικό δώρο σε όλους όσοι παρευρεθούν!ΥΓ. Αν δείτε τους άντρες της βροχής, μη φοβηθείτε, δε θα τολμήσουν να κάνουν κάτι μπροστά σε όλο τον κόσμο!<br /><br /></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wt4p7lBdTV8/TwHblypzsBI/AAAAAAAACUM/fBSSg0bLipc/s1600/PC170344.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693072846271787026" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-wt4p7lBdTV8/TwHblypzsBI/AAAAAAAACUM/fBSSg0bLipc/s320/PC170344.JPG" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-sU-O2WTK4p4/TwHbYSY1w-I/AAAAAAAACUA/1UFu1g-fesk/s1600/PC170343.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693072614272386018" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-sU-O2WTK4p4/TwHbYSY1w-I/AAAAAAAACUA/1UFu1g-fesk/s400/PC170343.JPG" /></a><br /><br /><br /><div>Δείτε <a href="http://www.youtube.com/watch?v=InVSdsy0s3k">ΕΔΩ</a> και το τρομερό βιντεάκι των Παιδιών του Χρόνου!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2650148994677601799?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-65060174368026861842011-12-13T08:12:00.011+02:002011-12-13T08:43:35.040+02:00<div>Η <a href="http://crimefictionclubgr.wordpress.com/">Ελληνική Λέσχη Αστυνομικής Λογοτεχνίας</a>, το <a href="http://vivliothiki.com/about/">βιβλιοπωλείο βιβλιοθήκη </a>και οι εκδόσεις Μεταίχμιο σας προσκαλούν την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου στις 8:30μμ σε μια βραδιά αγωνίας και περιπέτειας αφιερωμένη στην αστυνομική λογοτεχνία. </div><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/--s8rP89Iy_M/TubvK1p6O0I/AAAAAAAACTc/KXaBqc3e4UE/s1600/inv%2Blesxis%2B15122011.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685494549082422082" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/--s8rP89Iy_M/TubvK1p6O0I/AAAAAAAACTc/KXaBqc3e4UE/s400/inv%2Blesxis%2B15122011.jpg" /></a><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-W8u28mshGbM/TubzN6O-xWI/AAAAAAAACTo/eFqV3jvuWzI/s1600/2267%2528501%2529.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 139px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685498999897769314" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-W8u28mshGbM/TubzN6O-xWI/AAAAAAAACTo/eFqV3jvuWzI/s200/2267%2528501%2529.jpg" /></a><br /><br /><div>Αφορμή είναι το βιβλίο "Είσοδος κινδύνου" με τις 16 ετερόκλητες νουάρ ιστορίες για το οποίο θα μας μιλήσει ο Σέργιος Γκάκας. Η συζήτηση θα συνεχιστεί με την Νίνα Κουλετάκη και το ελληνικό αστυνομικό αφήγημα και το Δημήτρη Μαμαλούκα που θα μιλήσει για το διεθνές αστυνομικό μυθιστόρημα. </div><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qbG14u_UqYM/TubvERK0xBI/AAAAAAAACTQ/wpEipUNZ5GU/s1600/48989_100000927823295_6639882_n1.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 140px; FLOAT: right; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685494436209148946" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-qbG14u_UqYM/TubvERK0xBI/AAAAAAAACTQ/wpEipUNZ5GU/s200/48989_100000927823295_6639882_n1.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div>Σας περιμένουμε για ενα ποτήρι κρασί και αρκετό μυστήριο...</div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><br /><div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-6506017436802686184?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-32787644110533659512011-11-24T08:00:00.002+02:002011-11-24T08:03:56.976+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-683MhunPlE8/Ts3dhdHebuI/AAAAAAAACS4/LrrVgPHVnK8/s1600/1000949.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 150px; DISPLAY: block; HEIGHT: 223px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678438272005467874" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-683MhunPlE8/Ts3dhdHebuI/AAAAAAAACS4/LrrVgPHVnK8/s320/1000949.jpg" /></a> Εκείνον τον λένε Κρις Πινόκιο. Είναι χοντρούλης με γυαλιά και κάποιες στιγμές νομίζει ότι είναι μυστικός πράκτορας. Έχει μέσα του κρυμμένη πολλή δύναμη, αλλά δεν το ξέρει. Δεν ανέχεται την αδικία.<br />Τα χειρότερα; Τον πιέζουν να τρώει κι οι γονείς του είναι ΚΑΙ καθηγητές του στο ασυνήθιστο σχολείο όπου πάει.<br />Εκείνη τη λένε Νοεμί Αστράκη. Έχει υπέροχα μαλλιά, γαλλική μυτούλα κι είναι πιο θαρραλέα από τον Κρις. Είναι φίλοι γιατί τους ένωσε μια κοινή μοίρα.<br />Ωστόσο υπάρχει κι ο Άλμπερτ. Είναι μικροκαμωμένος, πανέξυπνος και κάθεται σε αναπηρική καρέκλα. Κι έχει υπερφυσικές δυνάμεις.<br />Κι έπειτα είναι εννιά μυστήριοι άντρες που εμφανίζονται όταν βρέχει και θέλουν τον Κρις. Αυτόν και μια περίεργη χρονομηχανή που βρέθηκε στο υπόγειο του σπιτιού του…<br />ενώ εγώ, ο Τζίμι Ρέιν, ο συγγραφέας των Παιδιών του Χρόνου, είμαι ακόμα αιχμάλωτος στη Χώρα της Βροχής, φυλακισμένος στα υπόγεια της έπαυλης του απατεώνα που έχει κλέψει τα βιβλία μου!<br /><br /><em>Μικρέ αναγνώστη, αντέχεις ένα βιβλίο καταιγιστικής δράσης και αγωνίας;<br />Θέλεις να γίνεις κι εσύ ένα Παιδί του Χρόνου;<br /></em><br /><div></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία.</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">Για παιδιά από 11 χρόνων και μεγάλους που αισθάνονται ακόμα παιδιά...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-3278764411053365951?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-25643262437351003832011-09-02T10:31:00.002+03:002011-09-02T10:34:41.612+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-r4lGTOVf2Ig/TmCGlrjhQjI/AAAAAAAACSw/iDdLcf7BR84/s1600/5d_9127362_0_StephenKing_FullDarkNoStars.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 208px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647661914627588658" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-r4lGTOVf2Ig/TmCGlrjhQjI/AAAAAAAACSw/iDdLcf7BR84/s320/5d_9127362_0_StephenKing_FullDarkNoStars.jpg" /></a> Ο μαέστρος είναι πολύ παλιόσκυλο για να ψοφήσει... εξαιρετικό... Κινγκ από τα παλιά... <br /> <br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RtI8QAWZ76U/TmCGhDyCINI/AAAAAAAACSo/1P18gXcLwKI/s1600/farmhouse-in-nebraska-005.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647661835231568082" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-RtI8QAWZ76U/TmCGhDyCINI/AAAAAAAACSo/1P18gXcLwKI/s320/farmhouse-in-nebraska-005.jpg" /></a> <br /> <br /> <br /> <br /><div></div></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2564326243735100383?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-4683128843071954832011-06-13T19:58:00.011+03:002011-06-13T20:26:34.264+03:00<div>Βιβλία φίλων, βιβλία αγαπημένων, βιβλία αγαπημένα γενικώς...</div><br /><div>Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κατηγορίες...</div><br /><em></em><a href="http://1.bp.blogspot.com/-3sd-a1eCBNc/TfZC0eubC6I/AAAAAAAACSg/jE5uY6jQVQw/s1600ΙΣΤΟΡΙΕΣ"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617751054559677346" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-3sd-a1eCBNc/TfZC0eubC6I/AAAAAAAACSg/jE5uY6jQVQw/s320/YDRARGYROS.jpg" /></a> ΝΙΛ ΣΤΙΒΕΝΣΟΝ,<br />ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΣ, ΚΥΚΛΟΣ ΜΠΑΡΟΚ ΤΟΜΟΣ 1<br />Εκδόσεις Κέδρος<br /><br />ΤΟ ΕΠΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΑΡΠΑΣΕ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ<br /><br />Στην Ευρώπη του Δέκατου Έβδομου αιώνα, σʼ έναν κόσμο που κλυδωνίζεται από τις θρησκευτικές έριδες, τις πολιτικές φιλοδοξίες και τις κατακτητικές βλέψεις των ηγετών του, κάποιοι επιμένουν να μάχονται το χάος με τη λογική. Άλλοι, πάλι, βυθίζονται στην ακαταμάχητη γοητεία του υδράργυρου, αυτής της μυστηριώδους ουσίας που κρύβει το κλειδί της Δημιουργίας. Ο Ντάνιελ Γουοτερχάουζ, γόνος μιας οικογένειας περιφρονημένων Πουριτανών, θαρραλέος στοχαστής με κρυφό ενδιαφέρον για τη Φυσική Φιλοσοφία, «συνομιλεί» με τις διάνοιες της εποχής του. Σε μια αφήγηση-ποταμός που σαρώνει ηπείρους και δεκαετίες, η ιστορία του Ντάνιελ διασταυρώνεται με αυτήν του «Κουτσοψώλη Τζακ» Σάφτοου, του φτωχο-διάβολου τυχοδιώκτη που έγινε ο βασιλιάς των Βαγαπόντηδων, και της δαιμόνιας Ελάιζα, της γυναίκας που έσωσε ο Τζακ από ένα τουρκικό χαρέμι για να γίνει κατάσκοπος και πιόνι βασιλιάδων στο κυνήγι της δύναμης, της εξουσίας και του χρήματος.<br /><br />Ιστορία, περιπέτεια, επιστήμη, αλχημεία, πίστη και δογματισμός, έρωτας, τρέλα, πόλεμος και θάνατος συνθέτουν ένα μνημειώδες λογοτεχνικό έργο που παρασύρει στη δράση προσωπικότητες όπως ο Νεύτων, ο Λάιμπνιτς, ο Χουκ, ο Πέπις, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο Γουίλιαμ της Οράγγης και ο Λουδοβίκος o ΙΔ΄.<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617750965267783122" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-14Fyl_OqgQc/TfZCvSFk3dI/AAAAAAAACSY/DPMa7jE_4IY/s320/ISTORIES_THS_LIMNHS.jpg" /><br />ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΣ<br />ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ:<br />ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΒΑΘΥΣ ΚΑΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ ΟΠΩΣ ΚΙ ΕΣΥ, ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΑΔΕΙΟ ΣΠΙΤΙ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ<br /><br />Δεκαπέντε αλλόκοτες ιστορίες, γύρω από το δίπολο έρωτας και θάνατος, ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και στο δράμα. Με ήρωες σχεδόν πάντα ερωτευμένους, κάποτε γονατισμένους από τις ενοχές και τις απώλειες, μερικές φορές ταπεινωμένους ή απλώς ευάλωτους, αλλά και αδελφοκτόνους, παιδεραστές, αιμομίκτες. Με εφήβους και συνταξιούχους, στελέχη επιχειρήσεων και οικιακές βοηθούς, μουσικούς και αντάρτες πόλεων, δικηγόρους, τηλεπαρουσιαστές. Σε όλες τις ιστορίες εμφανίζεται, όταν δεν πρωταγωνιστεί, ένα ασήμαντο παραθαλάσσιο θέρετρο ονόματι Λίμνη Aχαΐας, που θα μπορούσε να βρίσκεται σχεδόν παντού, από την Ευρώπη ώς την Αμερική. Και ταυτόχρονα, πουθενά αλλού εκτός από την Ελλάδα. Οι Ιστορίες της Λίμνης είναι ένα έργο σπονδυλωτό με ενότητα τόπου και ατμόσφαιρας, ένα μυθιστόρημα παραλλαγών πάνω στον άκρατο ατομικισμό που, στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, προσβάλλει σαν ιός την αποθέωση της κοινοτικής ζωής: ένα νεοελληνικό χωριό.<br /><br />Το εικοστό δεύτερο βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, με τον τίτλο Ιστορίες της Λίμνης, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κέδρος» τον Απρίλιο του 2011.<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Q4fjb2Ej2G8/TfZCoKcYsVI/AAAAAAAACSQ/prnGM9fWMuo/s1600/ETSI%252520EPREPE%252520exofyllo-1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617750842956886354" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Q4fjb2Ej2G8/TfZCoKcYsVI/AAAAAAAACSQ/prnGM9fWMuo/s320/ETSI%252520EPREPE%252520exofyllo-1.jpg" /></a> Αλεξάνδρα Μπελεγράτη</div><br /><div>Έτσι έπρεπε να γίνει...</div><br /><br /><div>Iason Books<br /><br /><br />Η Νιόβη πνίγεται από τους ρυθμούς της ζωής που ζει. Δουλειά, έρωτας, φίλοι, συγγενείς, όλα είναι γύρω της αλλά η ψυχή της έχει άλλες ανάγκες. Αποφασίζει, χωρίς κανέναν φαινομενικά ουσιαστικό λόγο, να τα αφήσει όλα πίσω της και να αφεθεί στα χέρια της μοίρας της. Φτάνει στη Σίφνο μια παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα. Πού θα μείνει, πώς θα συντηρηθεί; Η συγκατοίκηση με τον εαυτό της μοιάζει τρομακτική, ειδικά όταν πρέπει να αντιμετωπίσει όσα για χρόνια απέφευγε. Τι θα συμβεί όταν μέσα στην Άνοιξη θα πρέπει να ανοίξει την καρδιά της στη ζωή και στα συναισθήματα για πρώτη ουσιαστικά φορά; Αν αποφάσιζε τελικά να ζήσει, θα ήταν ενδιαφέρον τόσο για εκείνη όσο και για μας...<br /><br /></div><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Vc8yHBwR84o/TfZClUh6EHI/AAAAAAAACSI/RvzpATlPNH4/s1600/DOUKAS_1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 225px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617750794124791922" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-Vc8yHBwR84o/TfZClUh6EHI/AAAAAAAACSI/RvzpATlPNH4/s320/DOUKAS_1.jpg" /></a> Γιάννης Δούκας</div><br /><br /><div>Στα μέσα σύνορα</div><br /><div>Εκδόσεις Πόλις</div><br /><br /><div>Ποίηση<br /><br /><br /><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-iCkjtTRrHiM/TfZChRUj6iI/AAAAAAAACSA/JvIZNMq4ucU/s1600/c8f24334c9abeded4fd7b76527e411bb_Generic.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 211px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617750724544031266" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-iCkjtTRrHiM/TfZChRUj6iI/AAAAAAAACSA/JvIZNMq4ucU/s320/c8f24334c9abeded4fd7b76527e411bb_Generic.jpg" /></a> Χίλντα Παπαδημητρίου<br />Για μια χούφτα νιλύλια<br />Εκδόσεις Μεταίχμιο 2011<br />αστυνομικό μυθιστόρημα<br /><br />Ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος πλησιάζει τα σαράντα, αλλά ζει ακόμα με τη μαμά του και απασχολείται σε δουλειές ρουτίνας στη ΓΑΔΑ. Και τώρα, για πρώτη φορά του αναθέτουν τη διαλεύκανση μιας ανθρωποκτονίας. Πρέπει να βάλει τα δυνατά του να βρει τον δολοφόνο, αφού λαχταράει να κάνει καριέρα ντετέκτιβ, σαν τους ήρωες των αστυνομικών βιβλίων που διαβάζει.<br />Εντούτοις, η δολοφονία του συλλέκτη δίσκων βινυλίου Σταμάτη Παυλίδη αποδεικνύεται πιο περίπλοκη απ’ όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια παρέα ανθρώπων που όλοι έχουν κάτι να κρύψουν. Και ο Χάρης θα αναρωτηθεί: «Μα είναι δυνατόν να σκοτώσει κανείς για μια χούφτα βινύλια;».<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EJMsNUshosw/TfZCcd2-TgI/AAAAAAAACR4/XWXAbzuCbNk/s1600/0260031.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 175px; DISPLAY: block; HEIGHT: 259px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617750642010246658" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-EJMsNUshosw/TfZCcd2-TgI/AAAAAAAACR4/XWXAbzuCbNk/s320/0260031.jpg" /></a><br />Αναστασία Καλλιοντζή</div><br /><div>Παράνοια</div><br /><div>Εκδόσεις Διόπτρα 2011<br /><br />Ο Σπύρος Παπασπύρου κάποτε βρισκόταν στην κορυφή του κόσμου. Γόνος ιστορικής οικογένειας, πάμπλουτος, ικανός επιχειρηματίας απολάμβανε την αίγλη των ισχυρών και μια ζωή χωρίς προβλήματα.<br /><br />Ο Ροτίμι γεννήθηκε και μεγάλωσε σ' ένα χωριό της Αφρικής, μακριά από τον πολιτισμό των δυτικών, αλλά γεμάτος από εκείνα τα αγαθά που μόνο η επαφή με τη φύση και τη μάνα Γη μπορεί να προσφέρει.<br /><br />Αυτοί οι δύο άνθρωποι συναντιούνται στο σήμερα, χάρη σ' ένα μυστηριώδες σχέδιο που μόνο η μοίρα θα μπορούσε να εξυφάνει. Μια συνάντηση που θα πυροδοτήσει συγκλονιστικές εξελίξεις που θα σημάνουν το τέλος του κόσμου τους, όπως τον ήξεραν...<br /></div><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-JCZRhjZau6Q/TfZCXsH6AKI/AAAAAAAACRw/4zpPn_EXxyA/s1600/254857_193910227327402_100001252797816_641526_2937230_n.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617750559940018338" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-JCZRhjZau6Q/TfZCXsH6AKI/AAAAAAAACRw/4zpPn_EXxyA/s320/254857_193910227327402_100001252797816_641526_2937230_n.jpg" /></a> Βαγγέλης Δελέγκος</div><br /><div>Αγάπη σε όλα</div><br /><div>Εκδόσεις Οσελότος</div><br /><br /><div>Όλα τα διηγήματα του βιβλίου είναι βασισμένα σε αληθινά περιστατικά. Δεν υπήρξε καμιά συγγραφική ανάγκη προσφυγής στη μυθοπλασία. Οι πραγματικές εκφάνσεις της αγάπης κυριαρχούν ολοκληρωτικά πάνω σε κάθε, επιτυχημένο ή μη δημιούργημα γραπτής φαντασίας. Πιο απλά και αδιαμφισβήτητα, αναπόφευκτα, "η αγάπη σε όλα" βρίσκεται παντού τριγύρω<br /><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/--U1feTPeZrs/TfZCTKTHH5I/AAAAAAAACRo/XpT6ZnPT6as/s1600/071a135aa31a2397c57a607f4e716e01_L.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 217px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617750482140733330" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/--U1feTPeZrs/TfZCTKTHH5I/AAAAAAAACRo/XpT6ZnPT6as/s320/071a135aa31a2397c57a607f4e716e01_L.jpg" /></a><br /><br /><br />RAYMOND CHANDLER<br />ΝΟΥΑΡ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Αʼ<br />2011<br /><br />Όταν ο Ρέιμοντ Τσάντλερ άρχισε να γράφει σε ηλικία σαράντα πέντε ετών, δημοσίευσε τις πρώτες του νουάρ ιστορίες σε περιοδικά όπως το φημισμένο Black Mask. Στις ιστορίες αυτές καλλιέργησε το μοναδικό του αφηγηματικό στιλ και έπλασε εκείνο τον υπόγειο κόσμο που πρωταγωνιστεί και στα μυθιστορήματά του: μοναχικοί ντετέκτιβ που προοικονομούν τον Φίλιπ Μάρλοου, καλοί και κακοί αστυνομικοί, πληροφοριοδότες και εκτελεστές, διεφθαρμένοι πολιτικοί, μοιραίες ξανθιές και κοκκινομάλλες, ατμόσφαιρα νουάρ, έγκλημα, σεξ, τζόγος και αλκοόλ σε μεγάλες δόσεις.<br /><br />Η πρώτη συλλογή με τις μικρές ιστορίες του μεγάλου κλασικού της αστυνομικής λογοτεχνίας.<br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-468312884307195483?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-9130034314905172662011-05-14T14:52:00.002+03:002011-05-14T14:57:08.533+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-8w4729a4Blg/Tc5tCykxCNI/AAAAAAAACRc/SP6-OTmwzA4/s1600/2267%2528501%2529.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606538480825993426" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-8w4729a4Blg/Tc5tCykxCNI/AAAAAAAACRc/SP6-OTmwzA4/s400/2267%2528501%2529.jpg" /></a><br /><em><span style="color:#ff0000;">Είσοδος Κινδύνου</span></em>, 16 ιστορίες μυστηρίου, εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2011, σ. 616<br />επιμέλεια: Αντώνης Γκόλτσος<br />κυκλοφορεί: 16-05-2011<br /><br />Στέκεσαι, λοιπόν, φίλε αναγνώστη, εμπρός στην Είσοδο κινδύνου…<br />Πλοηγοί σου, από αυτό το σημείο, 16 συγγραφείς, εκ των ιδρυτικών μελών της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας <a href="http://crimefictionclubgr.wordpress.com/">(Ε.Λ.Σ.Α.Λ.). </a>Για τον Ανδρέα Αποστολίδη, την Τιτίνα Δανέλλη και τον Φίλιππο Φιλίππου, για τον Σέργιο Γκάκα, τον Τεύκρο Μιχαηλίδη, τον Δημήτρη Μαμαλούκα και τους συντρόφους τους, η Είσοδος Κνδύνου σηματοδοτεί το πέρασμα στην άγνωστη ζώνη· αλλά και ένα στοίχημα.<br />Το στοίχημα ότι, στις 16 ιστορίες, οι ήρωες, οι ιδιότητες, οι χώροι, η εποχή, θα υπακούουν σε κοινές προδιαγραφές, ιστορίες που καλούν τους συγγραφείς τους να αποδείξουν ότι ένας κώδωνας περιορισμών δεν είναι ικανός να επιβάλει ομοιομορφία και επικάλυψη.<br />Είσοδος Κινδύνου, λοιπόν, ή “το Εγχείρημα”· χωρίς προηγούμενο στην Ελλάδα, και, εξ όσων γνωρίζουμε, και εκτός Ελλάδος, στην Αστυνομική Λογοτεχνία, αλλά και γενικότερα. Όπου υπάρχουν αρκετά παραδείγματα έργων στα οποία έχουν συνεργασθεί συγγραφείς είτε στη διαδοχή των κεφαλαίων του βιβλίου είτε στη συν-συγγραφή.<br />Όμως, στο Εγχείρημα, ο μύθος του κάθε διηγήματος ως σύλληψη και ροή ανήκει, αποκλειστικά, στον συγγραφέα του. Και όπου, παρά το υποχρεωτικό των κοινών προδιαγραφών, οι 16 ιστορίες θα αποδειχθούν ο ορισμός του ετερόκλητου.<br />Καλώς ήρθες στον μαίανδρο της Εισόδου κινδύνου, αγαπητέ αναγνώστη. Μπορείς να αφήσεις το κλειδί στην είσοδο. Σου είναι άχρηστο.<br /><br /><br />Γράφουν: Ανδρέας Αποστολίδης, Νεοκλής Γαλανόπουλος, Σέργιος Γκάκας, Αντώνης Γκόλτσος, Βασίλης Δανέλλης, Τιτίνα Δανέλλη, Νίνα Κουλετάκη, Απόστολος Λυκεσάς, <span style="color:#ff0000;">Δημήτρης Μαμαλούκας, </span>Ανδρέας Μιχαηλίδης, Τεύκρος Μιχαηλίδης, Αθηνά Μπασιούκα, Μάιρα Παπαθανασοπούλου, Αργύρης Παυλιώτης, Γιάννης Ράγκος, Φίλιππος Φιλίππου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-913003431490517266?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-43479932615003951942011-05-04T17:25:00.002+03:002011-05-04T17:33:28.795+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-8Y0MA3IR4hM/TcFiV3XlN5I/AAAAAAAACRU/0daFwTfWJJA/s1600/gineka.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 281px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5602867539205240722" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-8Y0MA3IR4hM/TcFiV3XlN5I/AAAAAAAACRU/0daFwTfWJJA/s400/gineka.jpg" /></a> <span style="color:#ffff33;">Gene Wilder</span>, <em><span style="color:#ff0000;">Η γυναίκα που δεν ήθελε</span></em>, μυθιστόρημα, εκδόσεις ΑΛΔΕ, Αθήνα 2011, σ.172, μετάφραση: Δημήτρης Μαμαλούκας.<br /><br /><br /><br /><div></div>Το δεύτερο μυθιστόρημα του αγαπημένου ηθοποιού και συγγραφέα τοποθετείται στο 1903 με πρωταγωνιστή τον Τζέρεμι Γουέμπ, ένα νεαρό βιολιστή ορχήστρας, ο οποίος μια μέρα που έπαιζε τέλεια αντάτζιο με την ορχήστρα του Κλίβελαντ, έπαθε νευρικό κλονισμό πάνω στη σκηνή. Αν δεν είχε ρίξει ένα ποτήρι νερό μέσα στο στόμιο μιας τούμπας, ίσως δεν τον έστελναν σ' ένα θέρετρο στο Μπαντενβάιλερ, στη Γερμανία. Όμως σ' αυτό το γαλήνιο μέρος ήταν που ο Τζέρεμι γνώρισε τον Αντόν Τσέχωφ και την Κλάρα Μούλπας, την οποία προσπάθησε με κάθε τρόπο να κατακτήσει.<br />Η Κλάρα είναι τόσο όμορφη που ο Τζέρεμι θεωρεί αδύνατο να μην προσπαθήσει να ανακαλύψει μια ρωγμή στην εξαιρετική επιφυλακτικότητα και κομψότητά της. Καταλαβαίνει πως τη φλερτάρει από συνήθεια απλώς για να 'χει μια αντίδραση, άλλωστε ένα πείραγμα και μια ματιά πάντα λειτουργούσαν πριν, με τις γυναίκες στην πατρίδα. Αλλά το να φλερτάρεις πιθανόν δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να συγκινήσεις μια γυναίκα που είχε παντρευτεί έναν άχρηστο ηλίθιο και δε θέλει να 'χει πια καμία σχέση με τους άντρες. Ο Τζέρεμι δεν ξέρει πώς να χειριστεί την κατάσταση, αλλά δε σκοπεύει να παραιτηθεί. Άλλωστε οι εκ του σύνεγγυς συνομιλίες του με τον Αντόν Τσέχωφ βοηθούν σημαντικά...<br /><br />Η γλώσσα του Wilder είναι κομψή, λιτή και συγκινητική. Αλλά η ρομαντική του ματιά για τα δυνατά αισθήματα που ζωντανεύουν μια αληθινή ιστορία αγάπης, κάνουν τη "Γυναίκα που δεν ήθελε" ένα αξέχαστο βιβλίο.<br /><br /><span style="color:#ff0000;"><em>Ένα νοσταλγικό, βαθιά ανθρώπινο βιβλίο γεμάτο χιούμορ και δίψα για ζωή... </em></span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;"><em><span style="color:#000000;">Οι εκδόσεις ΑΛΔΕ θα βρίσκονται με δικό τους περίπτερο στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης από τις 5 έως τις 8 Μαίου.</span><br /></em><br /></span><span style="color:#ff0000;"></span><span style="color:#ff0000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4347993261500395194?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-89315137158657974222011-05-01T12:02:00.000+03:002011-05-01T12:05:23.305+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-qeErL9S2rqc/Tb0iNFYIWzI/AAAAAAAACRM/_rAykOusZi0/s1600/Nature_Sundown_Sea_sunset_005344_.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601671119695797042" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-qeErL9S2rqc/Tb0iNFYIWzI/AAAAAAAACRM/_rAykOusZi0/s400/Nature_Sundown_Sea_sunset_005344_.jpg" /></a> A presto...<br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-8931513715865797422?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-10520002556360751232011-04-18T21:23:00.001+03:002011-04-18T21:23:57.109+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-ErefoPHRyZA/TayBndwpFTI/AAAAAAAACRE/hfEG3S1x1Mw/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596990951918212402" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-ErefoPHRyZA/TayBndwpFTI/AAAAAAAACRE/hfEG3S1x1Mw/s400/2.jpg" /></a> <br /><div>σε όλους...</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-1052000255636075123?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-49298303584408953612011-03-17T12:07:00.008+02:002011-03-17T13:20:12.598+02:00Τίτλος σειράς: <span style="color:#ff0000;">Τα Παιδιά του Χρόνου</span><br />Ήρωες: <span style="color:#ffff00;">Κρις Πινόκιο &amp; Νοεμί Αστράκη</span><br />Τίτλος 1ου βιβλίου: <span style="color:#33ffff;">Ένα ασυνήθιστο σχολείο</span><br />Συγγραφέας: <span style="color:#ffff00;">Τζίμι Ρέιν</span> (ο οποίος στην Ελλάδα διάλεξε να εκπροσωπηθεί από το συγγραφέα <span style="color:#ff0000;">Δημήτρη Μαμαλούκα</span>).<br /><strong>Κυκλοφορεί από αύριο Παρασκευή 18 Μαρτίου από τις εκδόσεις Ψυχογιός</strong><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-rmEFFTm2alE/TYHnOp8WafI/AAAAAAAACQ8/qRKe0DZNE9c/s1600/1000431.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 150px; DISPLAY: block; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584999251879291378" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-rmEFFTm2alE/TYHnOp8WafI/AAAAAAAACQ8/qRKe0DZNE9c/s320/1000431.jpg" /></a><br /><div align="center">Αγόρι ή κορίτσι, εσύ που κρατάς αυτό το βιβλίο </div><div align="center">μάθε ότι πίσω απ’ το σχολείο σου υπάρχει ένα άλλο κτίριο,</div><div align="center">πίσω απ’ την τάξη σου υπάρχει ένας άλλος χώρος,</div><div align="center">πίσω απ’ τον καθηγητή σου υπάρχει ένα άλλο πρόσωπο, </div><div align="center">πίσω απ’ τους γονείς σου υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα.</div><div align="center">Πίσω από το χρόνο υπάρχει ένας πέρα χρόνος.<br />Δε με νοιάζει αν είσαι κορίτσι ή αγόρι, </div><div align="center">μαύρος ή λευκός, χοντρός ή αδύνατος, </div><div align="center">όμορφος ή άσχημος, ψηλός ή κοντός. </div><div align="center">Δε με νοιάζει αν είσαι κακός μαθητής, </div><div align="center">αν καμιά φορά δεν καταλαβαίνεις αυτά που λένε οι μεγάλοι, </div><div align="center">αν έχεις σιδεράκια στα δόντια, αν φοράς γυαλιά, </div><div align="center">αν κάθεσαι σε ειδική καρέκλα </div><div align="center">γιατί όλα είναι στο μυαλό σου, μικρέ μου φίλε, μικρή μου φίλη. </div><div align="center">Εκεί είναι κρυμμένοι χίλιοι καταρράκτες, </div><div align="center">ασύγκριτα πιο μεγάλοι από εκείνους του Νιαγάρα, </div><div align="center">κι αυτό το βιβλίο είναι μόνο μια σταγόνα από εκείνους.</div><div align="center">Γεύσου την.<br />Γίνε ένα Παιδί του Χρόνου και ταξίδεψε μαζί μου.<br />Δικός σου, Τζίμι Ρέιν</div><div align="center"></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#33ffff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#33ffff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#33ffff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#33ffff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#33ffff;"></span></div><span style="color:#33ffff;"><div align="justify"><span style="color:#000000;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#ffffff;">O Tzίμι Ρέιν, που στην Ελλάδα διάλεξε να εκπροσωπηθεί από το συγγραφέα Δημήτρη Μαμαλούκα, γεννήθηκε στην Αθήνα από Αμερικανό πατέρα και Ελληνοϊταλίδα μητέρα. Περιπλανήθηκε σε όλες τις χώρες του κόσμου, μα τίποτα δεν αγάπησε περισσότερο από τα παιδιά. Κανένας δεν ξέρει κάτι άλλο γι’ αυτόν το μυστηριώδη συγγραφέα, που τα τελευταία χρόνια έχει εξαφανιστεί και στέλνει τα χειρόγραφά του στον εκδότη με κάποιους περίεργους άντρες που επιβαίνουν σε παλιά και παράξενα αυτοκίνητα. </span></div><div align="justify">Τον Τζίμι Ρέιν μπορείτε να τον βρείτε </span></div><a href="http://www.facebook.com/login/setashome.php?ref=genlogin#!/profile.php?id=100001455807472"><span style="color:#33ffff;">εδώ</span></a><span style="color:#33ffff;">.</span> <div align="justify"><span style="color:#33ffff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#33ffff;">Περσσότερα για το βιβλίο στη σελίδα των εκδόσεων Ψυχογιός <a href="http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1000431">εδώ</a>.</span></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Αυτό είναι με λίγα λόγια το πρώτο μου βιβλίο για παιδιά και για όσοι αισθάνονται στην καρδιά τους ακόμα παιδιά. Είναι η υλοποίηση ενός ονείρου κι ενός σχεδίου που ξεκίνησε το 2007 (ίσως και δυο χρόνια νωρίτερα) και τώρα (μετά από διάφορες περιπέτειες βρήκε στέγη στον εκδοτικό οίκο Ψυχογιός). Έχω σκοπό, θα ήθελα, και θα προσπαθήσω, να γράψω 5 ή 7 βιβλία με τα οποία θα ολοκληρωθεί η σειρά.</span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Το σίγουρο είναι ότι το βιβλίο 2 θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2011 και θα 'χει τον τίτλο: <em><span style="color:#66ffff;">Μια περίεργη χρονομηχανή</span></em>, πάντα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.</span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ffffff;">Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλο το εκδοτικό καστ των εκδόσεων Ψυχογιός για τη βοήθεια και την υποστήριξη που μου προσέφεραν και συνεχίζουν να μου προσφέρουν. Ειδικότερα θέλω να ευχαριστήσω (κατά σειρά "εμπλοκής") τους κύριους και κυρίες: Λένα Μαντά, Θάνο Ψυχογιό, Πένι Ψυχογιού, Κλειώ Ζαχαριάδη, Αγγέλα Σωτηρίου, Χρυσούλα Μπουκουβάλα (για το υπέροχο εξώφυλλο), Χρυσούλα Τσιρούκη, Ελένη Σταυροπούλου, Πόπη Γαλάτουλα, Ελένη Βαζούρα και Κωνσταντίνο Μακρή. (Κι ας με συγχωρέσουν αν άφησα απέξω κάποιους)</span></div><div align="justify"></div>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4929830358440895361?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-10552778899842606152011-03-15T12:16:00.004+02:002011-03-15T12:25:45.682+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-3udAacGQp-g/TX8-okmAUxI/AAAAAAAACQ0/lRjG7yCUfr0/s1600/den-tin-agapao-pia.png"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 210px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584250929701475090" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-3udAacGQp-g/TX8-okmAUxI/AAAAAAAACQ0/lRjG7yCUfr0/s320/den-tin-agapao-pia.png" /></a><br /><div>Θανάσης Χειμωνάς <em><span style="color:#ff0000;">Δεν την αγαπάω πια</span></em>, μυθιστόρημα, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2011, σ.120<br /><br />Φτάνουν οχτώ χρόνια για να καταλάβεις αν ένα πρόσωπο υπήρξε; Μπορείς, ακόμη κι αν το δεις μπροστά σου, να συνειδητοποιήσεις ότι όντως υπάρχει; Νικόλ, το όνομά της. Γύρω της ένα σύμπαν κατασκευασμένο από προσδοκίες, πάθη και διαρκή αναζήτηση – τρία πρόσωπα που κινούνται γύρω γύρω, λες και δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο. Μια σύγχρονη Μήδεια που κατατρώει το περιβάλλον της, δίχως ν’ αφήνει κανένα ίχνος. Ένα μυθιστόρημα για το ανελέητο πάθος του ψέματος, σε μια Αθήνα που μένει ακόμα να ανακαλυφθεί, σε τόπους που πιθανόν δεν υπάρχουν. Όπως, πιθανότατα, στην πραγματικότητα, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν υπήρξε. Όλα όμως παραμένουν αληθινά. Τόσο αληθινά όσο οι παθιασμένες λέξεις και οι ερωτικές εικόνες. Και, φυσικά, η παράξενη και πρωτόγνωρη θάλασσα που πάντοτε ξέρει ν’ αγκαλιάζει – ακόμη κι όταν παλεύει να σε πνίξει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-1055277889984260615?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-46301498810813651162011-03-08T15:55:00.003+02:002011-03-08T16:02:59.490+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-HW_gLifC79A/TXY19hLiGDI/AAAAAAAACQc/l1JR5crShR4/s1600/1000486.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 150px; FLOAT: right; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581708119167342642" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-HW_gLifC79A/TXY19hLiGDI/AAAAAAAACQc/l1JR5crShR4/s400/1000486.jpg" /></a><br /><div>Θάνος Κονδύλης <em>Η αρχόντισσα της Σμύρνης,</em> μυθιστόρημα, εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2010, σ. 512.<br /><br />Σμύρνη 1922. Μια νεαρή κοπέλα, η Ηλέκτρα Μπακιρτζή, περιπλανιέται στα ερείπια της κατεστραμμένης πόλης αναζητώντας τα ορφανά παιδιά. Θα αγωνιστεί μόνη, θα επιβιώσει, και τελικά θα ιδρύσει το πρώτο ορφανοτροφείο του τόπου. Θα αγαπηθεί όσο κανένας άλλος από τους κατοίκους, που την αποκαλούν Αρχόντισσα της Σμύρνης. Αλλά όταν ο έρωτας θα μπει πρώτη φορά ορμητικά στη ζωή της, στο πρόσωπο του νεαρού Ελληνοαμερικάνου δημοσιογράφου Τζον Μάντοξ, όλα θα ανατραπούν μονομιάς. Σύντομα η Ηλέκτρα θα σταθεί απέναντι στο μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής της: να χαρεί τον έρωτα ή να υποταχθεί στο καθήκον της απέναντι στις παιδικές φωνές που την καλούν πίσω στη Σμύρνη;<br /><br />Η Αρχόντισσα της Σμύρνης είναι η ιστορία μιας γυναίκας στο πρόσωπο της οποίας συγκρούεται παθιασμένα ο έρωτας με το καθήκον απέναντι στο συνάνθρωπο. </div><div> </div><div> </div><div>Άλλο ένα μυθιστόρημα που ταξιδεύει τον αναγνώστη, από τον Θάνο Κονδύλη, έναν συγγραφέα ο οποίος δουλεύει και γράφει συνεχώς, αθόρυβα και με συνέπεια. Το βιβλίο <em>Η αρχόντισσα της Σμύρνης</em> βρίσκεται στην 7η έκδοση έχοντας ξεπεράσει την 16η χιλιάδα.</div><div> </div><div>Ένα πολύ ωραίο μπλογκ που έφτιαξε ο συγγραφέας ειδικά γι'΄αυτό το βιβλίο μπορείτε να επισκεφτείτε <a href="http://smyrni.blogspot.com/">εδώ</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4630149881081365116?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-40535950858939147922011-03-02T21:02:00.004+02:002011-03-02T21:28:36.044+02:00Peter Ackroyd <em><span style="color:#ff0000;">Πόε,</span></em> <em><span style="color:#ff0000;">μι</span><span style="color:#ff0000;">α σύντομη ζωή,</span></em> βιογραφία, μτφ. Μαρία Φακίνου, εκδόσεις Πατάκης, Αθήνα 2011<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wJcrIq_sD-M/TW6UZwke0QI/AAAAAAAACQU/KO4lDBFKUbU/s1600/T210003005-200.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 218px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5579560158614180098" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-wJcrIq_sD-M/TW6UZwke0QI/AAAAAAAACQU/KO4lDBFKUbU/s320/T210003005-200.jpg" /></a> Δελτίο τύπου<br /><div>Στη σύντομη αυτή βιογραφία, ο βραβευμένος βιογράφος και λογοτέχνης Peter Ackroyd εξιστορεί την επίσης σύντομη, συχνά βασανισμένη και δραματική ζωή ενός από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς του 19ου αιώνα, του Έντγκαρ Άλλαν Πόε (1809-1849). To λογοτεχνικό έργο του Πόε διακρίνεται για την πολυμέρειά του και είχε σημαντική επίδραση στην παγκόσμια λογοτεχνία, αποτελώντας θεμέλιο λίθο για την εξέλιξη σύγχρονων λογοτεχνικών ειδών, όπως η αστυνομική λογοτεχνία ή οι ιστορίες τρόμου και φαντασίας. Το ύφος, οι εικόνες και τα θέματά του επηρέασαν σε τεράστιο βαθμό τα κινήματα του ρομαντισμού, του συμβολισμού και του υπερρεαλισμού, και εξακολουθούν να αποτελούν πηγή έμπνευσης για λογοτέχνες σήμερα. Ο Ackroyd ξεκινά από το μυστηριώδη θάνατο του Πόε και ακολούθως εξιστορεί τις δυσκολίες της παιδικής του ζωής, τις απόπειρές του για ακαδημαϊκή και στρατιωτική καριέρα, καθώς και τις περίπλοκες σχέσεις του με το άλλο φύλο, συμπεριλαμβανομένου του γάμου του με τη δεκατριάχρονη εξαδέλφη του. Περιγράφει τη διαρκή μάχη του με τον αλκοολισμό και τον τζόγο, τις δοκιμασίες αλλά και της επιτυχίες της ζωής του ως επαγγελματία συγγραφέα. Η διεισδυτική ματιά του Ackroyd ρίχνει νέο φως σε μερικά από τα αριστουργήματα του Πόε και στην αινιγματική προσωπικότητα που τα δημιούργησε. </div><div> </div><div> </div><div>Τα δικά μου</div><div>Σχετικά άνισο το βιβλίο του Ackroyd που δείχνει να έχει μελετήσει αρκετά τις πηγές γύρω απ' τη ζωή και του έργου του μεγάλου Πόε. Μου έδωσε την εντύπωση πως ο συγγραφέας έκανε οικονομία σελίδων γύρω απ' τον Πόε, αλλά ταυτόχρονα μας έδωσε ένα δύο (πολύ αδύναμα) κεφάλαια που σπαταλούνται ολόκληρες σελίδες γύρω από κάποις γραφικές κυρίες που σκότιζαν τον Πόε με τις λογοτεχνικές και όχι μόνον φιλοδοξίες τους κι εκείνος κοίταγε να τις εκμεταλλευτεί με όποιον τρόπο μπορούσε (κυρίως αποσπώντας τους οικονομική βοήθεια).</div><div>Κατά τα άλλα όμως διαφαίνεται (ίσως υπερβολικά) ο κυριολεκτικά άφιλος και φρικτός χαρακτήρας του ιδιοφυούς αυτού συγγραφέα - ποιητή και οραματιστή που η μοίρα κι ο Θεός της Λογοτεχνίας του επιφύλαξε την Αθανασία και την αιώνια φήμη διαψεύδοντας το ανθρώπινο ρητό "εδώ όλα πληρώνονται".</div><div>Ίσως εκεί που τα πλήρωσε ο Πόε ήταν τη στιγμή του θανάτου του, ή τις μέρες που υπέφερε από το αλκοόλ ή από τις όποιες άλλες καταχρήσεις υπέβαλλε τον εαυτό του.</div><div>Για το θάνατο του Πόε υπενθυμίζω και το εξαιρετικό βιβλίο (μυθιστόρημα) του Μάθιου Περλ <em>Η σκιά του Πόε</em> (εκδόσεις Λιβάνη) το οποίο συστήνω μόνο για βέρους φαν του Πόε.</div><div> </div><div>Θα περίμενα περισσότερες λεπτομέρειες για τις πολλές υπέροχες ιστορίες του μεγάλου δασκάλου, οι περισσότερες από τις οποίες πρωτοδημοσιευτηκαν σε περιοδικά μερικά από τα οποία μπορεί να αγοράσει κανείς σε διαδικτυακά καταστήματα σε τιμές που (μερικά χρόνια πριν) κυμαίνονταν γύρω στα 1700 USD, (ενώ οι πρώτες και οι δευτερες εκδόσεις των βιβλίων του αγγίζουν τα 50.000USD).</div><div>Φυσικά λεπτομέρειες κι άγνωστες πτυχές της λογοτεχνικής παραγωγής όπως και των καθημερινών στιγμών του Πόε υπάρχουν αρκετές στο βιβλίο και μας βοηθούν να πάρουμε μια ιδέα του καταστρεπτικού και αυτο - καταστρεπτικού χαρακτήρα του ποιητή και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσο εντύπωση θα προκαλούσαν στην τότε συντηρητική (καλή) κοινωνία των διανοούμενων και γραμματιζούμενων της Αμερικής...</div><div>Με λίγα λόγια: ευτυχής όποιος δε γνώρισε τον Πόε προσωπικά, αλλά μαγέυτηκε μια για πάντα απ' τις ιστορίες του... όπως όλοι εμείς.</div><div>Άλλο ένα βιβλίο για την τεράστια βιβλιογραφία του μεγάλου Πόε.</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4053595085893914792?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-36453679130977752011-02-22T19:00:00.002+02:002011-02-22T19:02:47.126+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-hNQqCnABE7s/TWPr-vXP0lI/AAAAAAAACQM/v2YUuHRDYy0/s1600/%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF%2B%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C%2Bmamaloukas3923-6%2B1.JPG"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 198px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576560226713195090" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-hNQqCnABE7s/TWPr-vXP0lI/AAAAAAAACQM/v2YUuHRDYy0/s320/%25CE%2591%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF%2B%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C%2Bmamaloukas3923-6%2B1.JPG" /></a> Πάλι εδώ φίλοι…<br />Κατά πόσο μπορεί μια σκηνή να αποτελέσει έναυσμα για την συγγραφή ενός ολόκληρου βιβλίου; Μπορεί ένας συγγραφέας να «χτίσει» μια ολόκληρη πολυσύνθετη πλοκή γύρω από μια σκηνή; Αυτό με απασχόλησε αμέσως μετά την κυκλοφορία του «Βοτανικού» όταν στρώθηκα να γράψω το επόμενο βιβλίο μου, κατά το 2003.<br />Ένας άντρας πηδάει από το πλοίο που κάνει τη γραμμή Πάτρα Μπρίντεζι όταν περνάνε έξω από το ακρωτήριο Λευκάτα (στη Λευκάδα) μέσα στη νύχτα. Δεν πρέπει μόνο να σωθεί, πρέπει και να κρυφτεί γιατί θα τον ψάξουν και θα τον κυνηγήσουν.<br />Αυτή ήταν η ιδέα. Ποιος είναι; Γιατί το κάνει; Θα τα καταφέρει; Και πώς; Γύρω απ’ αυτή την ιδέα άφησα τη φαντασία μου να οργιάσει και να σχεδιάσω την υπόθεση του «Η απαγωγή του εκδότη». Το βιβλίο βγήκε μεγάλο, 436 σελίδες, 90.000 λέξεις, εκεί που το αλκοόλ ήταν μόνο 23.000. Η συγγραφή είναι κατά πολύ άσκηση… στρώσιμο κώλου που λέμε… εκεί που στο αλκοόλ πάλευα με το πληκτρολόγιο τώρα οι λέξεις είχαν αρχίσει να κυλάνε, οι φράσεις να φτιάχνονται, και προσοχή δεν μιλώ για την ταχύτητα πληκτρολόγησης…<br />Η απαγωγή, όπως και όλα ανεξαιρέτως τα βιβλία μου, είχε και έχει τους φανατικούς της φίλους, απαγωγάκηδες όπως τους λέω εγώ. Ο φίλος μου ο Μάνος είναι μάλλον ο πιο φανατικός αυτού του βιβλίου, αλλά κατά καιρούς μου γράφουν κι άλλοι. Στην απαγωγή συνέβη κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει ξανασυμβεί σε βιβλίο μου: Ο θάνατος ενός συγκεκριμένου ήρωα ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από τους αναγνώστες. Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Α; Δεν έφταιγε, ήταν καλός, τον συμπαθούσαμε. Κι εγώ τον συμπαθούσα, αλλά δυστυχώς έπρεπε να πεθάνει. Κι όπως λέει κι ο μεγάλος μάστορας… «η μουσική που ακούω μέσα στο κεφάλι μου και μου υπαγορεύει την ιστορία μου υπαγόρεψε και το θάνατο του Χ πρωταγωνιστή. Αν εγώ κάνω του κεφαλιού μου και δεν τον σκοτώσω ποιος με βεβαιώνει ότι η μουσική θα συνεχίσει να έρχεται στο μυαλό μου;»<br />Η απαγωγή κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2005 από τις εκδόσεις Καστανιώτη και τώρα είναι εξαντλημένη. Στον Ιανό βρίσκονται δύο τελευταία αντίτυπα. Άγνωστη πια η μοίρα αυτού του βιβλίου… Όμως εγώ δεν απογοητεύομαι. Ποτέ. Ειδικά με αυτό το βιβλίο.<br />(ε μάλλον εδώ θα ’μαι…)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-3645367913097775?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-58978911169968217702011-02-20T13:33:00.004+02:002011-02-20T14:00:28.981+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-4hCZUJ_7TLw/TWECVnMMcwI/AAAAAAAACQE/DhEQNU-P7m0/s1600/3546-X.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 121px; FLOAT: right; HEIGHT: 206px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575740383982023426" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-4hCZUJ_7TLw/TWECVnMMcwI/AAAAAAAACQE/DhEQNU-P7m0/s320/3546-X.jpg" /></a><br /><div>Είμαι εδώ και συνεχίζω, τίποτα κακό δε συνέβη…<br />Μετά το «αλκοόλ» λοιπόν συνεχίζεται μια δύσκολη περίοδος που η συγγραφή μοιάζει με άλογο που δύσκολα εξημερώνεται και όλα γύρω σου νομίζεις ότι σε σαμποτάρουν. Από τον υπολογιστή και το πληκτρολόγιο μέχρι το word που σου σπάει τα νεύρα (αφού το ’μαθες ολομόναχος και με άπειρους πειραματισμούς).<br />Σειρά στα συγγραφικά progetti του μυαλού μου έχει ο Βοτανικός. Το γραπτό που άφησα έχοντας τελματώσει στο χτίσιμο της πλοκής. Διότι φυσικά δεν ήθελα να γράψω μόνο μια ληστεία, αλλά ένα αστυνομικό/θρίλερ που θα έχει υπόβαθρο, ήρωες, δεύτερες φωνές, μικρότερους ήρωες και φυσικά αυτό που θα γινόταν η σπεσιαλιτέ μου, λόγω ιδιαίτερης προσωπικής αγάπης: οι ανατροπές. Γράφω το Βοτανικό κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες (τα ’παμε, μην τα ξαναλέμε) και κυρίως μπαίνω για πρώτη φορά στον πυρετό της επίπονης συγγραφής, (ώρες και ώρες). Κι όλο αυτό διαρκεί δύο και μπορεί και περισσότερα χρόνια…<br />Και πάλι όμως η οργάνωση της πλοκής με δυσκολεύει. Και το βιβλίο κολλάει. Είναι τότε που αποφασίζω να επισκεφτώ ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής. Πάω αναγνωριστικά. Θυμίζω, είμαστε στο 2001 προς το 2002: έχω ήδη βγάλει ένα βιβλίο (δεν συμπληρώνω ποτέ ότι έγινε και ταινία, ντρέπομαι και επίσης κανείς δε με πιστεύει). Όταν φτάνω η έκπληξη: είμαστε πάνω από 80 άτομα που ενδιαφερόμαστε για την 15αδα. Δίπλα μου νεαρές φοιτήτριες, αλλά και τριαντάρηδες τύποι και τύπισσες που έχουν ύφος μεγάλης έπαρσης. Φορούν κασκόλ και καπέλα και κοιτάζουν τους πιο νέους με μίσος και απέχθεια. Συζητώ με μερικές πολύ νεαρές κοπέλες. Τι έχετε γράψει; (κάποιο διήγημα; Μια ιστοριούλα; Ένα ποίημα; Τίποτα μου απαντούν, ήρθαμε να δούμε, μας αρέσει η συγγραφή).<br />Μπαίνει ο «καθηγητής». Βγάζει ένα λόγο σχεδόν είκοσι λεπτών: «Εγώ… εγώ… εγώ… εγώ… εγώ… ξεκίνησα… δούλεψα… έφτασα… μαθητές μου ήταν οι… εγώ εγώ εγώ εγώ» κι έπειτα μας ζητάει να γράψουμε κάτι για μας και τη δουλειά μας. (ευτυχώς, διότι νόμιζα ότι θα γράφαμε γι’ αυτόν). Το κάνω και φεύγω. Στο σπίτι αποφασίζω να μη συμμετάσχω. Δεν το μετάνιωσα ούτε μια στιγμή. Αντιθέτως.<br />Το πολέμησα μόνος μου. Και βγήκε ό,τι βγήκε. Κι έπειτα έγραψα αυτά που έγραψα. Κακά, μέτρια ή καλά. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει για μένα ότι από το πυκνό δάσος βγήκα μόνος μου (τέλειωσα την πλοκή) κι ανέβηκα στην κορυφή του βουνού (τέλειωσα το βιβλίο).<br />Ο Μεγάλος Θάνατος του Βοτανικού εγκρίθηκε από δύο μεγάλους εκδοτικούς οίκους, τη Νεφέλη και τον Καστανιώτη, δεν έκανε όμως, ίσως λόγω του άγνωστου ονόματός μου, ίσως λόγω της σκληρότητάς του σαν κείμενο, εμπορική καριέρα. Είναι όμως ταυτόχρονα ένα βιβλίο έτοιμο σενάριο για νουαρ ταινία. Κι είμαι σίγουρος πως το βιβλίο θα βρει την αναγνώριση που του ανήκει, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται αυτό. Ο φίλος μου ο Librofilo σίγουρα συμφωνεί μαζί μου…<br />Ίσως είμαι εδώ για να συνεχίσω…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5897891116996821770?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-78104003155960345092011-02-19T11:09:00.002+02:002011-02-19T11:16:10.325+02:00Τη Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου στις 19.30 παρουσιάζεται στο Μετρόπολις (Πανεπιστημίου 54) η συλλογή διηγημάτων ΕΡΩΣ 13 (εκδόσεις Ψυχογιός).<br />Θα μιλήσουν οι: Γιώργος Γλυκοφρύδης, Στέφανος Δάνδολος, Κώστας Κατσουλάρης, Δημήτρης Μαμαλούκας και Άρης Σφακιανάκης.<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-eFHJ22ykfsE/TV-JewbBp3I/AAAAAAAACP8/i0AykD7IAHQ/s1600/265.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 286px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575326025195300722" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-eFHJ22ykfsE/TV-JewbBp3I/AAAAAAAACP8/i0AykD7IAHQ/s400/265.jpg" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7810400315596034509?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-53453559082771030992011-02-04T10:10:00.002+02:002011-02-04T11:55:29.164+02:00Εδώ είμαι. Και σκέφτομαι ότι επιστρέφοντας στην Ελλάδα χάρισα 23 μήνες από τη ζωή μου στο Πολεμικό Ναυτικό. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, όχι τόσο λόγω της «στρατευμένης» ζωής, όσο του νόστου για την ανέμελη φοιτητική ζωή και του άγχους του «τι θα κάνω παρακάτω». Όμως ήταν ταυτόχρονα και μια επιστροφή στην ελληνική λογοτεχνία, αλλά και στα πρώτα βήματα μιας πιο «πειθαρχημένης» προσπάθειας συγγραφής.<br />Όταν απολύθηκα σκέφτηκα ότι όπως το ΠΝ μου πήρε δυο χρόνια ζωής μπορούσε και να μου δώσει κάτι σε αντάλλαγμα. Κι αυτό ήταν εμπειρίες και εικόνες, πολλές εικόνες, όπως τις κατέγραψα εγώ που δε στερούμαι φαντασίας και (συγγραφικής) διαστροφής. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα γι’ αυτό που αργότερα θα γινόταν το πρώτο μου αστυνομικό μυθιστόρημα, το «Ο Μεγάλος Θάνατος του Βοτανικού». Ένας ναύτης αποφασίζει να ληστέψει μια χρηματαποστολή του ΠΝ με λεία 3 δισεκατομμύρια δραχμές. Ξεκίνησα να το γράφω, αλλά συνάντησα δυσκολίες στο χτίσιμο της (ομολογουμένως δύσκολης) πλοκής. Κι έμεινε προσωρινά στο συρτάρι μου. Φαίνεται ότι τελικά ήταν γραμμένο στη μοίρα μου το πρώτο μου βιβλίο να είναι ένας φόρος τιμής στη νιότη μου και στην Ιταλία, όχι φυσικά τη φιγουρατζίδικη κι αστραφτερή, αλλά την γκρίζα, την αθέατη, αυτή που αργά ή γρήγορα γνωρίζει όποιος τη ζήσει από κοντά.<br />Έτσι γεννήθηκε το «Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα». Ένα βιβλίο που εξακολουθεί να πουλάει, να συζητιέται, να ιντριγκάρει, να μελαγχολεί, να έχει φανατικούς φίλους (σίγουρα κι εχθρούς) να «τρυπάει» (puntare) ευχάριστα ή δυσάρεστα συνειδήσεις και καρδιές, ένα βιβλίο μ’ έναν προβοκατόρικο τίτλο (ένα ομότιτλο γκρουπ στο facebook, άσχετο με μένα, αριθμεί 54.000 μέλη) και που όσο έγραφα καταλάβαινα ότι θα περάσει αυτά που ήθελα να πω και θα δείξει αυτά που ήθελα να δείξω στους κατάλληλους ανθρώπους. Και τι ευτυχία, τι ικανοποίηση, όταν βλέπεις το πρώτο σου βιβλίο να μεταφέρεται στον κινηματογράφο. Οι διάλογοι που έγραφες να ζωντανεύουν, κάποιες εικόνες που φαντάστηκες να κυλάνε μπροστά σου ολοζώντανες.<br />Από τότε άρχισα να πιστεύω ότι στο σύμπαν και στη μοίρα μας πρέπει να υπάρχει κάποια ισορροπία. Σ’ έναν απαισιόδοξο σαν κι εμένα κάποιος προβλέπει και σου κάνει μια τέτοια μεγάλη τονωτική ένεση ώστε να συνεχίσεις έναν ψυχοφθόρο και δύσκολο δρόμο όπως είναι αυτός της συγγραφής, ειδικά σε μια περίοδο όπου έχεις παντρευτεί το κορίτσι της νιότης σου κι έχεις κάνει και το πρώτο σου αγγελάκι, τη Μάουρα, που χαμογελάει συνεχώς και θέλει να ζήσει την κάθε στιγμή στον περίεργο αυτό κόσμο που ήρθε, ώστε δεν κοιμάται καθόλου (μα καθόλου) για τους πρώτους 17 μήνες της ζωής της.<br /><br />(Λέτε να υπάρχω και σε λίγες μέρες;)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5345355908277103099?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-41471323752305285142011-01-30T12:55:00.003+02:002011-01-30T13:04:10.388+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TUVD91vBSqI/AAAAAAAACPY/QSP0vczxmzw/s1600/2612.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567931243988863650" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TUVD91vBSqI/AAAAAAAACPY/QSP0vczxmzw/s400/2612.jpg" /></a> <div> </div><div>Το αγόρι μαζεύτηκε σαν ασπόνδυλο και έγινε ένα μικρό κουβάρι. Ήταν η ώρα που το χρώμα της τελειωμένης μέρας βάθαινε ανάμεσα στα αιωνόβια δέντρα. Ο πόνος στην κοιλιά και ανάμεσα στα πόδια του ήταν αβάσταχτος. Το κορμί του έκανε ανεξέλεγκτους σπασμούς. Αν πεθάνω, αν δε ζήσω έπειτα απ’ αυτό; σκέφτηκε και σύρθηκε προσπαθώντας να πιαστεί από τα λιανόκλαρα. Από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα. Ύστερα από λίγα μέτρα σταμάτησε αποκαμωμένο. Τράβηξε με κόπο το παντελόνι του για να σκεπάσει τη γύμνια του. Άκουσε θόρυβο και τινάχτηκε. Ήξερε ότι ο εφιάλτης ήταν ακόμη εκεί γύρω. Έπρεπε να σηκωθεί, να τρέξει, να γλιτώσει. Εκείνος ήταν κάπου κοντά και παρακολουθούσε. Τον ένιωθε…<br />Μια ανθρώπινη ιστορία για τις αλήθειες της ζωής και τα παιχνίδια της μοίρας. Μια διαδρομή στα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής.</div><div> </div><div>Βαγγέλης Κούτας, <em>Μια χαραμάδα φως</em>, μυθιστόρημα, εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2010, 5η χιλιάδα, σ. 368 ευρώ 15,64</div><div> </div><div> </div><div>Σκληρό, αληθινό, τίμιο, όπως όλα τα βιβλία του Βαγγέλη Κούτα, το τελευταίο του μυθιστόρημα που κάνει μια πολύ πετυχημένη πορεία.</div><div>για το βιβλίο έγραψαν επίσης τα παρακάτω μπλογκ:</div><div> </div><div><a href="http://bibliologio.blogspot.com/2010/10/blog-post.html">Βιβλιολόγιο</a></div><div> </div><div><a href="http://lesxianagnosisbiblioudegas.blogspot.com/2010/11/blog-post_17.html">Λέσχη ανάγνωσης Degas</a></div><div> </div><div><a href="http://aletri.blogspot.com/2011/01/blog-post_754.html">Κεντρί</a></div><div> </div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4147132375230528514?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-46895457783945003552011-01-20T12:40:00.004+02:002011-01-21T10:20:42.898+02:00Κυκλοφορεί σήμερα Παρασκευή 21 Ιανουαρίου το συλλογικό έργο ΕΡΩΣ 13 από τις εκδόσεις Ψυχογιός.<br />13 Έλληνες συγγραφείς γράψαμε από μια ιστορία αφιερωμένη στον Έρωτα.<br />Η δική μου ιστορία έχει τον τίτλο Μπιάνκα.<br />Το ΕΡΩΣ 13 είναι αναμφίβολα ένα πολύ προσεγμένο βιβλίο που εκτιμώ ότι θα συζητηθεί και θα ’χει μια εξαιρετική πορεία.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TTgTSBRugnI/AAAAAAAACPQ/GiCSfF5spQY/s1600/viewer.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564218539917607538" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TTgTSBRugnI/AAAAAAAACPQ/GiCSfF5spQY/s400/viewer.png" /></a><br /><br /><div>Ο έρωτας είναι απλώς μια λέξη μέχρι κάποιος να έρθει και να της δώσει ένα νόημα. Όταν συμβεί αυτό, η ζωή μας αλλάζει για πάντα. Είναι η κορυφαία επιθυμία του ανθρώπου, το πιο ισχυρό αντίδοτο απέναντι στον μεγάλο αντίπαλο, το θάνατο. Ο έρωτας είναι η άνευ όρων εκχώρηση στον Άλλον, το κομμάτι μας που παραχωρούμε σε μια άλλη ύπαρξη. Είναι εκείνο που κάνει μια ζωή άξια να βιωθεί, εκείνο που γεννά τα πιο έντονα συναισθήματα: χαρά, πόνο, ανάγκη, αγωνία. Παρόλο που τον μοιραζόμαστε, άντρες και γυναίκες, συχνά τον βλέπουμε διαφορετικά. Άλλη η αντρική ματιά και άλλη η γυναικεία. Το ίδιο συμβαίνει κι όταν γράφουμε γι’ αυτόν. Κι ο έρωτας είναι, μαζί με το θάνατο και την εξουσία, τα τρία βασικά θέματα της λογοτεχνίας.<br />13 αναγνωρισμένοι συγγραφείς γράφουν για τον έρωτα. Η αρσενική ματιά στην επιθυμία, στην εκχώρηση, στην αγάπη.</div><br /><br /><div><span style="color:#ff0000;">Κώστας Ακρίβος / Γιώργος Γλυκοφρύδης / Θεόδωρος Γρηγοριάδης / Στέφανος Δάνδολος / Κώστας Κατσουλάρης / Δημήτρης Μαμαλούκας / Γιώργος Μανιώτης / Θοδωρής Παπαθεοδώρου / Γιώργος Σκαμπαρδώνης / Αλέξης Σταμάτης / Άρης Σφακιανάκης / Δημήτρης Σωτάκης / Κωνσταντίνος Τζαμιώτης</span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4689545778394500355?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-82667095491009755122010-12-23T21:57:00.005+02:002010-12-23T22:16:23.655+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TROqM_ujEQI/AAAAAAAACPE/OiFkRp3z-oQ/s1600/thedome.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 206px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553969905719775490" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TROqM_ujEQI/AAAAAAAACPE/OiFkRp3z-oQ/s320/thedome.jpg" /></a><br /><div>Steghen King The Dome, (italian edition) Sperling &amp; Kupfer, trad. Tulio Dobner, p. 1038, euro 14</div><div></div><div></div>Πρωτότυπος τίτλος: Under the Dome. Στα ιταλικά: The Dome<br /><br />1038 σελίδες μεγάλου σχήματος, πάνω από 250.000 λέξεις, κι ήταν και πιο μεγάλο αλλά του το ’κοψαν του δύστυχου. Γραμμένο σε λιγότερους από 14 μήνες... όποιος δε γράφει δεν μπορεί να καταλάβει την πειθαρχία που ζητά αυτή η επίδοση…<br /><br />Ντομ λοιπόν στα ιταλικά. Το πήρα όταν ήμουν στη Ρώμη πριν απο 2 μήνες. Μου πήρε ένα μήνα να το διαβάσω, τα βράδια πριν κοιμηθώ. Ξεκινάμε...<br /><br />Τα πολλά πρόσωπα.<br />Λέει ο Kινγκ: δε φοβήθηκα τα πολλά πρόσωπα. Σύμφωνοι, εσύ δεν τα φοβήθηκες εμείς τα υποστήκαμε όμως. Και δεν ήταν διασκεδαστικό, φίλε. Όποιος δεν μπερδεύτηκε ούτε μια φορά μπράβο του, εγώ μπερδεύτηκα πολλές, και πίσω δε γυρίζω για να δω ποιος είναι ποιος. Δεν το κάνω για κανέναν, λυπάμαι, ούτε για τα 100 χρόνια μοναξιάς. Είναι καθήκον του συγγραφέα να μην κάνει δύσκολη τη ζωή του αναγνώστη. Αν μερικοί συγγραφείς πιστεύουν ότι βάζοντας πολλά (υπερβολικά πολλά) πρόσωπα κάνουν το μυθιστόρημά τους έπος, μπράβο τους, αυτή είναι μια πολύ προχώ σκέψη… (αυτό φυσικά δεν πηγαίνει στον Κινγκ, το μεγάλο δάσκαλο που έχει αποδείξει ότι μπορεί να χειριστεί καταστάσεις και καταστάσεις κ δεν έχει ανάγκη να αποδείξει σε κανέναν απολύτως τίποτα πια).<br /><br />Πάμε παρακάτω, αλλά πάλι για τα πολλά πρόσωπα θα μιλήσω.<br />Κινγκ με παλιά συνταγή όπως πχ το κοράκι (The Stand). Όμως εδώ τα πολλά πρόσωπα, αντί να δίνουν στην ιστορία μια πολυφωνία που βασιλεύει και ορίζει το όλο μυθιστόρημα, λειτουργούν ανασταλτικά. Όταν έχεις 20 και βάλε ήρωες (ή "μικροκυψέλες" ηρώων) τους οποίους αναπτύσσεις σε ξεχωριστά κομμάτια και θέλεις να μην τους περιγραψεις στα πεταχτά ή -να το πω αλλιώς- θέλεις να δώσεις και τις μικρές καθημερινές πλευρές τους, αυτό σημαίνει ότι θα προχωράς διαδοχικά 20 – 20 κομμάτια. Κι ότι οι συνέχειές τους μπορεί και να απέχουν 70-90 σελίδες η μία απ’ την άλλη. Κι έτσι κινδυνεύεις ο αναγνώστης να ’χει ξεχάσει πού άφησες τον κάθε ήρωα, αλλά και μοιραία να μην μπορείς να τους αναπτύξεις όσο μας είχες συνηθίσεις (εσύ Στίβεν) στα υπόλοιπα βιβλία σου.<br /><br />Απ’ την άλλη, αποζημίωση του κινγκικού αναγνώστη διότι εδώ υπάρχουν οι σκηνές που θέλουμε να βλέπουμε στον δάσκαλο. Ωραία ευρηματικά σκοτώματα, δολοφονίες, μηχανοραφίες, πάθη, διαστροφές, κακά μυαλά, κι ό,τι άλλο αναπτύσσεται (στο μυαλό του δημιουργού) υποτίθεται στις μικρές πόλεις του Μέιν.<br /><br />Πέφτει λοιπόν μια κούπολα, ένας γιγάντιος τρούλος, μια καμπάνα, διαφανής κι αδιαπέραστη όπως θέλετε πείτε το κι απομονώνει εντελώς μια μικρή πόλη του Μέιν (χωριό χωριό θα το λεγα εγώ). Είναι γερή η καμπάνα; Πολύ γερή. Ούτε με πύραυλο αέρος αέρος δεν πέφτει. Όμως λίγος αέρας περνάει από μέσα. Περίεργο ε; Ε, ναι… αλλά για να βγει η πλοκή νομίζω ότι ο Κινγκ τα στρίμωξε λιγάκι… (ενοχλήθηκα λιγουλάκι να πω την αλήθεια)<br /><br />Φυσικά υπάρχουν οι καλοί κι οι κακοί, λίγο απ’ το υπερφυσικό στοιχείο, αλλά η αγωνία δεν κορυφώνεται ποτέ. Γενικά είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια του Κινγκ να ξαναπιάσει μια καλή απόδοση του παρελθόντος χωρίς να το καταφέρνει ολοκληρωτικά. (Το βιβλίο όπως μας μαρτυράει ο ίδιος το είχε ξεκινήσει στα πρώτα του (συγγραφικά) χρόνια, είχε γράψει 70 σελίδες και το είχε παρατήσει όχι γιατί φοβήθηκε τα πολλά πρόσωπα, (μπορούσες και να τα μειώσεις δάσκαλε, δεν είχες υπογράψει και συμβόλαιο), αλλά γιατί τον άγχωσαν τα μετεωρολογικά φαινόμενα που θα επικρατούσαν μέσα στην απομονωμένη ατμόσφαιρα (που εντελώς απομονωμένη δεν είναι), αν θυμάμαι καλά. Τώρα πώς τον άγχωσαν δεν το καταλαβαίνω, αφού το φανταστικό του πράγματος μπορούσε να του δώσει οποιαδήποτε ελευθερία. Ήθελε εκεί μέσα να κάνει -20ο C; Θα ’κανε, ποιος θα ’χε αντίρρηση;<br /><br />Τέλος πάντων, το χειρόγραφο των 70 σελίδων μετά χάθηκε, αλλά ο κινγκ θυμόταν την αρχή της ιστορίας (με μια μαρμότα κι ένα αεροπλάνο) κι από κει το ξανάπιασε 30 και, χρόνια αργότερα. (Η γνώμη μου είναι ότι αν είχε γραφεί τότε θα ’ταν καλύτερο, αλλά αυτό δεν το ξέρει κανείς).<br /><br />Κλείνω με το ΥΓ<br />ΥΓ Αποκλείεται να είμαι ο μόνος κι ο πρώτος που το σκέφτηκε.<br />Στις πρώτες σελίδες οι καλοί προσπαθούν να τρυπήσουν το θόλο. Ανεπιτυχώς.<br />Δε σκέφτηκε ένας χριστιανός να σκάψει ένα τουνελάκι και να περάσει από κάτω; Διότι νομίζω ότι πουθενά δεν αναφέρεται ότι το τζάμι προχωράει και προς τα κάτω μέσα στη γη…<br />Αν έχω κάνει λάθος παρακαλώ διορθώστε με.<br /><br />Αυτά φίλοι, εδώ και μήνες περνώ μια κινγκική περίοδο ξαναδιαβάζοντας τα έργα του μάστερ. Το πετ και το ντομ ήσαν μια διακοπή, τώρα θα ξαναπιάσω και θα επανέλθω με κριτικές (ο Θεός να τις κάνει) – δεύτερες ματιές σε παλαιότερα βιβλία του φίλου μου που ζει απ’ την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.<br /><br /><br />να στε όλοι καλά εκεί έξω, θυμηθείτε ότι αυτές είναι σκόρπιες σκέψεις μου για τον Κινγκ και τίποτα παραπάνω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-8266709549100975512?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-47651295559159174182010-12-11T10:29:00.003+02:002010-12-11T10:38:58.241+02:00Stephen King <em>Νεκρωταφίο ζώων</em>, μτφ. Έφη Τσιρώνη, εκδόσεις Bell, σελ. 507, 9 ευρώ.<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TQM2sLCQc-I/AAAAAAAACO8/8idNVkyiHCI/s1600/BKS_0003482.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 157px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549339298354983906" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TQM2sLCQc-I/AAAAAAAACO8/8idNVkyiHCI/s320/BKS_0003482.jpg" /></a><br /><div><br />Τα δικά μου:<br />Το Πετ λοιπόν το πήρα όταν στην Ιταλία στην αρχή της δεκαετίας του 90 στα ιταλικά. Δεν το τέλειωσα ποτέ, δεν ξέρω ούτε μέχρι πού έφτασα. Κι αυτό γιατί με επηρέασε ένα ηλίθιο άρθρο σε κάποιο ιταλικό περιοδικό που επικέντρωνε την υπόθεση σε σκοτωμένα ζωάκια που θάβουν τα παιδάκια σ’ ένα νεκροταφείο ζώων. Η υπόθεση μου φάνηκε παιδική κι αφελής, υπέθεσα πως ο Κινγκ το ’γραψε για να ξεκουραστεί από το καθημερινό γράψιμο των άλλων βιβλίων του, για την πλάκα του ή για να κάνει μια χάρη σε κάποιο απ’ τα παιδιά του. Κι έτσι αυτό το βιβλίο έμεινε 20 χρόνια αδιάβαστο. Επίσης δε θυμάμαι αν κάποτε είχα δει την ταινία… η μνήμη μου αδυνατίζει, δυστυχώς.<br />Το θέμα είναι ότι ο εκδοτικός οίκος Bell έβγαλε το Νεκρωταφίο Ζώων πριν λίγες μέρες κι εγώ το αγόρασα (και) για θέμα συλλογής και βιβλιογραφίας. Και φυσικά το διάβασα. (Ο τίτλος είναι επίτηδες με ορθογραφικά λάθη. Είναι η επιγραφή στο Νεκροταφείο ζώων που έγραψαν μικρά παιδιά.)<br /><br />Εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ έναν Κινγκ που η μηχανή του δουλεύει στο κόκκινο των στροφών. Κι εξηγούμαι: Φόβος, σφίξιμο στο στομάχι, στενοχώρια, μελαγχολία, καθαρός τρόμος όμως όχι, εγώ σπάνια αισθάνομαι τρόμο σε βιβλία… Αϋπνία τις νύχτες; Πολύ πιθανόν.<br />Παλιός καλός Κινγκ που με λίγα πρόσωπα φτιάχνει ένα όχι απλώς δυνατό βιβλίο, κάτι παραπάνω. Κρατήστε αυτή την παρατήρηση για τα λίγα πρόσωπα για το άλλο βιβλίο του Κινγκ που τελειώνω αυτές τις μέρες και το διαβάζω εδώ κι ένα μήνα, το Under the Dome που αγόρασα (στα ιταλικά πάλι) με τίτλο: The Dome.</div><div><br />Πετ λοιπόν: Παλιός καλός Κινγκ που κεντάει… η υπόθεση όχι απλώς δεν είναι για παιδάκια, αλλά, αντιθέτως, θέλει γερά νεύρα για να κατέβει.<br />Ξέρω ότι εκείνη την εποχή, νομίζω το λέει κι ο ίδιος στην εισαγωγή (που έχει γραφτεί κάποια χρόνια αργότερα) είχε μικρά παιδιά… αν το είχε γράψει ένας άλλο θα ήμουν πιο diffidente…<br />Του βγάζω το καπέλο του μάστερ. Ίσως μετά από αυτό να μπορέσω κι εγώ να ολοκληρώσω ένα από τα βιβλία που έχω αρχίσει από το 2005 κι όλο αναβάλλεται και μπαίνει στον πάγο, ένα βιβλίο δύσκολο, που για να το τελειώσω θα πρέπει να βουτήξω κι εγώ βαθιά στη θλίψη. Δεν ξέρω αν κι εκείνος ένιωθε έτσι σαν πατέρας που ήταν. Αυτό το ξέρει μόνο η καρδούλα του, όπως του κάθε συγγραφέα.<br /><br />Ένα από τα καλύτερα βιβλία του Κινγκ. Όχι διασκεδαστικό όμως. Πολύ πιο σκληρό κι απ’ τη Λάμψη. Το λέει κι ο ίδιος: Το παραπήγα αυτή τη φορά. Το παρατράβηξα. Προσοχή, μη νομίζετε πως επηρεάζομαι εύκολα: έχω διαβάσει τη Νεκρή Σαιζόν του Τζάκ Κέτσαμ με κανιβαλισμούς κτλ. Κάτι τέτοια σπλάτερ βιβλία (κι έργα) με διασκεδάζουν, μπορώ να τρώω το πρωινό μου ταυτόχρονα, έτσι; Καταλαβαίνετε τι λέω, νομίζω. Εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματικότητα… (με λέξεις που τσακίζουν κόκαλα), ακόμα κι αν ο Κινγκ ταυτόχρονα παίζει με το υπερφυσικό, το απίστευτο, όπως κάνει στα περισσότερα του βιβλία. Πώς το καταφέρνει; Είπαμε, είναι μοναδικός…<br /><br />Must, φίλοι, τρελό must και respect για το φίλο μου απ’ την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, που εκείνα τα παλιά τα χρόνια είχε τη μαγική σφαίρα και δημιουργούσε, δημιουργούσε αχόρταγα.<br /><br />Δεν είχε χώρο, λέει, το σπίτι που νοίκιασαν όταν τον κάλεσαν σ’ ένα πανεπιστήμιο να διδάξει μπλα μπλα μπλα, αλλά είχε χώρο να γράφει σ’ ένα κατάστημα απέναντι απ’ το σπίτι του. Εκεί, λέει, έγραφα το Πετ κι αισθανόμουν πολύ καλά. Τον φαντάζομαι, κάθε απόγευμα, να φοράει καμιά αγροτική φόρμα τζιν, τα πατομπούκαλα στη θέση τους, το μαλλί κολλημένο με μπριγιαντίνη, να περνάει το δρόμο, εκείνον τον επικίνδυνο που τον διέσχιζαν νυχθημερόν μεγάλες νταλίκες, και μια φορά μια τέτοια θα πήγε να τον φάει (σχεδόν το ’κανε αργότερα ένα βαν) και να μπαίνει στο μαγαζί. Να κατευθύνεται στο άδειο δωμάτιο, εκεί όπου θα ’χει ακουμπήσει τη γραφομηχανή σε κάποιο τραπέζι και για τις επόμενες 3-4 ώρες θα βρισκόταν στο στοιχείο του, στις δικές του στιγμές. Θα χτυπούσε τα πλήκτρα έχοντας την ιστορία στο μυαλό του… Νοσηρή ιστορία, Στίβεν, θα ’λεγε στο εαυτό του. Η ιστορία που αντικατοπτρίζει τον χειρότερο εφιάλτη σου. Ναι, άκρως νοσηρή, αλλά κάποιος πρέπει να τη γράψει… Κι αν είσαι πραγματικός συγγραφέας οφείλεις να τη γράψεις.<br />Κι όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία πια.<br />Καληνύχτα φίλοι. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4765129555915917418?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-22824007298276549152010-12-01T13:25:00.001+02:002010-12-01T13:40:50.985+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TPYz-ZiHZ0I/AAAAAAAACO0/yv8UNtYKEws/s1600/killers_03.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 307px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545677138252228418" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TPYz-ZiHZ0I/AAAAAAAACO0/yv8UNtYKEws/s400/killers_03.png" /></a> Ημερίδα με θέμα «Τα πολλά πρόσωπα της αστυνομικής λογοτεχνίας» διοργανώνει το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου στην αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50) η Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.Σ.Α.Λ.), με τη συμμετοχή γνωστών συγγραφέων αστυνομικής λογοτεχνίας και μελετητών του είδους (μελών της Ε.Λ.Σ.Α.Λ.).<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TPYzSTfATXI/AAAAAAAACOs/16xo7lP8YWg/s1600/maltese02.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 248px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545676380714323314" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TPYzSTfATXI/AAAAAAAACOs/16xo7lP8YWg/s320/maltese02.jpg" /></a> Κατά τη διάρκεια της ημερίδας, τις εργασίες της οποίας θα συντονίσει ο Τεύκρος Μιχαηλίδης, εισηγήσεις θα πραγματοποιήσουν οι Ανδρέας Αποστολίδης («Το αστυνομικό αφήγημα, χθες και σήμερα»), Φίλιππος Φιλίππου («Ο Γιάννης Μαρής και η εποχή του»), Νίνα Κουλετάκη («Η εμφάνιση και η εξέλιξη της γυναίκας-ντετέκτιβ στην αστυνομική λογοτεχνία»), Τιτίνα Δανέλλη («Γυναίκες συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας»), Κώστας Κυριακόπουλος («Αστυνομικό ρεπορτάζ και νουάρ λογοτεχνία - Πόσο κοντά είναι η ειδησεογραφία και η μυθοπλασία στην Ελλάδα;»), Γιάννης Πανούσης («Έγκλημα και τιμωρία στις ποινικές επιστήμες και το αστυνομικό μυθιστόρημα») και Πέτρος Μαρτινίδης («Τα μυστήρια στην τέχνη»).<br /><br />Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TPYzONK4DTI/AAAAAAAACOk/QY4SPfIbW68/s1600/se340.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545676310299807026" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TPYzONK4DTI/AAAAAAAACOk/QY4SPfIbW68/s320/se340.jpg" /></a><br /><br /><br /><div><div>Επίσης, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα διοργανωθεί διαγωνισμός, όπου το κοινό θα μπορεί να απαντήσει σε ερωτηματολόγιο πολλαπλών επιλογών σχετικά με το «Πόσο καλά γνωρίζουμε την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία;» Τα βραβεία για τους τρεις πρώτους νικητές θα είναι μία σειρά από βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας και θεωρίας.<br /><br />Η ημερίδα θα διαρκέσει από τις 18:00-21:00 και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.<br /><br />Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας<br /><a href="http://www.crimefictionclubgr.wordpress.com/">http://www.crimefictionclubgr.wordpress.com/</a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TPYzBgKngEI/AAAAAAAACOU/qvYHLstP0CA/s1600/go-giallo-go-comp.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545676092060696642" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TPYzBgKngEI/AAAAAAAACOU/qvYHLstP0CA/s320/go-giallo-go-comp.gif" /></a><br /></div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Πρόγραμμα ημερίδας<br />«Τα πολλά πρόσωπα της αστυνομικής λογοτεχνίας»<br /><br />Οργάνωση: Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας<br /><br /><br />Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010<br />18.00-21.00<br />Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων / Αίθουσα Αντώνης Τρίτσης<br /><br /><br />► Πρώτη συνεδρία<br /><br />Συντονιστής: Τεύκρος Μιχαηλίδης<br /><br />18.00-18.10: Ανδρέας Αποστολίδης: «Το αστυνομικό αφήγημα, χτες και σήμερα»<br /><br />18.10-18.20: Φίλιππος Φιλίππου: «Ο Γιάννης Μαρής και η εποχή του»<br /><br />18.20-18.30: Νίνα Κουλετάκη: «Η εμφάνιση και η εξέλιξη της γυναίκας-ντετέκτιβ στην αστυνομική λογοτεχνία»<br /><br />18.30-18.40: Τιτίνα Δανέλλη: «Γυναίκες συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας»<br /><br />18.40-19.00: Συζήτηση<br /><br /><br />19.00-19.30: Διάλειμμα - Διαγωνισμός:<br />«Πόσο καλά γνωρίζουμε την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία;»<br /><br /><br />► Δεύτερη συνεδρία<br /><br />Συντονιστής: Τεύκρος Μιχαηλίδης<br /><br />19.30-19.40: Κώστας Κυριακόπουλος: «Αστυνομικό ρεπορτάζ και νουάρ λογοτεχνία, πόσο κοντά είναι η ειδησεογραφία και η μυθοπλασία στην Ελλάδα;»<br /><br />19.40-19.50: Γιάννης Πανούσης: «Έγκλημα και τιμωρία στις ποινικές επιστήμες και το αστυνομικό μυθιστόρημα»<br /><br />19.50-20.00: Πέτρος Μαρτινίδης: «Τα μυστήρια στην τέχνη»<br /><br />20.00-20.30: Συζήτηση<br /><br /><br />20.30-20.45: Απονομή βραβείων στους νικητές του διαγωνισμού</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2282400729827654915?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-73132711353005880252010-11-18T08:30:00.001+02:002010-11-18T08:33:43.909+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TOTIYbFoBJI/AAAAAAAACOA/FmOtWznKKRs/s1600/121314.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 301px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540773763486319762" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TOTIYbFoBJI/AAAAAAAACOA/FmOtWznKKRs/s400/121314.png" /></a><br /><div><br />Καλέ μου φίλε Γιάννη, θα είμαι εκεί, άλλωστε κάποτε είχαμε αυτό το μπλογκ μαζί, θυμίσου τη μαρκίζα...<br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7313271135300588025?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-22982105179720175362010-09-13T10:07:00.002+03:002010-09-13T10:15:37.883+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TI3N5lyUEOI/AAAAAAAACNo/Fc9tr-bkTUY/s1600/228713.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 170px; DISPLAY: block; HEIGHT: 244px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516291507878105314" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TI3N5lyUEOI/AAAAAAAACNo/Fc9tr-bkTUY/s400/228713.jpg" /></a><br /><div>Ο Μαύρος Πύργος - Ο Μακρύς Δρόμος του Γυρισμού </div><div>(The Long Road Home)</div><div> </div><div><br />Με τον Ρόλαντ να έχει χαθεί μέσα στο στοιχειωμένο κόσμο του Γκρέιπφρουτ του Μάρλιν και τις σκοτεινές δυνάμεις που κρύβονται εκεί να διεκδικούν την ψυχή του, οι κα-τετ του θα χρειαστούν όλο τους το κουράγιο για να τον πάρουν από το Χάμπρι και να τον φέρουν πίσω στη Γαλαάδ.Όμως καθώς το Δόγκαν αναδεύεται, προοιωνίζοντας δεινά που ο Ρόλαντ και οι κα-τετ του δεν μπορούν να διανοηθούν, είναι πολύ πιθανό ο μακρύς δρόμος του γυρισμού για τον πιστολέρο να οδηγεί στο θάνατο.</div><div> </div><div>Το <em>Ο Μαύρος Πύργος: Ο Μακρύς Δρόμος του Γυρισμού</em> έχει το δικό του κα-τετ δημιουργών: Επαναλαμβάνοντας τη συνεργασία τους μετά τη θεαματική επιτυχία της Γέννησης του Πιστολέρο το 2007, οι συγγραφείς Peter David και Robin Furth συνεχίζουν να πλάθουν μια συναρπαστική και συγκινητική λυρική αφήγηση, ενώ οι εικονογράφοι Jae Lee και Richard Isanove εξερευνούν και πάλι τη γόνιμη περιοχή του Μέσου Κόσμου του Stephen King με εντυπωσιακές εικόνες και χρώματα.<br />Μετάφραση: Γιώργος Μπαρουξής</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2298210517972017536?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-65488031528748899952010-09-02T09:20:00.004+03:002010-09-02T09:30:48.390+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TH9ESXu3r9I/AAAAAAAACNg/gPNyLC-tnTo/s1600/noir1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 305px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512199551323713490" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TH9ESXu3r9I/AAAAAAAACNg/gPNyLC-tnTo/s400/noir1.jpg" /></a><br /><div><div>Αφιερωμένο στο «ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη σύγχρονη κοινωνία και τον πολιτισμό» <span style="color:#ff0000;">(what?)</span> είναι το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου, που διεξάγεται στους υπαίθριους χώρους του Ζαππείου από τις 3 έως τις 19 Σεπτεμβρίου 2010.</div><div>Το Φεστιβάλ Βιβλίου οργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου, με συνδιοργανωτές τον Πολιτισμικό Οργανισμό και το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Αθηναίων, ενώ έχει τεθεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. </div><div>Περίπου 160 εκδότες, σε 130 περίπτερα παρουσιάζουν τη σύγχρονη εκδοτική παραγωγή με περισσότερους από 50.000 τίτλους.</div><br /><div><span style="color:#ff0000;">Tο Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου στις 20.00 θα γίνει συζήτηση με θέμα «Η αστυνομική λογοτεχνία στην Ελλάδα σήμερα», με ομιλητές τα μέλη της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας: Τιτίνα Δανέλλη, Τεύκρο Μιχαηλίδη, <span style="color:#ffff66;">Δημήτρη Μαμαλούκα</span> και Γιάννη Ράγκο. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Μανώλης Πιμπλής, επίσης μέλος της Λέσχης.</span></div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TH9DaTw8BSI/AAAAAAAACNY/hXH2dBwSmJk/s1600/crime_fiction_book.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512198588185969954" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TH9DaTw8BSI/AAAAAAAACNY/hXH2dBwSmJk/s400/crime_fiction_book.jpg" /></a><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-6548803152874889995?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-9492161480310913512010-06-25T15:44:00.003+03:002010-06-25T15:50:23.500+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TCSlzYp9NQI/AAAAAAAACMo/oUMwalpus6o/s1600/mamaloukas_cover2%2520.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; FLOAT: left; HEIGHT: 366px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486692548254446850" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TCSlzYp9NQI/AAAAAAAACMo/oUMwalpus6o/s400/mamaloukas_cover2%2520.jpg" /></a> Δημήτρης Μαμαλούκας<br /><em><span style="color:#ff0000;">Κοπέλα που σε λένε Φίνι</span></em><br />εκδόσεις Α. Α. Λιβάνη, σ. 207, ευρώ 13<br /><br /><div>Οι επαρκείς αποδόσεις των μεταπτώσεων της συμπεριφοράς των χαρακτήρων, οι συνεπείς καταγραφές των κλιμακώσεων της ασίγαστης δράσης, η προσεκτική μελέτη των εσωτερικών κραδασμών των πρωταγωνιστών και η περαιτέρω διακριτική ανάδειξη των τελευταίων σε καθολικότερους ήρωες, οι οποίοι παραπέμπουν με τη σειρά τους εμμέσως πλην σαφώς σε καθιερωμένα λογοτεχνικά πρότυπα, συνιστούν μερικά από τα εξόφθαλμα χαρακτηριστικά του παρόντος, έκτου στη σειρά, καλώς συγκερασμένου μυθιστορήματος του Δημήτρη Μαμαλούκα. Η ειδικότερη τεχνική επεξεργασία σε όλη την έκταση του έργου επιβεβαιώνει και πάλι την ομολογούμενη ικανότητα του συγγραφέα να προικίζει τα διηγητικά του υποκείμενα με πειστική σωματική υπόσταση και ψυχική κατά περίπτωση επάρκεια. Η Φίνι εργάζεται κάτω από απάνθρωπες συνθήκες σε μια μεγάλη οιονεί αποικία τιμωρημένων, η οποία ενίοτε θυμίζει κάπως τη φιλμική, αδυσώπητη Μητρόπολη. Χωρίς να παύει ούτε στιγμή να οραματίζεται τη διαφυγή της σε μια σχεδόν φασματική Γη της Επαγγελίας, όπου η ελευθερία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θεωρούνται αναφαίρετα πολιτισμικά κεκτημένα, η Φίνι προσωποποιεί μια ακόμη εκδοχή της ύπαρξης, που αγωνίζεται μέχρις εσχάτων για την απόκτηση και περαιτέρω διατήρηση του απόλυτου Αγαθού. Η μοιραία συνάντησή της με «τον καλύτερο νοσοκόμο του θεραπευτηρίου» και ταυτοχρόνως σωματικά ελαφρώς αδικημένο από τη φύση, κρυψίνουν Γκον, θα τη βοηθήσει να υλοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος του απέλπιδος σχεδίου της. Ανάλογα ισχύουν και για τον μυστηριώδη γέρο, ονόματι Λακάν (!), ο οποίος έχει το προνόμιο να γνωρίζει τον δρόμο προς τον ποταμό-ορόσημο, πέραν του οποίου κείται η ποθητή χώρα, δηλαδή η επικράτεια της φιλελεύθερης Απόλαυσης. Η επαφή τής Φίνι με τον πολύπειρο ηλικιωμένο προσομοιάζει με τις συναντήσεις δόκιμων μοναχών με έναν πολύπαθο δάσκαλο φώτισης.<br />Βεβαίως, με τη σειρά του, ο γέρος και παρ' ολίγον δραπέτης παραπέμπει εν μέρει και στον ευρηματικό μεσάζοντα Βαρνάβα, εκείνον τον εκόντα άκοντα σύνδεσμο - αγγελιαφόρο των αυταρχικών ταγών του καφκικού Πύργου με τους εκείθεν, τους διά βίου αποκλεισμένους έξω από αυτόν. Ακαταπόνητη και ριψοκίνδυνη, η Φίνι είναι από μια άποψη μια θηλυκή προέκταση του Ροβινσώνα Κρούσου, εφόσον ζει μόνο μέσα στο βασανιστικό όνειρο της απόδρασης από το απέραντο εργοστάσιο-φυλακή, όπου οι απρόσωποι άλλοι την έχουν άκουσα εντάξει. Αυτή ακριβώς η κλιμάκωση της μετάβασης από την Κόλαση των άλλων στον Παράδεισο του απολύτως αυτεξούσιου εγώ προσδίδει στην αφήγηση την ιδιαίτερη ποιότητά της: το κείμενο πάλλει από φαντασίωση απεξάρτησης από το όνειδος της υποταγής. Η σχέση αντιπαλοτήτων, η οποία καταστατικά διακρίνει το ζεύγμα κρατούντων-κρατουμένων, υποστηρίζει, όπως θα ανέμενε κανείς, μέγα μέρος της πλοκής. Εξού και η πρόδηλη νιτσεϊκή προοπτική, γνωστή άλλωστε και από τα παλαιότερα μυθιστορήματα του ίδιου συγγραφέα.<br /></div><br /><div>Γιώργος Βέης<br /></div><br /><div>Δημοσιεύτηκε στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας στις 25-6-2010</div><br /><div><a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=176598">εδώ</a> ο συνδεσμος</div><div> </div><br /><div></div><br /><div>Ευχαριστώ πολύ το Γιώργο Βέη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-949216148031091351?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-70997359765436855622010-06-14T09:52:00.003+03:002010-06-14T10:01:46.215+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TBXSLq-VxKI/AAAAAAAACMg/wh6bsMsV1aU/s1600/9789601906133.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 160px; FLOAT: left; HEIGHT: 239px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482519219349603490" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TBXSLq-VxKI/AAAAAAAACMg/wh6bsMsV1aU/s400/9789601906133.jpg" /></a><br /><div>Γκρίζο φάντασμα του πιο σκοτεινού παρελθόντος του 20ού αιώνα, o δωσίλογος Σταύρος δρα εγκληματικά στη Θεσσαλονίκη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Πλάνο το πλάνο, σκηνή προς σκηνή, ζωντανεύει μια εποχή αδυσώπητη.</div><div> </div><div>Στην αυγή του 21ου αιώνα, η Αριάδνη, Ελληνοαμερικανίδα τρίτης γενιάς, και ο Μωυσής, Έλληνας Εβραίος της Θεσσαλονίκης, θα βιώσουν την «άλλη ζωή» του μεγάλου έρωτα. Αλλά η σχέση τους θα βρεθεί, ερήμην τους, αντιμέτωπη με το παρελθόν? η Iστορία έχει εγγραφεί στο DNA τους.</div><div> </div><div>Οι απόγονοι των θυμάτων της δράσης του Σταύρου θα ζητήσουν την ομολογία του. 63 χρόνια τον είχαν στο κατόπι. Μην τυχόν και ξεφύγει ο εφιάλτης χωρίς να πληρώσει το λογαριασμό...</div><div> </div><div>Μια αφήγηση για μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.</div><div> </div><div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffff33;">Γιώργος Γλυκοφρύδης</span> <em><span style="color:#ff0000;">10 ώρες δυτικά</span></em>,</span> εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2010 σ.416</div><div> </div><div> </div><div>Το βιογραφικό του συγγραφέα όπως εμφανίζεται στην <a href="http://www.georgeglikofridis.gr/GeorgeGlikofridis/%CE%9A%CE%95%CE%9D%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%9A%CE%97_%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%91.html">ιστοσελίδα</a> του:</div><div> </div><div>Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1964. Ξεκίνησα εργαζόμενος στις κινηματογραφικές ταινίες και στα τηλεοπτικά σήριαλ του πατέρα μου Πάνου Γλυκοφρύδη κι αργότερα εργάστηκα ως β' βοηθός σκηνοθέτη στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Παράλληλα, παρακολούθησα και μαθήματα κινηματογράφου στο (τότε) Δυτικό Βερολίνο. Μετά, σπούδασα φιλοσοφία στο Πανεπιστήμο «La Sapienza» της Ρώμης αλλά είχα ήδη ανακαλύψει την Πληροφορική την οποία ακολούθησα ως επαγγελματική ενασχόληση και όχι μόνο. Έτσι, ξεκίνησα να αρθρογραφώ σε περιοδικά κυρίως Ειδικού Τύπου δημοσιεύοντας και διηγήματα. Η νουβέλα «99.9% αληθινή ιστορία» κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό διηγημάτων Επιστημονικής Φαντασίας της «Anubis» το 1996.<br /><br />Το πρώτο μου μυθιστόρημα, «Ο Επιβάτης», υποψήφιο για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στο περιοδικό «Διαβάζω», εκδόθηκε το 2006. Ακολούθησαν δύο συμμετοχές με διηγήματα στα συλλογικά βιβλία «Α, όπως Αμερική» και «Το βιβλίο του Κακού». Το «10 ώρες δυτικά» είναι το δεύτερο μυθιστόρημα.</div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7099735976543685562?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-73406312779723272692010-06-06T12:38:00.006+03:002010-06-06T13:12:14.469+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="color:#33ff33;">Πέρσιβαλ Έβερετ</span>, <em><span style="color:#ff0000;">Το σβήσιμο</span></em></span>, εκδόσεις Πόλις 2004, μτφ. Χίντα Παπαδημητρίου, σ.340 <a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TAtz-HqOXlI/AAAAAAAACMY/GRo-E_zSVcA/s1600/9604350463ih3.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; FLOAT: left; HEIGHT: 217px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479600882671574610" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/TAtz-HqOXlI/AAAAAAAACMY/GRo-E_zSVcA/s400/9604350463ih3.jpg" /></a><br />Περιγραφή από <a href="http://www.plus4u.gr/showitem.php?ID=108067015&amp;LastAdd=108067015&amp;t=%D4%CF%20%D3%C2%C7%D3%C9%CC%CF">εδώ</a><br /><br /><div>Ο Θελόνιους «Μονκ» Έλισον είναι ένας διακεκριμένος αφροαμερικανός συγγραφέας και πανεπιστημιακός που το τελευταίο βιβλίο του έχει απορριφθεί από επτά εκδότες. Αυτό πλήττει καίρια τον εγωισμό του, αφού όλα τα προηγούμενα βιβλία του είχαν τύχει της «ενθουσιώδους αποδοχής των κριτικών». Οι εκδότες όμως, τώρα πια, βρίσκουν πως ο Έλισον δεν γράφει καθόλου σαν μαύρος...Ο Έλισον θυμώνει ακόμα περισσότερο όταν βλέπει την ιλιγγιώδη επιτυχία του πρώτου μυθιστορήματος μιας μαύρης συγγραφέως που, ως τυπικό δείγμα της «πολιτικά ορθής» αφροαμερικανικής λογοτεχνίας, προσλαμβάνει διαστάσεις εθνικού φαινομένου. Εξοργισμένος και απελπισμένος, ο Έλισον κάθεται και γράφει, με ψευδώνυμο, μια παρωδία αυτού του μπεστ-σέλερ. Δε σκοπεύει να την εκδώσει, πόσο μάλλον να την πάρει σοβαρά? να, όμως, που το βιβλίο όχι μόνο εκδίδεται, αλλά και δεν αργεί να γίνει το Καινούργιο Λογοτεχνικό Φαινόμενο και να κερδίσει το πιο σημαντικό βραβείο της χώρας. Σε μια διαδοχή αστείων, συγκινητικών και δηκτικών επεισοδίων, παρακολουθούμε το πώς ο Έλισον τα βγάζει πέρα με όλα αυτά.Το σβήσιμο, μυθιστόρημα ιδεών αυτοσαρκαστικό, ειρωνικό και συνάμα λυρικό, είναι από τα πιο οξυδερκή βιβλία για τον εκδοτικό κόσμο, τη λογοτεχνική θεωρία και κριτική, το μηχανισμό των μπεστ-σέλερ, τα μίντια, τη φυλετική ταυτότητα, τον ρατσισμό αλλά και για το «πολιτικά ορθόν» που τόσα δεινά έχει επιφέρει στην πνευματική ζωή των ΗΠΑ.<br /></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;color:#0000ff;"><u></u></span></span> </div><span style="font-size:130%;color:#33ff33;"></span><br /><div>Η μετάφραση της κ. Χίλντας Παπαδημητρίου είναι εξαιρετική, απ' όσο μπορώ να κρίνω μου φάνηκε ένας μικρός μεταφραστικός άθλος συγκριτικά με το κείμενο.</div><br /><div>Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τον Έβερετ από τον κ. Κώστα Κατσουλάρη <a href="http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:y_mGc1L1XxMJ:artapress.gr/articles/337+%22%CF%84%CE%BF+%CF%83%CE%B2%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%22+%CE%B5%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%84&amp;cd=5&amp;hl=el&amp;ct=clnk&amp;gl=gr">εδώ</a> (αναφέρεται και στο Σβήσιμο αποκαλύπτοντας όμως κάποιες λεπτομέρειες της πλοκής, καλό θα ήταν να το διαβάσετε μετά την ανάγνωση του βιβλίου) </div><br /><div>επίσης για το βιβλίο έχουν γράψει: </div><div>η κ. Λίνα Πανταλέων στην Ελευθεροτυπία <a href="http://archive.enet.gr/online/online_issues?pid=51&amp;dt=18/02/2005&amp;id=20613080">εδώ</a></div><div>η κ. Ελισσάβετ Κοτζίά στην Καθημερινή <a href="http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:OUZKLW_8NToJ:www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_8_12/11/2006_204531+%22%CF%84%CE%BF+%CF%83%CE%B2%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%22+%CE%B5%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%84&amp;cd=13&amp;hl=el&amp;ct=clnk&amp;gl=gr">εδώ</a></div><div>και το μπλογκ Λαπούτα <a href="http://blog.teleologikos.eu/?p=228">εδώ</a></div><div>(συγνώμη αν ξέχασα κανέναν)</div><br /><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7340631277972327269?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-55952728615524858622010-05-23T13:42:00.005+03:002010-05-23T15:27:34.356+03:00Stephen King Ιστορίες του Λυκόφωτος, μτφ. Νεκτάριος Καλαϊτζής, εκδόσεις Bell, σ. 464, 7,80 ευρώ.<br /><br />Κίνγκ λοιπόν, καινούργιος Κίνγκ στα περίπτερα κι εγώ στις επάλξεις του μπλογκ.<br />Όσοι με παρακολουθείτε δε χρειάζεται να σας τα ξαναπώ, για τους καινούργιους θα δώσω συνδέσμους στο τέλος…<br /><br />Διηγήματα από τον Κίνγκ.<br />Η προηγούμενή του συλλογή, το Όλα είναι δυνατά με είχε ενθουσιάσει. Είχα ξεχωρίσει με την πρώτη το δωμάτιο του ξενοδοχείου (1408 νομίζω) το οποίο ευτύχισε να γίνει μια συμπαθητική ταινία τρόμου με τον αγαπημένο μου ηθοποιό τον Τζον Κιούζακ που τον παρακολουθούσα από τις εφηβικές ταινίες… στα κολέγια κτλ, αλλά κι η ιστορία με το εστιατόριο και το μάγειρα που βάρεσε μπιέλα… «Γεύμα στο Γκοθαμ καφέ». Διόλου περίεργο που αυτές διαφημίζουν στο τέλος του παρόντος τόμου.<br /><br />Τίτλος τώρα: Just before sunset.<br />Λίγα λόγια για την έκδοση της Μπελ. Πάνε πια εκείνα τα συμπαθητικά εξώφυλλα, τα ανάγλυφα, που έχαναν όμως την (απομίμηση φυσικά) χρυσοτυπία τους… Από κει και πέρα εξακολουθούν να υπάρχουν σε δυο σελίδες οι ύμνοι από τα διάφορα αμερικάνικα έντυπα που ξεδιπλώνουν τους διθυράμβους τους… οι οποίοι είναι τόσο ίδιοι που δεν έχουν κανένα νόημα πια… ειδικά σε βιβλίο του Κίνγκ που τον ξέρει πια κι η κουτσή Μαρία και στη χώρα μας. Μάλιστα οι ύμνοι αρχίζουν από την πρώτη σελίδα, δηλαδή δεν υπάρχει λευκή σελίδα να γράψεις με άνεση το όνομά σου ή μια αφιέρωση βρε αδερφέ…<br />Στα συν η τιμή, μια χαρά για τη κρίση 7.80 στα περίπτερα, 7 στα βιβλιοπωλεία…<br />Και τώρα περνάμε στο φως το εσώτερον.<br />Ξεκινώ με την εισαγωγή του Κινγκ η οποία για μένα δε λέει κάτι καινούργιο, πάλι η φτώχεια των πρώτων ημερών, η Ταμπίθα που του πετσόκοψε τις πιστωτικές κάρτες κι άλλες μικρολεπτομέρειες που προδίδουν μόνο φλυαρία και τίποτ’ άλλο. Κάτι άλλο που θα ήθελα να επισημάνω είναι το γεγονός ότι στην Αμερική τα λογοτεχνικά περιοδικά ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ τους συγγραφείς για τις συνεργασίες τους. Εδώ στην τριτοκοσμική Ελλάδα της λαμογιάς με τη δικαιολογία του ότι «δε βγαίνουμε», σου κάνουν χάρη αν σου δημοσιεύσουν κάτι στο τζαμπαριό… σταματώ εδώ γιατί θα ρίξω καντήλια και ξεφύγαμε κι απ’ το θέμα μας.<br /><br />Στο βιβλίο υπάρχουν δεκατρείς ιστορίες, για όλα τα γούστα… Εντάξει, υπάρχουν κι οι καθαρά κινγκικές, αυτές για τις οποίες αγαπήσαμε το μαέστρο, αλλά νομίζω ότι σ’ αυτό το βιβλίο ο Κίνγκ προσπαθεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό πρόσωπο προσπαθώντας να ρίξει το βάρος περισσότερο στη ψυχογραφία των προσώπων παρά στις καταστάσεις τρόμου…<br />Ένα κοινό σημείο κάποιων ιστοριών είναι το γήρας, όχι μόνο το φυσικό, αλλά και το γήρας των σχέσεων, ο θάνατος του γάμου, όπως πχ. στην (ομολογουμένως δύσκολη) περίοδο στην οποία παιδιά του ζεύγους ενηλικιώνονται και φεύγουν από το σπίτι, κι η σχέση εξελίσσεται σε απλή (και βασανιστική) συγκατοίκηση… Ο Κινγκ φυσικά είναι μαέστρος και σ’ αυτά, τα περιγράφει άψογα, απορώ μόνο πώς πέρασε το βιβλίο απ’ τη λογοκρισία της Ταμπίθας… (όποιος κατάλαβε κατάλαβε)<br />Από κει και πέρα συναντάμε αρκετά το θέμα του θανάτου, τους νεκρούς, τη μετά θάνατο ζωή, αν υπάρχει, και πώς μπορεί να είναι, αλλά δε θα μπορούσε να λείπει μια (και δική μου) εμμονή του Κινγκ (αλλά και του Πόε) αυτή του εγκλεισμού, καθόλου περίεργο που η συγκεκριμένη ιστορία που την αντιπροσωπεύει, μου «έμεινε» και είναι απ’ τις πιο αγαπημένες μου στον παρόντα τόμο, αν και το τέλος με απογοήτευσε κάπως, περίμενα μεγαλύτερο πάρτι… (εγώ θα ’δινα ρέστα).<br /><br />Όσο για τα περιβάλλοντα των ιστοριών (χάλια φράση το ξέρω, συγχωρέστε με) ο Κίνγκ είναι φανερά επηρεασμένος από τη ζωή του στη Φλόριδα, στα νησάκια στυλ Ντουμα Κη, στα καλοκαιρινά θέρετρα, στα μικρά και τα μεγάλα εξοχικά των πλούσιων Αμερικάνων, μπροστά στα ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα κι έτσι δεν είναι λίγες οι ιστορίες που αμπιεντάρονται εκεί, σε συνδυασμό με ήρωες που γυμνάζονται είτε κάνοντας τζόκινγκ, είτε ποδήλατο, στατικό ή κανονικό.<br /><br />Γενικώς δεν ενθουσιάστηκα, εντάξει, για μένα είναι φανερή μια πτώση του Κινγκ εδώ και πολλά χρόνια, ειδικά από τότε που πήγε και μαλθάκωσε κάτω εκεί στη Φλόριδα… φαίνεται ότι το κρύο του Μέιν κι οι βόλτες του τον σκλήραιναν λογοτεχνικά… το γήρας γαμώτο…<br />Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Ποιο; Ότι ο Κινγκ έχει γράψει για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε… στέρεψαν τα θέματα… το βλέπω εγώ που γράφω… όταν βρω κάτι για το οποίο θέλω να γράψω, αν ψάξω θ’ ανακαλύψω ότι ο Κίνγκ μ’ έχει προλάβει… ψάξετε να μου βρείτε κάτι για το οποίο δεν έχει γράψει ο μαέστρος… δύσκολο… κι έτσι μοιραία κάπου επαναλαμβάνεται… (στοιχειωμένα δωμάτια ξενοδοχείου στη Λάμψη και το Όλα είναι δυνατά, στοιχειωμένα αυτοκίνητα στο Κριστίν και στο Από μια Μπουίκ 8, όσο για σπίτια και μέρη στοιχειωμένα τα παραδείγματα είναι πολλά: Το μαύρο σπίτι, Ντούμα Κη κι ο κατάλογος μπορεί να προχωρήσει όσο θέλουμε…)<br /><br />Όπως καταλάβατε αυτή δεν είναι μια λογοτεχνική κριτική είναι ό,τι γουστάρω να γράψω για το φίλο και δάσκαλό μου απ’ την άλλη μεριά του Ατλαντικού, χωρίς φόβο και πάθος, ούτε ευγένειες και παπαριές…<br /><br />Συγκέντρωσα εδώ τους συνδέσμους που παραπέμπουν σε προηγούμενα ποστ μου για τον Κίνγκ:<br /><a href="http://mamaloukas.blogspot.com/2009/01/stephen-king.html">Συλλογή βιβλίων μου Κίνγκ</a><br /><a href="http://mamaloukas.blogspot.com/2007/07/blog-post_09.html">Λίσι</a> ή ο λίβελός μου για τον Κίνγκ και το τέρας που λέγεται Ταμπίθα<br /><a href="http://mamaloukas.blogspot.com/2006/11/stephen-king-cell.html">Το κινητό</a> ή τα τερατένια τέρατα<br /><a href="http://mamaloukas.blogspot.com/2009/09/stephen-king.html">Ο Μαύρος Πύργος</a> (εικονογραφημένη έκδοση)<br /><a href="http://mamaloukas.blogspot.com/2009/07/stephen-king.html">Ντούμα Κη<br /></a><br /><a href="http://mamaloukas.blogspot.com/2008/12/stephen-king-richard-backman.html">Μπλέιζ</a> (τελικά ό,τι έγραφες τότε είναι σαν παλαιωμένο μαλτ παλιόφιλε…)<br /><br />Σχόλια μόνο για φανατικούς κινγκικούς, νέοι ή όχι, έμπειροι ή όχι, όλοι καλοδεχούμενοι...<br />οι υπόλοιποι άσχετοι, με διάθεση για πλακίτσες, από δω παν’ κι άλλοι, διαγράφω φουλ, μη με τεστάρετε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5595272861552485862?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-52268155272793333602010-05-17T07:35:00.004+03:002010-05-17T07:48:42.218+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S_DIxtsBe5I/AAAAAAAACMI/jTaL8Q5yteY/s1600/crel.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 131px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472094303658539922" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S_DIxtsBe5I/AAAAAAAACMI/jTaL8Q5yteY/s400/crel.jpg" /></a><br /><div>Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε δημιουργήθηκε η Ε.Λ.Σ.Α.Λ., η Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας η οποία έχει μεταξύ άλλων ως βασικούς στόχους της την προώθηση, ενθάρρυνση και διάδοση αστυνομικών λογοτεχνικών έργων, τη συλλογή πληροφοριών για τα έργα που έχουν εκδοθεί και ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία, και την καταγραφή τους, καθώς και τη συμβολή στη διακίνηση, έκδοση και μελέτη της αστυνομικής λογοτεχνίας.<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S_DIPt5t9VI/AAAAAAAACMA/nJAF-R_p-0Q/s1600/noir777.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 239px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472093719600428370" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S_DIPt5t9VI/AAAAAAAACMA/nJAF-R_p-0Q/s320/noir777.jpg" /></a> <a href="http://crimefictionclubgr.wordpress.com/">Εδώ</a> μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα του μπλογκ της και να ενημερωθείτε για τις δραστηριότητές της, όπως τη μελέτη της βιβλιογραφίας του ελληνικούς αστυνομικού αφηγήματος. </div><br />Στην βιβλιογραφία συμπεριλαμβάνεται οτιδήποτε προτάθηκε από μέλη της Λέσχης ως βιβλίο που ν’ ανήκει στην κατηγορία του αστυνομικού αφηγήματος, ενώ η βιβλιογραφία θα ξεκινάει από το 2009 και θα πηγαίνει προς τα πίσω.<br />Ήδη έχει δουλευτεί η βιβλιογραφία μέχρι το 1980 με σκοπό να φτάσει χρονικά έως τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5226815527279333360?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-30185352918288150882010-05-10T14:54:00.002+03:002010-05-10T14:59:20.543+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S-f067K4aOI/AAAAAAAACL4/8BxOEKb_8wQ/s1600/mamaloukas_cover2%2520.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 219px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469609565617678562" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S-f067K4aOI/AAAAAAAACL4/8BxOEKb_8wQ/s320/mamaloukas_cover2%2520.jpg" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Η απόδραση της Φίνι</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span><br />Μετά τη «Χαμένη βιβλιοθήκη του Δημήτριου Μόστρα» και τη «Μοναξιά της Ασφάλτου» ο Δημήτρης Μαμαλούκας έρχεται να μας ξαφνιάσει με το νέο του μυθιστόρημα «Κοπέλα που σε λένε Φίνι» (εκδόσεις «Λιβάνη»).<br />Αυτή τη φορά ο συγγραφέας δοκιμάζει και δοκιμάζεται, με επιτυχία ασφαλώς, με ένα μη αστυνομικό βιβλίο, αλλά με μια ιστορία που έχει πολλές και πολύ σκοτεινές αποχρώσεις, που άνετα θα την αποκαλούσες και νουάρ. Λέμε και, γιατί δεν είναι ακριβώς νουάρ. Μας ας μη βιαστούμε να βάλουμε «ταμπέλα» για το είδος, ας το κατατάξουμε αργότερα. Παρά, λοιπόν, την παράξενη πλοκή του, που φέρνει κάπως στις σκηνές από την εξαιρετική κινηματογραφική ταινία «Μητρόπολις» του Φριτς Λανγκ, αφού χιλιάδες άνθρωποι - θύματα ζουν κι εργάζονται σε καθεστώς αιχμαλωσίας κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες σε ένα τρομακτικά εφιαλτικό εργοστάσιο στην άκρη του πουθενά, κάπου σε κάποια άγνωστη χώρα, κάποτε στο μέλλον, παρά το κάποιοι κάπου κάποτε, που, δίκαια, οδηγεί τη σκέψη του αναγνώστη στην επιστημονική φαντασία, και παρόλο που οι κεντρικοί ήρωές του ζουν εντελώς διαφορετικά από εμάς, είναι σαν και εμάς με σάρκα, οστά. Εχουν ανάγκη από ελευθερία, από καθαρό αέρα, από έναν ώμο να ακουμπήσουν, από μια πίστη, από έναν έρωτα, από μια φιλία.<br />Και η Φίνι, το κεντρικό τραγικό πρόσωπο της ιστορίας, η Φίνι που είναι γεννημένη αγωνίστρια, υποφέρει αγόγγυστα τα πάνδεινα, μόνο και μόνο, επειδή πάντα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της, ότι θα έρθει μια ημέρα που θα σπάσει τις αλυσίδες της δουλείας της και θα ζήσει μια ζωή καλύτερη και φυσιολογική.<br />Μια φήμη που κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα, ένας ψίθυρος στην ουσία, για κάποιον που είχε καταφέρει να δραπετεύσει από το εργοστάσιο - κολαστήριο, ένας άρρωστος μεγάλος άνδρας που θα της εμπιστευτεί ένα «πολύτιμο» μυστικό, ένας όμορφος νεαρός νοσοκόμος με κινητικά προβλήματα και η ελπίδα για το ελεύθερο αύριο, αλλάζουν τη ζωή της ριζικά. Και από εκείνη τη στιγμή αρχίζει μια αγωνιώδης περιπέτεια γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές.<br />Εν ολίγοις, ο συγγραφέας κατορθώνει να συναρπάσει τον αναγνώστη, κι αυτό επειδή το βιβλίο είναι καλογραμμένο. Τελικά, κατά τη γνώμη μας, είναι μια νουάρ επιστημονική φαντασία.<br />Τιτίνα ΔΑΝΕΛΛΗ</div><br /><div></div><br /><div>Δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη της 9-5-2010, <a href="http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5629239&amp;publDate=9/5/2010">εδώ</a> ο σύνδεσμος.</div><br /><div></div><br /><div>Ευχαριστώ από καρδιάς την κ. Δανέλλη</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-3018535291828815088?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-73964438798178839992010-05-02T15:57:00.067+03:002010-05-03T09:48:46.065+03:00Νέο ποστ, διότι το θέμα είναι ανεξάντλητο και στο δίκτυο μόνο σ' έναν σύνδεσμο βρήκα υλικό για 116 συγγραφείς, διάσημους ή λιγότερο διάσημους. Οι περιγραφές τους για το πού γράφουν, είναι απολαυστικές, οι λίγες που πρόλαβα να διαβάσω, καθώς ήθελα να δω γρήγορα όλες τις φωτο.<br />Ξεκινάμε με σχόλια.<br />Ο σύνδεσμος όπου μπορείτε να φάτε 3 ώρες και να ξεχαστείτε με τα νέα μέτρα του συμπαθούς κατά τα άλλα, κ. Παπακωνσταντίνου είναι <a href="http://www.guardian.co.uk/books/series/writersrooms">εδώ</a>.<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S95xPCQhEJI/AAAAAAAACLw/e_DbTovbM_0/s1600/wiw-swanwick2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466931500792483986" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S95xPCQhEJI/AAAAAAAACLw/e_DbTovbM_0/s320/wiw-swanwick2.jpg" /></a> 0. Προσθέτω αυτη τη φωτογραφία για να επισημάνω ξανά τη μεγάλη για μένα διαφορά. Άλλο το δωμάτιο που θέλουμε να ζούμε, κυκλωμένοι απο τα αγαπημένα μας βιβλία κι αντικείμενα, κι άλλο το δωμάτιο εργασίας, εκεί που θα πρέπει να γράψουμε... Το δεύτερο όμως μπορεί να είναι και μια μικρή γωνιά...<br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917l3QOC5I/AAAAAAAACLo/fJyz5Udhd9k/s1600/writsroms460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466661413115005842" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917l3QOC5I/AAAAAAAACLo/fJyz5Udhd9k/s320/writsroms460.jpg" /></a>1. Λουι Ντε Μπερνιέ Ο συγγραφέας του Μαντολίνου του λοχαγού Κορέλι θέλει μόνο μια γωνιά να γράψει. Αληθινό, απόλυτως αληθινό. Καρέκλα κίλερ επίσης, δεν είμαι μόνος μου.<br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917hVrOpoI/AAAAAAAACLg/Qs5zcYn7pCo/s1600/Writers-rooms-18_04_2009--005.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 187px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466661335382009474" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917hVrOpoI/AAAAAAAACLg/Qs5zcYn7pCo/s320/Writers-rooms-18_04_2009--005.jpg" /></a>2. Νορμάλ.<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917cVjRHcI/AAAAAAAACLY/sByAsA6uIns/s1600/Writers-rooms-14_03_2009--004.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466661249449270722" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917cVjRHcI/AAAAAAAACLY/sByAsA6uIns/s320/Writers-rooms-14_03_2009--004.jpg" /></a> 3. Γυναίκα συγγραφέας. Σίγουρα κάπου όπου δεν υπάρχουν σεισμοί. Η αταξία είναι κολυκυθόπιττα, εγώ εδώ μέσα δε θα μπορούσα να γράψω τίποτις.<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917YDKgflI/AAAAAAAACLQ/geqxEyPhEVs/s1600/Writers-rooms-04_04_2009--004.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 302px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466661175794105938" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917YDKgflI/AAAAAAAACLQ/geqxEyPhEVs/s320/Writers-rooms-04_04_2009--004.jpg" /></a>4. Καλό, πρακτικό, αληθινό.<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917TxY_AdI/AAAAAAAACLI/8nNjRENOY2g/s1600/writersrooms460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466661102303510994" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917TxY_AdI/AAAAAAAACLI/8nNjRENOY2g/s320/writersrooms460.jpg" /></a>5. Αληθινό επίσης, προσέξτε τον εκτυπωτή σχεδόν παντού a portata di mano, όπως λέγαμε και στο προηγούμενο ποστ.<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917Pyyz-fI/AAAAAAAACLA/B3gZ4xYna3c/s1600/Writersroom_460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466661033960798706" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917Pyyz-fI/AAAAAAAACLA/B3gZ4xYna3c/s320/Writersroom_460.jpg" /></a> 6.<br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917K5V83CI/AAAAAAAACK4/64KU48DRpWk/s1600/Writers-Room-21032009-004.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 270px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660949819448354" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917K5V83CI/AAAAAAAACK4/64KU48DRpWk/s320/Writers-Room-21032009-004.jpg" /></a><br />7. Αρκετά καλό για μένα. Ίσως πολλά ανοίγματα. Στα συν τα δυο γραφεία.<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917EVOWG8I/AAAAAAAACKw/UpctAQI_sIQ/s1600/Writers-room-460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 283px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660837044657090" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S917EVOWG8I/AAAAAAAACKw/UpctAQI_sIQ/s320/Writers-room-460.jpg" /></a> 8.<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916--Svq0I/AAAAAAAACKo/A_RaU-sKDRw/s1600/writersroom.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660744989748034" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916--Svq0I/AAAAAAAACKo/A_RaU-sKDRw/s320/writersroom.jpg" /></a><br />9. Πολύ κοντά στο ιδανικό για μένα. Διαβάστε την περιγραφή της συγγραφέως. Προσέξτε: Θέση συγγραφής στο κομπιούτερ. Ακριβώς δίπλα θέση συγγραφής στο χέρι. 2 λάμπες απο πάνω συν μια τρίτη απο το ταβάνι. Ηχείο Bose δεξιά πίσω, φάκελλοι υλικού δεξιά κάτω, αριστερά εκτυπωτής και πρακτικά ντουλάπια. Τα ντουβάρια με την κλίση δε σε πνίγουν, αντιθέτως σε βάζουν σε συγκέντρωση. Μικρό παράθυρο να μην πήζεις, αλλά ούτε να χαζέυεις.<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S91652nw4HI/AAAAAAAACKg/1sVoWm11WcU/s1600/writersroo_01_lrv_1018_005.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 289px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660657031078002" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S91652nw4HI/AAAAAAAACKg/1sVoWm11WcU/s320/writersroo_01_lrv_1018_005.gif" /></a><br />10. Κλασικό υπερβολικά χαμηλοτάβανο...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916zgw3zzI/AAAAAAAACKY/ElQ2WlOfGvU/s1600/writersroo460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660548084485938" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916zgw3zzI/AAAAAAAACKY/ElQ2WlOfGvU/s320/writersroo460.jpg" /></a>11. Κι αυτη την περιγραφή αξίζει να τη διαβάσετε. Είναι γραφείο που πάει και δουλεύει κι όχι χώρος στο σπίτι του... Επιγραφή: μείνε ήρεμος και συνέχισε. Θεϊκή...<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916uoXVwtI/AAAAAAAACKQ/lV2sIgNgJho/s1600/wriroo151108-460x---.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660464225534674" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916uoXVwtI/AAAAAAAACKQ/lV2sIgNgJho/s320/wriroo151108-460x---.jpg" /></a>12. Ιδανικόν επίσης. Χώροι, χώροι, χώροι, αλλά όλα για τη δουλειά... Αρχειοθήκες, γραφείο για συγγραφή με το χέρι, για τη συγγραφή με τον υπολογιστή, εκτυπωτής, πάγκοι για τα ντοσιέ. όλα δίπλα σου, χωρίς να κουνηθείς καθόλου. Θα έβγαζα τις φωτο που με αποσπούν, εκτός κι αν είναι υλικό για το μελλοντικό βιβλίο.<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916o9FLyDI/AAAAAAAACKI/d-JuZ2vDFSc/s1600/Waters460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660366707312690" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916o9FLyDI/AAAAAAAACKI/d-JuZ2vDFSc/s320/Waters460.jpg" /></a> 13. Να τη πάλι η θεϊκή επιγραφή Ηρέμησε και συνέχισε. Τη θέλω!<br /><br /><br /><br /><div><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916cpcJUzI/AAAAAAAACJ4/zZIr0LZfklY/s1600/Swift460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660155276481330" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916cpcJUzI/AAAAAAAACJ4/zZIr0LZfklY/s320/Swift460.jpg" /></a> 14. Άνετο...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916WxYSW3I/AAAAAAAACJw/bclflYZ14I0/s1600/SueTownsend460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466660054328564594" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916WxYSW3I/AAAAAAAACJw/bclflYZ14I0/s320/SueTownsend460.jpg" /></a> 15. Επίσης... ίσως λίγο φορτωμένο<br /><br /><div><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916KTt2YzI/AAAAAAAACJg/4ADOUMVEg5I/s1600/Self460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 186px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659840207512370" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916KTt2YzI/AAAAAAAACJg/4ADOUMVEg5I/s320/Self460.jpg" /></a><br />16. Επίσης φορτωμένο, μπορεί να πρόκειται για ερευνητή... (δε διάβασα την περιγραφή)<br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916Fo4_NCI/AAAAAAAACJY/SIOSaaZ6eR4/s1600/RussellHoban460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659759992026146" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916Fo4_NCI/AAAAAAAACJY/SIOSaaZ6eR4/s320/RussellHoban460.jpg" /></a><br />17. Χάος, απόλυτο χάος, ούτε τους λογαριασμούς δε θα μπορούσα να κάνω...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916BVkZGSI/AAAAAAAACJQ/3KJ6bz8cnyQ/s1600/RonanBennett460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659686085892386" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S916BVkZGSI/AAAAAAAACJQ/3KJ6bz8cnyQ/s320/RonanBennett460.jpg" /></a><br />18. Βιτρίνα, εδώ δυσκολέυομαι να πιστέψω ότι δουλεύει άνθρωπος<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9158yq7EqI/AAAAAAAACJI/291qPEkLYG8/s1600/Rankin460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659607998567074" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9158yq7EqI/AAAAAAAACJI/291qPEkLYG8/s320/Rankin460.jpg" /></a><br />19. Ίαν Ράνκιν... εδώ μάλιστα, εδώ φαίνεται ότι δουλεύει άνθρωπος...<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9153xcXyJI/AAAAAAAACJA/s9-Yt0TR8Es/s1600/rachael-room.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 241px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659521769752722" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9153xcXyJI/AAAAAAAACJA/s9-Yt0TR8Es/s320/rachael-room.jpg" /></a><br />20. Καλό. Οι 2 υπολογιστές συχνά σημαίνουν ένας για το δίκτυο κι ένας το βιβλίο... Θα έβγαζα τα πτυχία απο πάνω...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915z8E_BVI/AAAAAAAACI4/Z3gD70_RPyw/s1600/mosley2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659455904974162" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915z8E_BVI/AAAAAAAACI4/Z3gD70_RPyw/s320/mosley2.jpg" /></a> 21. <span style="font-size:78%;">Συγνώμη, αλλά τέτοιο κάδο σκουπιδιών είχαν οι τουαλέτες στον Παλάσκα</span><br /><br /><div><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915q9UwkRI/AAAAAAAACIo/-0hujgp_T30/s1600/mccabe_thirlwell460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659301620748562" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915q9UwkRI/AAAAAAAACIo/-0hujgp_T30/s320/mccabe_thirlwell460.jpg" /></a> 22. Κι όμως σε μένα θα λειτουργούσε. Εσύ και το γραφείο... Τα βιβλία δεν είναι τυχαία τοποθετημένα κάτω. Μη σας ξεγελάει το κρεβάτι. Συχνά είναι αναγκαίος ένας δεκάλεπτος ύπνος κι αμέσως μετά να συνεχίσεις το γράψιμο...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915ksUC8_I/AAAAAAAACIg/-xTawMDSsdU/s1600/Marinawarner460x---.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 318px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659193975141362" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915ksUC8_I/AAAAAAAACIg/-xTawMDSsdU/s320/Marinawarner460x---.jpg" /></a> 23. Με GPS ίσως να μη χαθείς...<br /><br /><br /><div><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915aSVsPiI/AAAAAAAACIQ/jrD2aw3lqo4/s1600/kureishis-room.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 284px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466659015204027938" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915aSVsPiI/AAAAAAAACIQ/jrD2aw3lqo4/s320/kureishis-room.jpg" /></a> 24.<br /><br /><div><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915ROarrlI/AAAAAAAACIA/YkcbpX6Ypno/s1600/Justin-Cartwright-room-001.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658859532398162" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915ROarrlI/AAAAAAAACIA/YkcbpX6Ypno/s320/Justin-Cartwright-room-001.jpg" /></a> 25. Υπάρχουν και χειρότερες καρέκλες, βλέπεις Anbax;<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915My5hW7I/AAAAAAAACH4/VM25tfm8_OU/s1600/JungChang460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658783426075570" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915My5hW7I/AAAAAAAACH4/VM25tfm8_OU/s320/JungChang460.jpg" /></a> 26. Καλό...<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915Ivxgc6I/AAAAAAAACHw/g5KikS3AdfI/s1600/Joan-Bakewells-writing-ro-001.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658713867678626" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915Ivxgc6I/AAAAAAAACHw/g5KikS3AdfI/s320/Joan-Bakewells-writing-ro-001.jpg" /></a><br />27. Ίσως....<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915FO_abBI/AAAAAAAACHo/_YfrnUiH18M/s1600/HPIM6876.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 241px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658653528026130" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S915FO_abBI/AAAAAAAACHo/_YfrnUiH18M/s320/HPIM6876.jpg" /></a>28. Επίσης εδώ θα λειτουργούσε με μένα, αν έλειπαν τα χαρτιά στον τοίχο (είπαμε εκτός κι αν είναι σημειώσεις για το βιβλίο) κι ο γάτος μπάστακας. Απόλυτη συγκέντωση...</div><br /><div>είχα σκεφτεί κάτι ανάλογο στο σπίτι μου, αλλα δεν είχαμε πού να βάλουμε τα πράγματα της αποθηκούλας. όχι σε σεισμογενείς περιοχές όμως.<br /><br /><br /><br /><div><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9148riUwxI/AAAAAAAACHY/FCwKGzoOJqw/s1600/HelenSimpson460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658506571825938" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9148riUwxI/AAAAAAAACHY/FCwKGzoOJqw/s320/HelenSimpson460.jpg" /></a><br />29. Πολύ χειρόγραφο...<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9144Wv8seI/AAAAAAAACHQ/D9NvTRGwmBw/s1600/Heaney460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658432272347618" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9144Wv8seI/AAAAAAAACHQ/D9NvTRGwmBw/s320/Heaney460.jpg" /></a> 30.<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9140WarXtI/AAAAAAAACHI/ptf4RSkWMbs/s1600/Hare460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658363463655122" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9140WarXtI/AAAAAAAACHI/ptf4RSkWMbs/s320/Hare460.jpg" /></a> 31. Καρέκλα...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914wf2uFRI/AAAAAAAACHA/k8QNMH9ibFQ/s1600/gray276.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658297277715730" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914wf2uFRI/AAAAAAAACHA/k8QNMH9ibFQ/s320/gray276.jpg" /></a> 32. Καλό...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914sIYb06I/AAAAAAAACG4/g4iH9mJYol8/s1600/geoff_dyer_writersroooms512.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 284px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658222257197986" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914sIYb06I/AAAAAAAACG4/g4iH9mJYol8/s320/geoff_dyer_writersroooms512.jpg" /></a><br />33. όχι για μένα... πολύ κόκκινο...<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914oL4IpyI/AAAAAAAACGw/6oJdvyHu1K4/s1600/Frayn460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658154475988770" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914oL4IpyI/AAAAAAAACGw/6oJdvyHu1K4/s320/Frayn460.jpg" /></a>34. Τέλειο... απολύτως τέλειο για μένα...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914kFIDb4I/AAAAAAAACGo/adoeXZ7iR8A/s1600/Fraser460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466658083944230786" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914kFIDb4I/AAAAAAAACGo/adoeXZ7iR8A/s320/Fraser460.jpg" /></a> 35.<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914e00RGRI/AAAAAAAACGg/-xhOybIzhMM/s1600/forster276.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657993666926866" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914e00RGRI/AAAAAAAACGg/-xhOybIzhMM/s320/forster276.jpg" /></a><br />36. Αρεκτά καλό....<br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914a8YM8jI/AAAAAAAACGY/g1rEGeaf1jA/s1600/eyre2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 253px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657926977221170" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914a8YM8jI/AAAAAAAACGY/g1rEGeaf1jA/s320/eyre2.jpg" /></a> 37. Ευρύχωρο και πρακτικό επίσης. Καρέκλα μια απ' τα ίδια. δεν είμαι μόνος...<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914VR8QCKI/AAAAAAAACGQ/Bz34GbOEp9g/s1600/EricHobsbawm460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657829686347938" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914VR8QCKI/AAAAAAAACGQ/Bz34GbOEp9g/s320/EricHobsbawm460.jpg" /></a>38. ίσως γραφείο λεξικογράφου ή ερευνητή σαν τον φίλο μου το Νίκο Πλατή που μαζεύει και διαβάζει χιλιάδες πράγματα...<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914RcOpRXI/AAAAAAAACGI/T0L73tWvthc/s1600/drabble.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 282px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657763728377202" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914RcOpRXI/AAAAAAAACGI/T0L73tWvthc/s320/drabble.jpg" /></a> 39. Πολύ ανοιχτό μπροστά, με το παζλ δε... δέσαμε. Ούτε ρίγα δε θα γράψεις μέχρι να το τελειώσεις...<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914N1ipSWI/AAAAAAAACGA/AOuReUM8lq0/s1600/DavidHarsent460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657701803673954" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914N1ipSWI/AAAAAAAACGA/AOuReUM8lq0/s320/DavidHarsent460.jpg" /></a><br /><div>40.<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914JoMeRXI/AAAAAAAACF4/RLuiasZ3KGM/s1600/dahl.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 288px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657629501539698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914JoMeRXI/AAAAAAAACF4/RLuiasZ3KGM/s320/dahl.jpg" /></a><br />41. Μια άλλη λύση... συγγραφή στη μπερζέρα. Το κάνει ο Μουρσελάς... Στο σύνδεσμο θα βρείτε κι άλλους που γράφουν στο κρεβάτι....<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914F3YXNGI/AAAAAAAACFw/g-AJh8DdZfU/s1600/CharlotteMendelson460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657564858463330" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914F3YXNGI/AAAAAAAACFw/g-AJh8DdZfU/s320/CharlotteMendelson460.jpg" /></a> 42. Ναι, το καταλαβαίνω. γράφει στην αποθήκη διότι το γραφείο της την κούρασε... ισχύει...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914BXxIf1I/AAAAAAAACFo/-HWOEdEWDyY/s1600/Callil460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657487652945746" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S914BXxIf1I/AAAAAAAACFo/-HWOEdEWDyY/s320/Callil460.jpg" /></a><br />43. Οκ...<br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9139WLKyxI/AAAAAAAACFg/XsSHLk10_fg/s1600/byatt.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 286px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657418505800466" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9139WLKyxI/AAAAAAAACFg/XsSHLk10_fg/s320/byatt.jpg" /></a><br />44. Πρακτικό επίσης<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9135c2DIBI/AAAAAAAACFY/9I2hgRyqo3Q/s1600/Books2401wr4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657351576789010" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9135c2DIBI/AAAAAAAACFY/9I2hgRyqo3Q/s320/Books2401wr4.jpg" /></a> 45. Πολύ πρακτικό, σχεδόν ιδανικό. Αληθινό εργοτάξιο.<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9131q37PlI/AAAAAAAACFQ/1CiwjFpyn7k/s1600/beevor460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657286623280722" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9131q37PlI/AAAAAAAACFQ/1CiwjFpyn7k/s320/beevor460.jpg" /></a> 46.<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913xnmQMmI/AAAAAAAACFI/Ntp90bUTbGw/s1600/bate4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 313px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657217024373346" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913xnmQMmI/AAAAAAAACFI/Ntp90bUTbGw/s320/bate4.jpg" /></a><br />47. Επίσης δείχνει να λειτουργεί... τα βιβλία πίσω... συμφωνώ<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913uJ2c2AI/AAAAAAAACFA/cwcVUbVOJ-o/s1600/BarbaraTrapido460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657157499639810" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913uJ2c2AI/AAAAAAAACFA/cwcVUbVOJ-o/s320/BarbaraTrapido460.jpg" /></a> 48. Ναι, συστήνεται σφόδρα...<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913pztSUfI/AAAAAAAACE4/vw2DY406Cp0/s1600/Banville460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657082836144626" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913pztSUfI/AAAAAAAACE4/vw2DY406Cp0/s320/Banville460.jpg" /></a> 49.<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913mNx1nlI/AAAAAAAACEw/6yk5EnuArXE/s1600/Banbridge-460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466657021115080274" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913mNx1nlI/AAAAAAAACEw/6yk5EnuArXE/s320/Banbridge-460.jpg" /></a><br />50. Το πιστόλι είναι παιχνίδι των παιδιών του. Αλλιώς θα την είχε πατήσει την σκανδάλη.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913iL1CHbI/AAAAAAAACEo/nhy1-9VaE88/s1600/Ballard460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466656951872134578" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913iL1CHbI/AAAAAAAACEo/nhy1-9VaE88/s320/Ballard460.jpg" /></a> 51. Μπάλαρντ...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913d6eL6iI/AAAAAAAACEg/QzYfgBB4tAQ/s1600/AndrewMotion460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466656878493428258" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913d6eL6iI/AAAAAAAACEg/QzYfgBB4tAQ/s320/AndrewMotion460.jpg" /></a> 52. Καλό<br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913Z9WALsI/AAAAAAAACEY/KR6aGw2ybe0/s1600/AlainDeBotton460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466656810544934594" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913Z9WALsI/AAAAAAAACEY/KR6aGw2ybe0/s320/AlainDeBotton460.jpg" /></a> 53.<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913Vf39E-I/AAAAAAAACEQ/0m6f3_umWH8/s1600/AdamPhillips460.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466656733914797026" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913Vf39E-I/AAAAAAAACEQ/0m6f3_umWH8/s320/AdamPhillips460.jpg" /></a><br />54. Επίσης πρακτικότατο<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913OjDguqI/AAAAAAAACEI/lEeBWnvKZTU/s1600/28_02_2009-Writers-rooms--004.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466656614509492898" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S913OjDguqI/AAAAAAAACEI/lEeBWnvKZTU/s320/28_02_2009-Writers-rooms--004.jpg" /></a> 55.<br /><br /><br /><div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7396443879817883999?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-8062657071730744802010-04-30T09:18:00.017+03:002010-04-30T16:59:16.966+03:00Πολύ με απασχολεί το θέμα. Μακάρι να είχα τον ιδανικό χώρο, αυτόν που φαντάζομαι μέσα μου. Πολύ θέλω να κρυφοκοιτάξω πού δημιουργούν οι άλλοι, αυτοί οι μολυσμένοι με την ασθένειας της γραφής... Κυρίως <span style="color:#cc0000;">αν</span> έχουν δωμάτιο συγγραφής και πώς το έχουν φτιάξει... Εδώ συγκέντρωσα μερικές φωτο απο το νετ...<br /><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 353px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811964601108002" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p3Bc8hBiI/AAAAAAAACDo/1zUYu5rsJUA/s400/writers-room-colm-toibin.jpg" /> 1. Είμαι της γνώμης ότι στον ίδιο χώρο δεν πρέπει να υπάρχουν άλλα βιβλία παρά μόνο εργαλεία της δουλειάς... λεξικά, άτλαντες, παλιές εγκυκλοπαίδειες (ό,τι δεν υπάρχει στο δίκτυο) για να μη διασπάται η προσοχή. (Αλλά τότε θα μιλούσαμε για 2 δωμάτια... γραφείο με βιβλία -για να δέχεσαι τους ατζέντηδες ή τους φτωχοεκδότες- και γραφείο ακριβώς εργοτάξιο συγγραφής)</p><p><br /></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465812035776589138" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p3FmGErVI/AAAAAAAACDw/uQiqW6wxqe8/s400/WritersRooms276.jpg" /> 2. Ή αν υπάρχουν τουλάχιστον να είναι στο πλαί ή πίσω απο τον συγγραφέα (όπως εδώ)<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 309px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811733983110514" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p20B05pXI/AAAAAAAACDQ/dOv8NvyhuV8/s400/pollan-writing-house-3-450x583.jpg" /> <div>3. Πραγματικό δωμάτιο συγγραφέα. Ιδανικό για μένα. Μόνο τα απαραίτητα. </div><p><br /></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 341px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811495297872018" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p2mIp58JI/AAAAAAAACC4/KWAmt3rvEp4/s400/favorite.jpg" />4. Αρκετά κοντά στο ιδανικό (τα βιβλία από πίσω).<br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 282px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811107957918098" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p2Pls3SZI/AAAAAAAACCQ/MuEU5yc3lZs/s400/01_shangai%2520(26).jpg" />5. Όπως έλεγε κι η Πατρίτσια Χάισμιθ, πίσω πρέπει να υπάρχει κι ένας καναπές ή ένα ντιβανάκι. (Για τα naps που είναι απαραίτητα, λέω εγώ).<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; DISPLAY: block; HEIGHT: 353px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811422461168514" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p2h5USC4I/AAAAAAAACCw/SaBTHFKewi0/s400/carylphillipsroom_1.jpg" /> <div>6. Εδώ φαίνεται ότι κάποιος εργάζεται. Στις περιόδους διορθώσεων ο εκτυπωτής είναι πολύτιμος, πρέπει να είναι σε απόσταση a portata di mano έτσι ώστε να μπορείς να πιάσεις τα φυλλα χωρίς να σηκωθείς, άντε να κυλήσεις την καρέκλα λιγάκι. </div><p><br /></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 390px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811289390277730" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p2aJltZGI/AAAAAAAACCg/kLHonhtNHOI/s400/3906188203_fb635f534a.jpg" />7. Να και μερικοί στα scrittoii τους (scrittoio είναι το γραφειάκι, ο όρος ξεκινάει απο τα μικροσκοπικά γραφειάκια που είχαν οι μοναχοί αντιγραφείς χειρογράφων στο μεσαίωνα στα μοναστήρια).<br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 270px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811896308416242" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p29eiRPvI/AAAAAAAACDg/OXP3yUvpO9o/s400/updikeimg054.jpg" />8. Περνάμε στους διάσημους. Απντάικ... <span style="font-size:78%;">(άσχετο... δεν είναι λίγο σαν τον Γιάννη της Φάρμας;)</span>. Προσέξτε ότι δεν στηρίζει τη γραφομηχανή στο γραφείο του, αλλά σε μικρότερο τραπεζάκι. Θέμα συγκέντρωσης για μένα. Η γραφομηχανη κι εσύ. Τίποτα άλλο να σου αποσπάσει την προσοχή.<br /><br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 275px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811807655304306" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p24URuHHI/AAAAAAAACDY/LvpwcAoh1D4/s400/studio1+calvino.jpg" />9. Ο μεγάλος Ίταλο Καλβίνο στο σπίτι του στο Παρίσι. Ιδανικό για μένα. Τα βιβλία πίσω. Πάνω στο γραφείο μόνο τα εργαλεία συγγραφής. Ακόμα και το φως του ρχεται πλαγίως. Στον τοίχο ο Σνούπι σε ρόλο συγγραφέα: "Ήταν μια σκοτεινή νύχτα..."<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 273px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811646984287186" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p2u9uw89I/AAAAAAAACDI/c_J4_jiGWt0/s400/pinter2.jpg" /><br />10. Πίντερ<br /><br /><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 353px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811574263194994" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p2qu0tJXI/AAAAAAAACDA/IzOQ7DuNhVA/s400/maugham_1939.jpg" /></p><p>11. Μωμ (too clean...)</p><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 259px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465811183722014098" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9p2T_8bpZI/AAAAAAAACCY/peQYLAjusuc/s400/6556984keira_knightley_-_vogue_magazine__11_.jpg" />12. Να τώρα πώς φαντάζονται τα περιοδικά μόδας τον ή την συγγραφέα. Με μπότες και τη γραφομηχανή πάνω σε λυόμενη κατασκευή που αν πας να πατήσεις κάποιο πλήκτρο θα σωριαστεί κάτω... Κι ο γάτος μπάστακας έτοιμςο να σου χιμήξει Αυτή η φωτο θα ήθελε μάλλον να παραστήσει το θηλυκό Χέμινγουει ή την Κάρεν Μπλίξεν μετά το σαφάρι να κάθεται να γραφει την ανταπόκρισή του για την εφημερίδα... Κάτι τέτοια χαζεύουν τον κόσμο... </p><p><br /><br /></p><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465822602676288386" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9qAsq3SO4I/AAAAAAAACD4/PvProKGUvfg/s400/P4250721.JPG" />13. Το δικό μου το χειμωνιάτικο. (Φαίνεται μόνο το γραφείο)</p><p><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465822815876974578" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9qA5FGSh_I/AAAAAAAACEA/KYrxEkUXEFg/s400/P8130399.JPG" /><br />14. Το δικό μου το καλοκαιρινό. Εδώ γράφω πραγματικά. Τίποτα να μου αποσπά την προσοχή. Ζέστη φριχτή (το δωμάτιο είναι 50 τετραγωνικά με απώλειες θέλει κλιματιστικό καφετέριας...) το άσπρο σεντόνι στον τοίχο είναι για να γίνομαι φάντασμα τα βράδια. Καρέκλα κίλερ για τη μέση... το στερεο το βρήκα στο δρόμο...<br /></p><div><div><div><div><div><div><div><div><br /><div><div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-806265707173074480?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-24004960169366101282010-04-24T12:46:00.010+03:002010-04-24T13:25:15.002+03:00<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463639394811426322" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9K_FPyQthI/AAAAAAAACA0/ZITcKnnEoKQ/s400/0005095.jpg" /> <div>Την <span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Τετάρτη 28 Απριλίου</span> 2010 στις <span style="font-size:130%;color:#ff0000;">20:00</span> το βράδυ, το <a href="http://www.floralcafe.gr/floral.php">Floral Books+Cofee</a> και οι εκδόσεις <a href="http://apopeirates.blogspot.com/">Απόπειρα</a> σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Μαμαλούκα, <span style="font-size:130%;color:#ff0000;">"Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα"</span> στο <a href="http://www.floralcafe.gr/floral.php">Floral Books+Coffee</a> (Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων). </div><div><br /></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 261px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463639654522778178" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9K_UXSRckI/AAAAAAAACBE/m5EKksMq47M/s400/273496_bookxeimonas113.jpg" />Για το βιβλίο θα συνομιλήσουν με το συγγραφέα οι ομότεχνοί του, συγγραφείς Θανάσης Χειμωνάς και Γιώργος Γλυκοφρύδης.<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 160px; DISPLAY: block; HEIGHT: 176px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463639729708332946" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9K_YvX595I/AAAAAAAACBM/PPD0MHqzLw0/s400/61910.jpg" /><br /><div>Ταυτόχρονα θα προβληθεί και η ταινία "<a href="http://90lepta.com/m996.html">Όσο υπάρχει αλκοόλ..." </a>(2001) (σκηνοθεσία Δημήτρης Μακρής) η οποία βασίστηκε στο βιβλίο και γυρίστηκε στην Ιταλία (Ανκόνα, Μιλάνο, Αλεσάντρια) και την Ελλάδα.</div><div> </div><div> </div>Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1999 απο τις εκδόσεις <a href="http://apopeirates.blogspot.com/">Απόπειρα</a> και τον επόμενο Μάιο βγήκε η δεύτερη έκδοση.<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 304px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463640519424001970" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9LAGtSyx7I/AAAAAAAACBk/bLCsa125Rbs/s400/untitlediiii.bmp" />Φωτογραφίες από το μπλοκ κατοικιών Le Vele στη Νάπολη. Η υπόθεση διαδραματίζεται σε κάποιο παρόμοιο σε μια άγνωστη πόλη της Ιταλίας...<br /><div><div><div><br /><br /><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463640313856632930" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9K_6vftqGI/AAAAAAAACBc/zVPAUUaLNgk/s400/le-vele.jpg" /></div><div>Μιλάνο, απο τα γυρίσματα της ταινίας. Οι δύο όψεις μιας σκληρής μεγαλούπολης...</div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 161px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463640135481660834" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S9K_wW_zlaI/AAAAAAAACBU/Vxcm_jg-22U/s400/car07.jpg" /></div><div><div> </div><div><div> </div><u><span style="color:#0000ff;"></span></u><br /><div><br /><div> </div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2400496016936610128?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-70133794307449328392010-04-19T15:51:00.003+03:002010-04-19T16:09:31.615+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S8xVsNxQN6I/AAAAAAAACAs/botA3HCUHcM/s1600/1164106565JCc1RA.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 281px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461834666192418722" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S8xVsNxQN6I/AAAAAAAACAs/botA3HCUHcM/s320/1164106565JCc1RA.jpg" /></a><br /><div>Συμπληρώσαμε 300 ποστ κ στα 3 μπλογκ σήμερα! </div><br /><div></div><br /><div>Ευκαιρία για μια ασυνήθιστη δημοσίευση...</div><br /><div>Συστήνουμε το εστιατόριο Replay στο Μιλάνο. Βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής απο την πλατεία του Ντουόμο (κατεύθυνση προς την Pzza San Babila, στην αρχή του corso Vittorio Emmanuelle).</div><br /><div>Ξεκαθαρίζω πως δεν πρόκειται για εστιατόριο υψηλής μαγειρικής με αστέρια Μισελέν και διάσημο σεφ...</div><br /><div>Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια... </div><br /><div>Τίμια πρόταση, εξαιρετικό φαγητό, κυρίως κλασικές "ταπεινές" γεύσεις, αρκετά καλή πίτσα, ιδανικό σέρβις (Ευγένεια-διακριτικότητα), ανοιχτό μέχρι αργά (προσοχή: για την Ιταλία), πολύ λογικές τιμές... Έτη φωτός μακριά από τα δήθεν που μας έχουν πνίξει εδώ...</div><br /><div></div><br /><div>Ακριβής διευθυνση:</div><br /><div>Ristorante Replay - Piazzetta Pattari , 2 - 20121 Milano (MI) - Italy - Tel. +39 02 864.631.25/ 864.641.06 - Fax +39 02 763.191.74</div><br /><div></div><br /><div>Η σελίδα του εστιατορίου <a href="http://ristorantereplay.it/it/home.html">εδώ</a></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7013379430744932839?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-29632932788559054382010-04-16T08:57:00.002+03:002010-04-16T09:06:44.016+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S8f85_frMPI/AAAAAAAACAk/mWRinI5sKlk/s1600/BKS_0124706.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 219px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460611146437046514" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S8f85_frMPI/AAAAAAAACAk/mWRinI5sKlk/s320/BKS_0124706.jpg" /></a><br /><div><em>Δελτίο τύπου:</em><br />Ένα συγκινητικό βιβλίο φόρος τιμής του Μάσιμο Καρλότο στον αγαπημένο του φίλο Μπενιαμίνο Ροσίνι, τον Μπενιαμίνο Ρόσι της αστυνομικής σειράς με ήρωα τον Αλιγάτορα.</div><br /><div><br />Θυμάται πάντα με συγκίνηση τον Πιστολέρο. O Τζον Γουέιν, ετοιμοθάνατος γερο-νταής, ετοιμάζεται για την τελευταία μονομαχία της ζωής του. Το ίδιο συμβαίνει και μ' αυτόν, τον Μπενιαμίνο Ροσίνι. Ποιος θεωρείται τιμημένος θάνατος για έναν άντρα που έχει περάσει όλη του τη ζωή στην παρανομία; Ο Μπενιαμίνο, το αγόρι που κάποτε τραγουδούσε την Μπαντιέρα ρόσα και τις Κυριακές πούλαγε στους δρόμους την Ουνιτά, αναζήτησε με πάθος τη χώρα της ψυχής του τη γη της ελευθερίας. Λαθρομεταφορέας τσιγάρων στα σύνορα, κίνδυνοι και ατέλειωτο κυνηγητό με τους τελωνοφύλακες. Λαθρεμπόριο στη θάλασσα, πόλεμος συμμοριών και αγώνας επιβίωσης. Ληστείες και διαλείμματα φυσιολογικής ζωής. Οι νόμοι της νύχτας και του υπόκοσμου, τα ατέλειωτα χρόνια της φυλακής. Ένας διαλυμένος γάμος, εφήμερες σχέσεις με κονσοματρίς. Η καινούργια και ίσως η τελευταία χώρα της ψυχής του: μια ομάδα χόκεϊ νέων στην οποία έχει αφοσιωθεί με πάθος. Και τώρα, αυτός ο αμετανόητα παράνομος, αντιμέτωπος με το άγριο θηρίο που κατατρώει τα σωθικά του, το μόνο που σκέφτεται είναι ότι θέλει να πεθάνει κομουνιστής. Και επαναστάτης.<br /></div><div>Η χώρα της ψυχής του Ροσίνι είναι τα σύνορα, κατ' εξοχήν τόπος για περιπέτειες αλλά και για φιλίες, έρωτες, προδοσίες, πολιτικά πάθη.</div><div> Ένα σκληρό μυθιστόρημα, μια και η ζωή του παράνομου δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα? απολαυστικό, γιατί ο Ροσίνι είναι ένας θαρραλέος άνθρωπος γεμάτος οίστρο? συγκινητικό, γιατί είναι σπάνιες τέτοιες φιλίες παθιασμένο και αποκαλυπτικό, γιατί περιγράφει μια άγνωστη πλευρά της μεταπολεμικής εποχής στην Ιταλία. </div><div> </div><div>Τα δικά μου:</div><div>Ωραίος ο Καρλότο. Συνεπής, ντόμπρος, ζυγισμένος... οι περιγραφές της φυλακής στο δεύτερο μέρος του βιβλίου είναι συναρπαστικές...</div><div> </div><div><span style="color:#ff0000;">Μάσιμο Καρλότο <em>Η χώρα της ψυχής μου</em>, Κέδρος 2010, σ.187</span></div><div><span style="color:#ff0000;"></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2963293278855905438?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-61015152197746919182010-04-08T11:54:00.003+03:002010-04-08T12:08:24.925+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S72aUwseMoI/AAAAAAAACAE/EfgGQV_Q9jA/s1600/cover2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 210px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457688004902400642" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S72aUwseMoI/AAAAAAAACAE/EfgGQV_Q9jA/s320/cover2.jpg" /></a> <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">Οι πληθωρικοί δαίμονες</span><br /></span><div> </div><div><span style="font-size:130%;color:#ffff33;">Δημήτρης Μαμαλούκας</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Η μοναξιά της ασφάλτου</span> </div><div><br />εκδόσεις Λιβάνη 2008, σ. 339, 17 ευρώ<br /></div><div><em>«Ακούμπησε το κεφάλι του στο απαλό μαξιλάρι. Ολα είναι παρελθόν τώρα. Ο Πετράρχης, όπως το Κακό, αλλάζει χώρες, τόπους, στιγμές. Η βρόμικη Πόλη δεν τον προσέχει. Ανοιγοκλείνει τεμπέλικα τα μάτια σαρώνοντας ψυχές και όνειρα».<br /></em>(Από το βιβλίο, σελ. 332 ) </div><div> </div><div>Οι κομψές αποδόσεις των κλιμακώσεων της συμπεριφοράς των χαρακτήρων, οι συχνές ανατροπές της δράσης μέσα σε ένα αρκούντως αληθοφανές αστικό περιβάλλον, οι έντονες εικονοφιλικές εμπεδώσεις αλλά και οι λεγόμενες τρίπλες της αφήγησης μού κράτησαν κι εδώ, όπως ακριβώς και στο αμέσως προηγούμενο, τέταρτο κατά σειρά, μυθιστόρημα του Δημήτρη Μαμαλούκα, εννοώ τη Χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα (Καστανιώτης, 2007), αδιάπτωτο το ενδιαφέρον. Η ειδικότερη τεχνική επεξεργασία σε όλο το πλάτος της Μοναξιάς της ασφάλτου επιβεβαιώνει άλλη μια φορά την ομολογούμενη ικανότητα του συγγραφέα να προικίζει τους ήρωες και αντι-ήρωές του με πειστική σωματική υπόσταση και ψυχική κατά περίπτωση επάρκεια.<br />Το οικογενειακό ρομάντζο τού σαφώς μη υποδειγματικού υπαστυνόμου Τσίκη και της συζύγου του, της ηθικά κατά πολύ υγιέστερης Στέλλας, μετατρέπεται σε μία ακόμη τραγωδία, από αυτές που οιονεί αυτομάτως προκαλεί και αναπόφευκτα συντηρεί το μεγάλο χωνευτήρι των υπάρξεων, η νοσηρή Μητρόπολη, η οποία εδώ όλως τυχαίως καλείται Αθήνα. Η νεαρή Δέσποινα συνιστά αρχετυπικό μέλος της αστικής κυψέλης, το οποίο υπακούοντας στην εσωτερική της πετροκαλαμήθρα, για να θυμηθούμε τον Γιώργο Σεφέρη, αντιστέκεται όσο μπορεί στην καθημερινή σήψη. Ο μετανάστης από το μαρτυρικό Αφγανιστάν, ονόματι Αμίρ, ο οποίος δεν έχει κανένα λόγο να μας κρύψει ότι διψάει κυριολεκτικά για εκδίκηση στον βωμό του κατ' αυτόν πατρικού χρέους, συμβολοποιεί με τη σειρά του τον απανταχού φυγάδα-ξένο, τον εκασταχού εκάστοτε αποφασισμένο για όλα, πεφωτισμένο ή αδαή έπηλυ, ο οποίος θέλει να υποκαταστήσει επί ματαίω τη μητρική γη με την πολλά υποσχόμενη Χαναάν, δηλαδή τους φασματικούς ή πληθωρικά βασανιστικούς, πάντα μακρινούς, σχεδόν απάνθρωπους τόπους των Λύκων- Αλλων. Ο Αμίρ ανήκει εν ολίγοις στα άχθη αρούρης, τα οποία, παρά τις πράγματι φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλουν, δεν μπορούν να αποσείσουν τα μαρτύρια ενός παρόντος, το οποίο κατ' ουσίαν δεν θέλει με κανέναν τρόπο να τους περιέχει. Ο Ξένος του Καμύ συνιστά το εξόφθαλμο αειθαλές πρότυπο, το οποίο όμως δεν καταδυναστεύει τις επιμέρους κειμενικές εφαρμογές. Κοντολογίς, φρονώ ότι ο Δημήτρης Μαμαλούκας σκιαγραφεί εδώ έναν από τους αρτιότερους πρωταγωνιστές της προσωπικής του σκηνής, χωρίς να παρωδεί τα ινδάλματά του.<br />Οσον αφορά το έτερο ζεύγος, το οποίο υποστασιοποιεί ο ημιπαράφρων, αρκούντως διαστροφικός, δίβουλος και αυτοκτονικός Πετράρχης και η αναλόγως μοιραία Μιράντα (= η καταραμένη «Θαυμαστή»), θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι με την εξωστρέφειά του συμπυκνώνει ό,τι συνήθως οι δαίμονες της λόγιας ή της δημώδους λογοτεχνικής παράδοσης ή ακόμη ενίοτε και οι εφιάλτες των ονείρων μας δεν διστάζουν να μας διδάσκουν. Ο συγγραφέας διά των ορθών επαναλήψεων επιτυγχάνει να προσδώσει ικανό βάθος στην όλη ανάλυση των δύο αυτών προσώπων, τα οποία αν και δεν θα λέγαμε ότι είναι συνήθη ή τυποποιημένα, καταφέρνουν να μας πείσουν, και μάλιστα σχετικά γρήγορα, ότι δεν αποκλείεται να ζούνε κάπου εδώ κοντά μας. Η εμβέλεια της παραστατικής ικανότητας του Δημήτρη Μαμαλούκα πιστοποιείται κι εδώ: οι όποιες αξίες της ζωής προσανατολίζουν ακόμη τις συνειδήσεις των μικροαστών, οι οποίοι αντιστέκονται στον βαθμό που το Κακό υποχωρεί κατά τι (και μάλιστα για άγνωστους λόγους). Ισως, θα μπορούσε να διαπιστώσει ένας αρκετά ψύχραιμος μελετητής της μυθιστορηματικής οικονομίας, για να επιτρέψει στον καταπονημένο αντίπαλό του, με άλλα λόγια στο διαλεκτικά αναγκαίο Αγαθό, να υπάρχει ακόμη, να υφίσταται παρά τις όποιες αντιξοότητες, προκειμένου να συνεχιστεί αενάως το γελοίο, σύμφωνα με ορισμένους φιλοσόφους, παιχνίδι του κόσμου. Σ' αυτή την καθόλα μανιχαϊκή αντιπαράθεση, η στοργική μητέρα Στέλλα, η καθωσπρέπει, εργατική Δήμητρα και εν μέρει η αινιγματική, κάποτε αμφίθυμη Μιράντα αναλαμβάνουν προφανώς τους ρόλους των από μηχανής Αγγέλων Προστατών ή Τιμωρών, οι οποίοι εκόντες άκοντες προσγειώθηκαν στον πλανήτη μας για να κερδίσουν το προ πολλού χαμένο έδαφος, το οποίο τώρα κατέχουν οι σκοτεινές δυνάμεις του Εωσφόρου. Περιττό να τονίσω ότι στην προκειμένη περίπτωση ο τελευταίος ενσαρκώνεται πλήρως στη μορφή του απρόβλεπτου και επαΐοντος περί τον τρόμο προαναφερθέντος Πετράρχη.<br />Τα εν λόγω υποκείμενα εννοείται ότι αποτελούν αυτοτελείς μυθιστορηματικές μονάδες, οι οποίες κεχωρισμένως θα μπορούσαν να μας αφηγηθούν άνετα, σε ξεχωριστό βιβλίο, το ατομικό τους πάθος. Και θα είχαν ομολογουμένως πολλά να εξομολογηθούν. Η πληρότητά τους άλλωστε, από μυθοπλαστικής σκοπιάς, είναι εγνωσμένη, οι συγκρουσιακές συνθήκες πείθουν, οι δε εναλλαγές της δράσης θα μπορούσαν να διαμοιραστούν ισομερώς, προκειμένου να παραχθούν καταλλήλως τα τελικά, καθόλα ανεξάρτητα κείμενα. Ενσωματώνοντας όμως εντέχνως όλες αυτές τις ιστορίες σε μία και μόνον, ο επαρκής συγγραφέας δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να υποστηρίζει εμπράκτως την υπόθεση της μεικτής ή παράλληλης μυθιστορίας προς όφελος της κειμενικής εμπειρίας. Η συνάντηση των ηρώων στο δίχτυ του πεπρωμένου, προς τη μέση του παρόντος έργου, αν και αναμενόμενη, προκαλεί εντούτοις τον απαραίτητο αναγνωστικό σπινθήρα. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα θα έλεγα ότι, εν συνόλω, παραπέμπει συχνά-πυκνά στο ειδικότερο εκείνο κλίμα, όπου τα διαρκή εγκλήματα και η αναλγησία των «συντρόφων» του βίου διαμορφώνουν το καθημερινό γίγνεσθαι. Ας παραθέσω πρόχειρα τα εξής συναφή για τις ανάγκες των εποπτικών συγκρίσεων: «Κύριε επιθεωρητά, θα σας το πω ως εξής: Αν έχεις υπηρετήσει εδώ τόσον καιρό όσο εγώ, ανακαλύπτεις ότι κανένας δεν σου φαίνεται για το ένα ή το άλλο. Ή, με άλλα λόγια, οποιοσδήποτε μπορεί να σου φαίνεται γι' αντεροβγάλτης. Με παρακολουθείτε;» (ιδέτε Τζούλιαν Μπαρνς, Αρθουρ και Τζορτζ, μετάφραση: Αλεξάνδρα Κονταξάκη, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2000).<br />Από την άποψη αυτή, ο Δημιουργός του κόσμου μοιάζει προς στιγμή να μην είναι παρά ένας κατώτερος, επικινδύνως άπειρος θεός, όπως άλλωστε πρέσβευαν συχνά με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής οι παλαιοί, πλην όμως πάντα επίκαιροι μύστες της Γνώσης. Παρά πάσα πρόβλεψη, λοιπόν, η τάξη των πραγμάτων επιτρέπει σε ανθρωπάρια ή υπανθρώπους, όπως ακριβώς είναι ο πληθωρικός μέσα στην ανομία του, κινηματογραφικός όσο πρέπει και άλλο τόσο βδελυρός Τσίκης, όχι μόνο να συνυπάρχουν με εμφανώς αρτιότερους ανθρώπινους τύπους, αλλά να καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την κοινωνικοοικονομική εξέλιξη και την πορεία των τελευταίων ώς τον θάνατο ακόμη. Η παρατεταμένη διασάλευση της ροής του Νόμου απαιτεί την άμεση διόρθωσή της. Η αντοχή του ανθρώπου να υφίσταται την επίθεση του επικίνδυνου, επώνυμου ή ανώνυμου εχθρού του έχει ξεπεράσει τα προβλεπόμενα μέτρα. Ο Πετράρχης, ο οποίος δεν αποκλείεται να επανεμφανιστεί σε κάποιο από τα αναμενόμενα μυθιστορήματα του φίλεργου Δημήτρη Μαμαλούκα, δεν παρέχει σημεία συμμόρφωσης με τα όσα επιτάσσουν το φυσικό δίκαιο ή η εθιμική αρμονία. Το εντόνως ζοφερό αυτό κλίμα δείχνει, δυστυχώς, να είναι μη αναστρέψιμο. Πρόκειται για την ανάλογη προοπτική, την οποία παρέχει η παλαιότερη θέση του υπερευαίσθητου εκείνου πομποδέκτη, του Μάνου Χατζιδάκι, που πρόσεχε όσο ελάχιστοι τις ετυμηγορίες στη μεγάλη αγορά: «Προχθές, έτσι για κέφι, αναποδογύρισα μια λεωφόρο ασφαλτοστρωμένη, και την είδα πάνω μου, να ξετυλίγεται επικίνδυνα προς την απόλυτη ερημιά της θάλασσας». Εκτός αν σε εύθετο χρόνο ευοδωθούν όλες οι προσδοκίες επί τα βελτίω των κατονομαζομένων αμνών της Μοναξιάς της ασφάλτου.<br />Βέβαια η μουσική, αυτή η αυθόρμητη επίκληση της Ποίησης και των συναινετικών συμφραζομένων της, η οποία ακούγεται ασίγαστη και νοσταλγική από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να θυμίζει τον απολεσθέντα παράδεισο, όλη εκείνη την επικράτεια των αδίκως χαμένων ευκαιριών του βίου. Ο,τι δηλαδή δεν πραγματώθηκε λόγω των εγγενών αβελτηριών των χρηστών της ζωής, αλλά και της κατάρας του Κάιν, για να χρησιμοποιήσω άλλον ένα εμβληματικό θεολογικό όρο, υπάρχει και δρα πνευματικώς σε πείσμα των ολέθριων συγκυριών, ακυρώνοντας τρόπον τινά κι έστω για λίγο τη θλίψη και τη μιζέρια. Τα δε κατονομαζόμενα πολυτελή αυτοκίνητα, τα οποία διασχίζουν τις νύχτες τις εθνικές οδούς, με τον παρορμητικό Πετράρχη πάντα στο τιμόνι τους, ανακαλούν με τη σειρά τους, εμμέσως πλην ευδιακρίτως, τα άρματα επώνυμων και ανώνυμων μυθικών δράκων, τους οποίους διέπλασε η δημιουργική φαντασία των λαών.<br />Διαβάζοντας τη Μοναξιά της ασφάλτου, όχι ως ανιχνευτικό-αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο εξ ορισμού υποτίθεται ότι είναι, αλλά ως ένα ακόμη χρονικό της διαπάλης του Σκότους με το Φως, ικανά μόρια των οποίων, ως γνωστόν, στοιχειώνουν το είναι, αντιλαμβάνομαι ότι ο συγγραφέας, μεταξύ άλλων, συνομιλεί νοερώς με το τμήμα εκείνο της λογοτεχνίας, η οποία δεν υποτιμά ούτε σνομπάρει τη λεγόμενη παραδοσιακή θεματολογία και τους καθιερωμένους τροπισμούς της, αλλά συνεχίζει να αναζητεί όλο και αποτελεσματικότερες εμπεδώσεις τους, ανανεώνοντας τα ειδολογικά μοτίβα και τις θεσμοθετημένες στρατηγικές των αφηγηματικών στρατηγικών.<br /></div><span style="color:#ff0000;">Γιώργος Βέης</span><br />Δημοσιεύτηκε την 1-4-2010 στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας. Ο σύνδεσμος <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=147263">εδώ</a>.<br /><br />Ευχαριστώ θερμά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-6101515219774691918?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-82893048510734530032010-03-29T20:05:00.003+03:002010-03-29T20:11:08.773+03:00σε όλους...<br />Είναι στιγμές που απογοητεύεσαι απο τους ανθρώπους... και τότε συναντάς κάποιον με αληθινή καλωσύνη, ευγένεια και κυρίως σπάνια ανιδιοτέλεια κι αισθάνεσαι μέσα σου ελπίδα και αγαλλίαση... Ακόμα πιο όμορφα όταν όλα αυτά συμβαίνουν στις Άγιες μέρες.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S7Dd55vn6VI/AAAAAAAAB_8/FxyZ8KcKZMo/s1600/kalo-pascha.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 220px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454103135568521554" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S7Dd55vn6VI/AAAAAAAAB_8/FxyZ8KcKZMo/s320/kalo-pascha.jpg" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-8289304851073453003?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-47388863506361669522010-03-21T21:47:00.002+02:002010-03-21T21:52:42.986+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S6Z37d1YWWI/AAAAAAAAB_0/4kfrBz7aV-s/s1600-h/imagemagic.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451176262483073378" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S6Z37d1YWWI/AAAAAAAAB_0/4kfrBz7aV-s/s320/imagemagic.jpg" /></a> Αθήνα - Βερολίνο - Θεσσαλονίκη. Μια νέα γυναίκα αναζητά στοιχεία για την εμπλοκή του πατέρα της στον αφανισμό των Ελλήνων εβραίων. Με πρόσχημα τη ζωγραφική, στη σκιά άγνωστων θυμάτων, οικογενειακών φαντασμάτων και μιας αδιόρατης ενοχής, πασχίζει να ανακαλύψει το λεπτό όριο ανάμεσα στη ζωή που ζούμε και στη ζωή που επινοούμε.<br />Ένα μυθιστόρημα για ό,τι στοιχειώνει τη ζωή του κάθε ανθρώπου<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Νίκος Δαββέτας <em>Η εβραία νύφη</em>, μυθιστόρημα, Αθήνα, εκδόσεις Κέδρος 2009</span><br /><br />Διαβάστε <a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&amp;ct=56&amp;artid=300753&amp;dt=22/11/2009">εδώ</a> μια συνέντευξη του συγγραφέα στο Βήμα, στη Μαίρη Παπαγιαννίδου.<br />Διαβάστε <a href="http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&amp;ct=84&amp;artid=13639">εδώ</a> μια συνέντευξη του συγγραφέα στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4738886350636166952?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-56714285984034282222010-03-17T18:38:00.004+02:002010-03-17T18:50:49.686+02:00<div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 289px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449644259863343602" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S6EGlLVmsfI/AAAAAAAAB_k/xNiayflALGg/s400/stamou+copy.jpg" /><br /><div>"Δεν ξέρει τ' όνομά μου, δεν ρώτησε ποτέ. Τις νύχτες με φωνάζει "Έσθερ". Η προφορά του είναι βαριά, μάλλον γερμανική, μα μεταξύ μας μιλάμε πάντα στη γλώσσα μου. Ανάβει τσιγάρο και μου το δίνει. Καπνίζω μόνο όταν είμαστε μαζί. Ο καπνός πλημμυρίζει το χώρο, θαμπώνει τα μάτια μου. Ώρες αργότερα, όταν κοιμηθεί, θα μείνω ξάγρυπνη να παρατηρώ το πρόσωπό του, ν' αφουγκράζομαι τη βαριά αναπνοή του, περιμένοντας. Σύντομα, εφιάλτες θα ταράξουν τον ύπνο του, "Έσθερ" θα φωνάξει, "Έσθερ" και τα χέρια του θα αναζητήσουν το κορμί μου στο σκοτάδι. "Έσθερ" - κι ύστερα σιωπή. Πριν κοιμηθούμε δίπλα δίπλα, κρατημένοι από το χέρι, πριν κάνουμε έρωτα, θα βγάλουμε τα ρούχα μας και τρέμοντας θα σταθούμε ο ένας απέναντι στον άλλο, όπως κάθε εβδομάδα. Ενώ θα με πλησιάζει, δάκρυα θα γεμίσουν τα μάτια μου, θα λιμνάσουν για λίγο στις κόχες τους κι ύστερα βουβά θα κατρακυλήσουν στο λαιμό μου. Θα με κοιτάξει έντονα μία μόνο στιγμή πριν αρχίσει να λέει με τη βραχνή, ραγισμένη φωνή του: "Το σώμα σου είναι ένας χάρτης..." </div><br /><div></div><div>Στα διηγήματα της συλλογής "Μεσημβρινές Συνευρέσεις", η Εύα Στάμου, με βλέμμα διαπεραστικό και όλες τις αισθήσεις της σε επιφυλακή, εξερευνά τα όρια του ερωτισμού, τα κίνητρα, την πρακτική και τις συνέπειές του. Είτε ως μέσο προσέγγισης του άλλου, είτε ως έξοδος κινδύνου από το σκοτεινό εγώ, η σεξουαλικότητα αποδίδεται στις μικρές αυτές ιστορίες με λόγια απλά, χαμηλόφωνα και μέσα σε ένα μεσημβρινό ημίφως, πίσω από παράθυρα κλειστά. Η ερωτική πράξη γίνεται ένας τόπος, στον οποίο οι επισκέπτες προσέρχονται ο καθείς με τις αποσκευές του: την ελπίδα, το φόβο, την αγάπη, καταστάσεις που ενώνουν κάποτε τους ανθρώπους σε "αυτά τα περίεργα δικέφαλα πλάσματα", όπως λέει κάπου ο Τσαρλς Μπουκόφσκι για τους εραστές. </div><br /><div>Οκτώ διηγήματα για τη σαρκική επαφή, τη φαντασίωση και την απελπισία. </div><br /><div>Οκτώ διηγήματα για τον έρωτα, για την ανάγκη, για τη μοναξιά. </div><br /><div></div><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449645535978232322" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S6EHvdPGmgI/AAAAAAAAB_s/f_NNP53gCyk/s320/DSC00685.JPG" /> Η φωτο είναι από το μπλογκ της <a href="http://evastamou.blogspot.com/">Εύας Στάμου</a><br /><br /><div></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Εύα Στάμου <em>Μεσημβρινές συνευρέσεις</em>, διηγήματα, εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2009, σ.149</span></div><div> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5671428598403428222?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-82695999748323842572010-03-11T18:23:00.003+02:002010-03-11T18:33:19.980+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S5kZUhCNbMI/AAAAAAAAB_c/eaUxu-PchGo/s1600-h/9789604352586.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 160px; DISPLAY: block; HEIGHT: 239px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447413064537042114" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S5kZUhCNbMI/AAAAAAAAB_c/eaUxu-PchGo/s400/9789604352586.jpg" /></a><br />Κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο της <a href="http://stavroulascalidi.blogspot.com/">Σταυρούλας Σκαλίδη</a>, απο τις εκδόσεις Πόλις. Τον τίτλο "Κρέας από σταφύλι" ακολουθεί ένας υπότιτλος: "Μια ιστορία ωμοφαγίας".<br />Θυμίζουμε ότι για το έξοχο "<a href="http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/305194">Προδοσία κι εγκατάλειψη</a>" η Σταυρούλα είχε κερδίσει το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω. Της ευχόμαστε ανάλογη επιτυχία για την καινούργια της προσπάθεια.<br /><br />Από το οπισθόφυλλο:<br /><div>Μια μάνα δυνάστρια. Ο γιός της, βαθιά πληγωμένος από κείνη. Εξαφανίζεται. Δυο κορίτσια με το κενό του πατέρα που έφυγε μακριά. Ένας νέος δον Ζουάν, ο οποίος ερωτεύεται το κορίτσι που δεν του ζητάει τίποτα. Και μια μικρούλα, παρατημένη στους δρόμους, μ ένα παράφωνο ακορντεόν, γίνεται ο καταλύτης της σύνδεσής τους.<br />Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-8269599974832384257?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-28253513580270740142010-02-28T08:59:00.008+02:002010-02-28T09:19:02.198+02:00ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ<br /><br />Νίκο Ατζαμή τον λέγανε. Τον βρήκανε στο σταυροδρόμι, λίγο παρακάτω από την Εθνική Τράπεζα, πεσμένον καταγής να κλαίει. Το δεκανίκι του είχε πέσει μέσα στις λάσπες, και το πόδι του ήταν γυμνό, γιομάτο λάσπες. Θα ήταν ως έντεκα χρονώ. Μα είχε κείνη την ακαθόριστη ηλικία, το ακαθόριστο χρώμα μαλλιών και δέρματος που η πείνα ξέρει να δίνει. Ένα σκυλί δίπλα του τού έγλειφε το πόδι. Ο κόσμος, μαζωμένος τριγύρω, έδιωχνε το σκύλο και κοίταζε το παιδί με συμπόνια. Μα το αγόρι φώναζε που και που· «είναι δικό μου το σκυλί μην το βαράτε!». Και το σκυλί, όσο και να το’ διωχνε ο κόσμος, δεν έφευγε κοντά απ’ το παιδί.<br />Αυτά μάθαμε από μια κοπέλα πονόψυχη, που μας έφερε τον Ατζαμή στο νοσοκομείο μέσα σ’ ένα καροτσάκι… Ένα καροτσάκι της κακής ώρας – από κείνα που εφεύρε η ανάγκη και η φτώχεια και που τα ’βλεπες στους δρόμους της Αθήνας να κουβαλούνε σάκους, ανθρώπους, ακόμα και πεθαμένους…<br />Μέσα σ’ ένα τέτοιο λοιπόν καροτσάκι βάλανε τον Ατζαμή, γιατί δεν μπορούσε να περπατήσει, εξαντλημένος καθώς ήταν, με τις πληγές στα πόδια από την αβιταμίνωση. Μπροστά το καροτσάκι που το έσερνε ένας άλλος μικρός λούστρος, πίσω ο σκύλος και παρακάτω η κοπέλα, φτάσανε έτσι ένα ανοιξιάτικο πρωινό στο νοσοκομείο. <a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S4oWfhCzgCI/AAAAAAAAB-8/ywVI98sqMcs/s1600-h/bigstockphoto_Boy_Hugging_Dog_866880.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 214px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443187830332555298" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S4oWfhCzgCI/AAAAAAAAB-8/ywVI98sqMcs/s320/bigstockphoto_Boy_Hugging_Dog_866880.jpg" /></a><br />Η κοπέλα ήταν βιαστική γιατί δούλευε σ’ ένα γραφείο. Έβγαλε από την τσέπη της και πλήρωσε τριακόσες πενήντα δραχμές, ολόκληρη περιουσία τότε, για το καροτσάκι από την Ομόνοια στη Ριζάρειο. Ο ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό της γιατί σ’ όλο το δρόμο έτρεχε να προφτάσει τα παιδιά.<br />Είπε στην προϊσταμένη: «Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς και ν’ αφήσω έτσι στο πεζοδρόμιο το παιδί…». Σα να ’θελε να δικαιολογήσει την πράξη της. «Κανένας, είπε ακόμα, δεν το σήκωνε από χάμω. Καθόταν μόνο και το κοιτάζαν οι ανθρώποι. Κουνούσαν το κεφάλι και ύστερα τραβούσαν το δρόμο τους».<br />Και έπειτα χαμηλώνοντας τη φωνή είπε στην προϊσταμένη σαν σε ξαφνική εξομολόγηση: «Και ξέρετε, έκανε αυτό το παιδί με το χέρι του μια κίνηση τόσης απελπισίας και βαριεστημάρας μαζί… Μια κίνηση τέτοια, σαν κι αυτή που ’κανε με το χέρι του πριν να πεθάνει ο πατέρας μου! Και μ’ έπιασε κάτι εδώ στην καρδιά».<br />Αυτά είπε η νέα. Λιλίκα, θυμάμαι, τη λέγανε. Έδινε καθώς μας είπε μαθήματα πιάνου. Κι είχε χάσει απόψε ένα μάθημα για να κουβαλήσει τον Ατζαμή στο νοσοκομείο.<br />Φαινόταν πως τον είχε κιόλας αγαπήσει και πως ήθελε να τον πάρει στην προστασία της. Ίσως η καρδιά της πλημμύριζε από τρυφερότητα και αγάπη. Ήταν τόσο νέα ακόμα.<br />Του είπε: «Κάτσε εδώ, Νίκο, και αύριο που θα έρθω να σε δω, θα σου φέρω παστέλια… κοίτα να συνέρθεις, να φας, να δυναμώσεις, και, άμα γίνεις καλά, θα σου βρω δουλειά, να γίνεις μια μέρα ένας καλός και τίμιος άνθρωπος. Θέλεις; Να μη μάθεις να γυρίζεις και να ζητιανεύεις στους δρόμους».<br />Ο Νίκος Ατζαμής άκουγε όλα τούτα τα λόγια, κουνούσε το κεφάλι, μα τα μάτια του τα είχε γυρισμένα κατά την πόρτα. Ήταν θυμάμαι, καθισμένος εκεί στον μπάγκο, στον προθάλαμο του νοσοκομείου.<br />Θέλεις να φύγεις; τον ρώτησε η δεσποινίς Λιλίκα, που πρόσεξε τη ματιά του. Πού να πας; Έμαθες να τριγυρίζεις στους δρόμους;<br />Όχι, είπε ο Ατζαμής. Δε θέλω να φύγω. Μα, να, έχω το σκύλο μου έξω.<br />Το σκύλο σου; είπε ένας νοσοκόμος περνώντας από κει, που κοντοστάθηκε σαν άκουσε την συζήτηση της κοπέλας και του παιδιού. Έννοια σου και θα σου τον συγυρίσουνε καλά οι μαυραγορίτες. Θα τον πουλήσουνε για αρνάκι του γάλακτος… Και αντί να φάει θα φαγωθεί…<br />Όλοι γελάσανε με την εξυπνάδα του νοσοκόμου. Τα αστεία ήταν του γούστου της εποχής. Μα ο Νίκος Ατζαμής δε γέλασε καθόλου. Έσκυψε μονάχα περισσότερο το κεφάλι και τα μάτια του. Δεν ξέρω πως τα έκανε και φανήκανε τριγύρω του ένα σωρό μικρές ζάρες, σαν να ήτανε γεροντάκι. Ναι, δε γέλασε. Έμεινε μάλιστα πολύ σκεφτικός και πάλι κοίταξε κατά την πόρτα.<br />Ένας γιατρός μπήκε εκείνη την ώρα, κοίταξε το Νίκο, κι αμέσως κατάλαβε μα μια ματιά τι είχε.<br />«Πελάγρα», είπε.<br />Αρρώστια κι αυτή της εποχής που ζούμε. Πονάει πρώτα το δέρμα, σκάει και ύστερα ανοίγει πληγές. Άμα όμως φάει κανείς αμέσως αυγά, γάλα, λάδι, γιατρεύεται και κλείνουνε οι πληγές. Μα ποιος είχε να φάει αυγά, γάλα, λάδι, - λάδι από τα δέντρα μας, - και πού να τα βρει ο δύστυχος ο Ατζαμής; Ήταν κι αυτός από τον Πειραιά. Κι ό,τι ρίχνει ο Πειραιάς στην Αθήνα, είπαμε, είναι δέκα φορές χειρότερο στην πείνα, στην αθλιότητα.<br />Η προϊσταμένη ξανάρχισε το συνηθισμένο της ερωτηματολόγιο:<br />- Γονείς<br />- Τους έχασα.<br />- Αδέρφια;<br />- Κανέναν.<br />- Σπίτι;<br />- Κοιμόμουν σε μια παράγκα μισογκρεμισμένη με το σκύλο μου, που μου κράταγε ζέστη και συντροφιά.<br />- Καλά λοιπόν, λέει η προϊσταμένη, τι άλλο να τον ρωτήσει ακόμη. Κάτσε εκεί… τώρα θα ’ρθουν να σε κουρέψουνε, να σου κάμουνε μπάνιο, ύστερα θα σε πάνε πάνω στο κρεβάτι, κ’ εκεί θα φας.<br />- Καθαρός καθαρός του λέει η δεσποινίς Λιλίκα. Και κοίτα να μη φύγεις από δω, για να κλείσουν οι πληγές σου. Τ’ ακούς αυτά που σου λέω;<br />- Καλά, είπε ο Ατζαμής και κούνησε το κεφάλι. Μα πάλι η ματιά του πήγε κατά την πόρτα.<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S4oWse9gp8I/AAAAAAAAB_E/dFwOlibLpmI/s1600-h/love-picture-boy-dog-carf.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443188053111777218" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S4oWse9gp8I/AAAAAAAAB_E/dFwOlibLpmI/s320/love-picture-boy-dog-carf.jpg" /></a>Συλλογίζεται το σκυλί του, σκέφτηκα εγώ και, περνώντας ύστερα από το διάδρομο του πρώτου πατώματος, είδα πραγματικά ένα σκυλί άσπρο, ένα σκυλί του δρόμου, μπροστά στην πόρτα να περιμένει. Περίμενε σαν άνθρωπος. Γύριζε μάλιστα το κεφάλι του ανήσυχο, με τα μάτια έξυπνα, να δει ποιος έμπαινε και ποιός έβγαινε. Και σαν άνοιγε η πόρτα, έκανε να χωθεί μέσα. Μα αμέσως το διώχνανε και γύριζε πίσω… κι όλο αυτό γινότανε…<br />Σίγουρα, σκέφτηκα, θα’ ναι το σκυλί του Ατζαμή. Ο σύντροφος που περάσανε μαζί το χειμώνα… Το φοβερό αυτό κι ασυνήθιστο για την Αθήνα χειμώνα, με τόσο κρύο. Οι δυο τους, σκέφθηκα, το παιδί κι ο σκύλος αγκαλιασμένοι, θα περάσανε τις άγριες νύχτες μέσα στην γκρεμισμένη παράγκα, που από παντού θα έμπαινε το κρύο και ο άνεμος. Και έβλεπα το τοπίο, έξω από τον Πειραιά, το τοπίο όπως το ξέρω, γυμνό, άχαρο, και μακριά κάτι ξερούς λόφους όλο πέτρα και κάτι φάμπρικες ερειπωμένες – και πολύ πιο μακριά, κατά τον Άγιο Γιώργη, τη θάλασσα, που θα βούιζε κι αυτή μέσα στη νύχτα και την ερημιά. Και τα δυο αυτά εγκαταλειμμένα πλάσματα του Θεού, μέσα σε μια μισογκρεμισμένη παράγκα, μέσα στο σκοτάδι, θα τα έδερνε ο βοριάς, κ’ εκείνα θα κρατιόταν αγκαλιασμένα σφιχτά, για να μην κρυώνουνε και να μην φοβούνται μέσα στη νύχτα. Δυο πλάσματα του Θεού: ένας Νίκος αλητάκι, κι ένας σκύλος του δρόμου.<br />Κάθησε πολλήν ώρα εκεί το σκυλί και περίμενε. Σαν ξαναπέρασα από το διάδρομο είχα πάει για κάποια δουλειά στην άλλη πτέρυγα του νοσοκομείου το είδα πάλι να στέκεται στην ίδια θέση. Περίμενε. Δεν έφευγε.<br />Θα περίμενε πολύ ακόμα ίσως το σκυλί. Θα περίμενε, μα ύστερα θα απελπιζόταν. Δεν θα έβλεπε να έρχεται το αφεντικό του. Θα πείναγε και θα έφευγε. Θα τριγύριζε με κατεβασμένη ουρά από δρόμο σε δρόμο, ώσπου κι αυτό κάποιο πρωί, μοναχό εγκαταλειμμένο, δίχως καμιά ελπίδα, θα κουλουριαζόταν σε κάποια γωνιά και θα ψόφαγε. Τέτοια θα ήταν η μοίρα του – όπως τέτοια είναι η μοίρα πολλών σκυλιών και πολλών ανθρώπων. Να ψοφάνε μοναχοί και εγκαταλειμμένοι σε μια γωνιά. Πόσα σκυλιά και πόσους ανθρώπους δεν είδαμε τούτον το χειμώνα να πεθαίνουνε έτσι στις γωνιές των δρόμων. Και τα μάτια των σκυλιών ήταν τόσο καρτερικά καθώς προσμένανε το θάνατο… μόνο που θα τρέμανε λίγο από το κρύο τα σκέλια τους. Και δίπλα τους στο δρόμο κυλούσε το μεγάλο ποτάμι των ανθρώπων, που, ανήσυχοι, με ζωγραφισμένη την αγωνία στα πρόσωπα, τρέχανε, κυνηγούσανε να βρούνε κάτι να αγοράσουνε να φάνε, αυτοί και τα παιδιά τους, πριν κουλουριαστούνε σε μια γωνιά, προσμένοντας το θάνατο.<br />Ο σκύλος του Ατζαμή, αν έζησε ως τώρα και δεν ψόφησε μαζί με τους άλλους σκύλους της Αθήνας και του Πειραιά, ήταν γιατί είχε αφεντικό το αλητάκι και μοιραζότανε μαζί του την καθημερινή μπουκιά. Μα τώρα ποιος θα έδινε κάτι στο σκυλί του Ατζαμή να φάει;<br />Αυτά ίσως όλα να συλλογιζόταν ο Νίκος ο Ατζαμής, την ώρα που τον κουρεύανε και τον ετοιμάζανε για μπάνιο. Αυτά θα γύριζε μέσα στο κεφάλι του.<br />-… Τι θέλω εγώ εδώ μέσα στα χνώτα, στις φωνές και στα κλάματα των παιδιών, που λούζουνε; Τι γυρεύω μέσα σε τούτο το ταβατούρι και μέσα στους ξένους ανθρώπους με τις ψαλίδες και τα σαπούνια στα χέρια; Και το βράδυ ποιόνε θα ’χω να με ζεσταίνει; Ο Μπούμπης τι θα γίνει μοναχός; Κι αν γυρίσει πίσω ξανά ο Εγγλέζος που μου ’δωσε το Μπούμπη και μου τον ζητήσει; Τι να του πω; Τόσο ψωμί έφαγα κοντά του… του καθάριζα τα παπούτσια, είχα το κασελάκι μου ακόμα, δε μου το είχαν κλέψει… όταν έφευγε μου άφησε το σκύλο, εγώ του είπα «Ωλ ράϊτ γιές! Έννοια σου και φεύγα! Εγώ θα τον κρατώ το σκύλο σου, γιατί τα ζωντανά τ’ αγαπώ…».<br />Κι είχανε τέλεια συνεννοηθεί ο Εγγλέζος και το παιδί, και ας μην ξέρανε καμιά γλώσσα να πούνε.<br />Αυτά όλα ξαναθυμόταν ο Νίκος ο Ατζαμής, εκεί καθώς τον κουρεύανε, με την ψιλή μάλιστα μηχανή. Άσε κιόλας που πονούσε στο κούρεμα, γιατί είχε πληγές στο κεφάλι και έμπηζε φωνές.<br />Μα κι αυτοί στο Άσυλο, τι ανάποδα που κάνανε τις δουλειές. Αντί πρώτα να του δώσουνε να φάει, τον καθήσανε και τον κουρέψανε. Αγρίεψε λοιπόν κι ο Ατζαμής, φοβήθηκε, είχε και την έγνοια του σκύλου του και παραμόνευε τώρα σα ζουλάπι, να βρει τη στιγμή που θα μπορούσε να το σκάσει. Ανάθεμα σ’ αυτήν, συλλογιζότανε, που τον ξεγέλασε και τον έφερε ως εδώ. Και μια στιγμούλα που ήταν όλοι γύρω απασχολημένοι και κανείς δεν τον πρόσεχε, ο Ατζαμής κούτσα κούτσα τους ξέφυγε από τα μάτια.<br />Μια και δυο με το δεκανίκι του κοιτάζοντας δεξιά κι αριστερά με φόβο και χτυποκάρδι μην τον δούνε, βγήκε στο χωλ του νοσοκομείου που ήτανε γιομάτο κόσμο. Όλοι σπρώχνανε, όλοι φωνάζανε, όλοι παρακαλούσανε για μια θέση και ένα κρεβάτι στο νοσοκομείο… Μέσα σ’ αυτή την αναμπουμπούλα ποιος να προσέξει τον Ατζαμή; «… να ευκαιρία ωραία για να το σκάσω και να βγω έξω από δω πέρα…» σκέφτηκε ο Ατζαμής.<br />Ο θυρωρός μόνο στην πόρτα του φώναξε:<br />- Ρε συ που πας; Δε σε κρατήσανε μέσα;<br />«Όχι» έκανε με το κεφάλι ο Ατζαμής κι αμέσως γλίστρησε έξω από την ανοιχτή πόρτα του νοσοκομείου στη μεγάλη λεωφόρο.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S4oW1Sc28NI/AAAAAAAAB_M/wgxbdPaV4D4/s1600-h/boy_and_dog_kmws.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; FLOAT: right; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443188204372422866" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S4oW1Sc28NI/AAAAAAAAB_M/wgxbdPaV4D4/s320/boy_and_dog_kmws.jpg" /></a>Πως βρήκε τώρα, θα πείτε, τη δύναμη να περπατήσει ο Ατζαμής, που πριν δεν την είχε, όταν τον κουβάλησε η δεσποινίς Λιλίκα με το καροτσάκι; Ε, αυτά είναι μυστήρια που μάθαμε να τα ξεδιαλύνουμε όσοι καταγινόμαστε μα τα αλητάκια. Εκτός που είναι παμπόνηρα, εκτός που συχνά ξαπλώνονται κάτω και κάνουνε τον άρρωστο, άμα ένα αλητάκι θέλει να το σκάσει από το νοσοκομείο, και μισοπεθαμένο να είναι, πάντα θα βρει τον τρόπο. Και ο φόβος δίνει φτερά.<br />Σαν κατεβήκαμε εμείς οι νοσοκόμοι να πάρουμε τον Ατζαμή, άφαντος είχε γίνει. Ψάξαμε από δω ψάξαμε από κει πουθενά ο Ατζαμής… Φωνάξαμε, βγήκαμε στην αυλή. Τίποτα.<br />- Θα το ’σκασε όπως ο άλλος ο μικρός που φέρανε τάχα μισοπεθαμένο στο φορείο, είπε ένας νοσοκόμος, αμ’ κλείνονται τα σπουργίτια στο κλουβί;<br />Η Λιλίκα ήταν απαρηγόρητη το απόγευμα, σαν ήρθε να δει το παιδί.<br />- Κρίμα στον κόπο μου, κι έχασα κι ένα μάθημα εξ αιτίας του…<br />Η προισταμένη έμπηξε τις φωνές:<br />- Κατάστασις είναι αυτή εδώ μέσα; Έτσι λοιπόν προσέχετε τα παιδιά;<br />Οι νοσοκόμοι μουρμουρίζανε:<br />- Σάματις είναι το πρώτο ή το δεύτερο που μας το σκάει; Τώρα δεν το ξέρει κι η ίδια πως δύσκολα τα παιδιά του δρόμου συμμαζεύονται; Τι φωνάζει; Αυτά μάθανε στην αλητεία.<br />Ο κουρέας διηγόταν πως ένα παιδί το ’σκασε και μέσα από τα χέρια του. Ώσπου να φέρει το ψαλίδι έφυγε με το κεφάλι μισοκουρεμένο.<br />Πάει λοιπόν ο Ατζαμής.<br />- Αμ αφού τον λέγανε κι Ατζαμή, τι περιμένατε; είπε η μπανιέρισσα γελώντας.<br />Και η ιστορία του Ατζαμή θα τελείωνε εδώ, έτσι απλά, όπως όλες οι ιστορίες των ανθρώπων και των ζώων, που φτάνουν ως κάπου κι ύστερα σταματάνε. Εσύ τραβάς τη ζωή σου, το δρόμο σου και τις ξεχνάς. Μα κάποτε, στα καλά καθούμενα, δίχως καμιά αφορμή, άξαφνα τις ξαναθυμάσαι. Λυπάσαι τότε για τις θλιβερές αυτές ιστορίες των ανθρώπων και των ζώων και άντε πάλι πασκίζεις να τις ξεχάσεις, για να μπορέσεις και συ να ζήσεις. Και τις ξεχνάς. Το κατορθώνεις. Μόνο που η καρδιά απομένει βαριά και, με τον καιρό όλο βαραίνει περισσότερο.<br />Όμως η ιστορία του Ατζαμή δεν ήταν ακόμα για να τελειώσει. Ένα βράδυ αργά, γύριζα από τη δουλειά μου μόνη και βιαστική μέσα στους σκοτεινούς δρόμους και έτρεχα. Έτρεχα μέσα στο σκοτάδι των δρόμων της Αθήνας και άκουγα κείνο το φρικιαστικό φώναγμα, που κάνανε οι πεινασμένοι και που έμοιαζε σα νανούρισμα. Κείνο το «πεινάω» που σου τάραζε μέσα την καρδιά και έβλεπες τους ανθρώπους να τριγυρνάνε σαν σκιές κολασμένες του Άδη, να πηγαίνουν, τρικλίζοντας από την πείνα, σα μεθυσμένοι και ύστερα, ξαφνικά να πέφτουνε και να σωπαίνουνε.<br />Ναι μια τέτοια νύχτα, που γύριζα από το νοσοκομείο και που, περπατώντας πρόσεχα να μη σκοντάψω σε κανέναν άνθρωπο πεσμένο καταγής, καθώς πήγαινα με το κλεφτοφάναρο στο χέρι αναμμένο, είδα ένα παράξενο σύμπλεγμα εκεί στο πεζούλι της εκκλησιάς του Αγίου Διονυσίου. Ένα παιδί με το κεφάλι γυρισμένο μπροστά έκλαιγε απαρηγόρητα με αναφυλλητά και κάτι κρατούσε στην αγκαλιά του. «Μωρό θα’ ναι, σκέφτηκα» μα σαν πήγα πιο κοντά, στάθηκα και φώτισα με το φως του φαναριού το σύμπλεγμα. Ένα παιδί ήταν βουτηγμένο στα αίματα και αντίς για μωρό κρατούσε στην αγκαλιά του ένα σκυλί. Τόσο απαρηγόρητα έκλαιγε το παιδί, τόσο βαθύ ήτανε το σκοτάδι γύρω και η ερημιά του παιδιού που έκλαιγε μοναχό μέσα στη νύχτα, που ράϊσε η καρδιά μου.<br />Στάθηκα και το ρώτησα:<br />- Πονάς; Σε χτύπησε κανένας; Γιατί κλαις;<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S4oW-Pl2SdI/AAAAAAAAB_U/mQhirsTA1Vc/s1600-h/Crying_Boy_2_by_husnucelik.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 213px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443188358223645138" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S4oW-Pl2SdI/AAAAAAAAB_U/mQhirsTA1Vc/s320/Crying_Boy_2_by_husnucelik.jpg" /></a>Μα το αγόρι δεν απαντούσε. Έκλαιγε μονάχα πιο πολύ:<br />- Δε με χτυπήσανε εμένα. Χτυπήσανε το σκυλί. Μου το σκοτώσανε το σκυλί μου. Δε βλέπεις; Μια μοτοσυκλέττα που πέρασε πρωτύτερα, μου σκότωσε το σκυλί μου. Να τ’ άκουγες πώς φώναζε;… Έτρεξα και το πήρα στα χέρια… Μα να τώρα σώπασε… θα ψόφησε…<br />Και πάλι ξανάρχισε τα κλάματα και τ’ αναφυλλητά.<br />- Έλα μαζί μου, του λέω.<br />Το αγόρι έκανε με το χέρι ένα κίνημα απεγνωσμένης βαριεστημάρας. Κείνο το ίδιο κίνημα που είχα προσέξει στο νοσοκομείο, όταν το πρωτοφέρανε, κείνη την ίδια κίνηση του χεριού που είχε συγκινήσει τόσο τη κοπέλα που το πρωτοβρήκε.<br />- Έλα μαζί μου, του ξαναλέω.<br />Καμιά απάντηση. Έκλαιγε πάντα το αγόρι σκυμμένο πάνω από το σκυλί που κράταγε στην αγκαλιά του.<br />- Και τώρα τι θα κάνεις;… Έτσι θα κρατάς το σκυλί;… Παράτα το κι έλα μαζί μου.<br />Σήκωσε τα μάτια και με είδε. Αναγνώρισε τη στολή της νοσοκόμου, φοβήθηκε και κίνησε να φύγει. Τον έπιασα από το χέρι.<br />- Στάσου, μη φοβάσαι, ξέρω, είσαι ο Ατζαμής. Δε θα πάω στο νοσοκομείο. Έλα σπίτι, μαζί μου. Άφησε εδώ στη γωνιά το σκυλί… Τι θα το κάνεις πια; Ψόφησε, δε βλέπεις;<br />- Ποτές, φώναξε, ποτές. Δε θα το παρατήσω πουθενά, ούτε στο δρόμο ούτε στα σκουπίδια. Θα πάω να το θάψω κει στον κήπο το μεγάλο που ψες κοιμηθήκαμε… που τελευταία κοιμόμαστε αγκαλιά κάτω από ένα δέντρο… Και θα πηγαίνω κάθε βράδυ να κοιμάμαι να μην τ’ αφήνω μοναχό…<br />Τα’ λεγε γρήγορα, λαχανιασμένα, σα να είχε τρέξει πολύ, κι είχε μια τέτοια έκφραση άγριας απελπισίας το πρόσωπο του παιδιού, που δύσκολα μπορούσες να τη φαντασθείς σε πρόσωπο παιδιού.<br />Καθώς τον κράταγα, τραβήχτηκε με βία από τα χέρια μου και χάθηκε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας κρατώντας πάντα το σκοτωμένο σκύλο του σφιχτά στην αγκαλιά. Χάθηκε από μπροστά μου, σα μια μικρή σκιά του Άδη. Ήταν αδύνατο πια να τον βρεις.<br /><br /><div><div><div><em><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Η ηλεκτρονική μορφή του </span></em><a href="http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/lnakou_suntrofoi.htm"><em><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">διηγήματος</span></em></a><em><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"> της Λιλίκας Νάκου είναι απο τη σελίδα του κ. </span></em><a href="http://www.sarantakos.com/"><em><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Νίκου Σαραντάκου</span></em></a> </div><br /><div><em><span style="color:#ffff00;">Στη φίλη που το αγάπησε τόσο πολύ</span></em></div><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2825351358027074014?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-41043232822623359322010-02-20T13:33:00.002+02:002010-02-20T13:37:10.849+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3_IrKYpnTI/AAAAAAAAB-0/21Xtr50DnWQ/s1600-h/apoinvbacaro22210.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 280px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440287518734523698" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3_IrKYpnTI/AAAAAAAAB-0/21Xtr50DnWQ/s400/apoinvbacaro22210.jpg" /></a><br /><div>Η Απόπειρα παρουσιάζει το βιβλίο <a title="The Vaukt: Κρυμμένες ιστορίες" href="http://apopeirates.blogspot.com/search/label/%CE%9B%CE%AD%CE%BD%CE%B1%20%CE%9A%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85" target="_blank">The Vault: Κρυμμένες ιστορίες</a> τη Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010 στις 8 το βράδυ, στο bacaro. </div><div> </div><div>Για το <a title="The Vault: Κρυμμένες ιστορίες" href="http://apopeirates.blogspot.com/search/label/%CE%9B%CE%AD%CE%BD%CE%B1%20%CE%9A%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85" target="_blank">βιβλίο</a> θα μιλήσουν η Μανίνα Ζουμπουλάκη, ο Δημήτρης Γκενεράλης και η Λένα Κιτσοπούλου. Συμμετέχουν οι ηθοποιοί Γιώτα Μηλίτση και Χάρης Ασημακόπουλος.<br /></div><div>bacaro, Σοφοκλέους 1, Αθήνα, τηλ. 210/3211882, email <a href="mailto:bacaronline@gmail.com">bacaronline@gmail.com</a><br /></div><div>Απόπειρα, τηλ. 210/3640817, email <a href="mailto:apopeira@hotmail.com">apopeira@hotmail.com</a></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4104323282262335932?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-32174737731709527682010-02-14T11:19:00.006+02:002010-02-14T11:30:03.664+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3fAaBC81NI/AAAAAAAAB-s/iAzXY4_lY3E/s1600-h/17+febr_Mamaloukas+vox.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 277px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438026628263105746" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3fAaBC81NI/AAAAAAAAB-s/iAzXY4_lY3E/s400/17+febr_Mamaloukas+vox.jpg" /></a>Ο Εκδοτικός οίκος Λιβάνη έχει την ευχαρίστηση να σας προσκαλέσει στην παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου<br />του συγγραφέα <span style="color:#ffff33;">ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΜΑΛΟΥΚΑ</span><br />με τίτλο <span style="font-size:130%;color:#33ffff;">"Κοπέλα που σε λένε Φίνι"</span>.<br /><br />Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι συγγραφείς κ.κ. <span style="color:#ff0000;">Γιώργος Γλυκοφρύδης</span> και <span style="color:#ff0000;">Θανάσης Χειμωνάς</span>.<br />Αποσπάσματα απο το βιβλίο<br />θα διαβάσει η ηθοποιός κ. <span style="color:#33ffff;">Δώρα Χρυσικού</span>.<br /><br />Η παρουσίαση<br />θα γίνει την <span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου</span> 2010 στις <span style="font-size:130%;color:#ff0000;">19.00</span><br />στο <span style="font-size:130%;color:#ff0000;">καφέ βιβλιοπωλείο ΒΟΞ</span> Αραχώβης 56 &amp; Θεμιστοκλέους 89 <span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;">Πλατεία Εξαρχείων.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-3217473773170952768?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-37393023457173220492010-02-11T18:40:00.008+02:002010-02-11T18:48:30.210+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Q0afOmauI/AAAAAAAAB-k/FKYe7JMb4T4/s1600-h/gustave_courbet_021_tramonto_sul_lago_Leman_1874.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437028279807011554" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Q0afOmauI/AAAAAAAAB-k/FKYe7JMb4T4/s400/gustave_courbet_021_tramonto_sul_lago_Leman_1874.jpg" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Q0RjIZ2zI/AAAAAAAAB-c/WvnZGFIHuVo/s1600-h/gustave_courbet_020_castello_di_Chillon_1874.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437028126235941682" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Q0RjIZ2zI/AAAAAAAAB-c/WvnZGFIHuVo/s400/gustave_courbet_020_castello_di_Chillon_1874.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Q0Jy3gS7I/AAAAAAAAB-U/cjSZAIaBNVo/s1600-h/gustave_courbet_025_castello_di_Thoraise_1865.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437027993021074354" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Q0Jy3gS7I/AAAAAAAAB-U/cjSZAIaBNVo/s400/gustave_courbet_025_castello_di_Thoraise_1865.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Qz-7zieCI/AAAAAAAAB-M/jNDZSBtYTZ8/s1600-h/gustave_courbet_002_uomo_disperato_autoritratto_1844.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437027806441797666" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Qz-7zieCI/AAAAAAAAB-M/jNDZSBtYTZ8/s400/gustave_courbet_002_uomo_disperato_autoritratto_1844.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Qzz9UmTtI/AAAAAAAAB-E/8hlA_LQPuBs/s1600-h/gustave_courbet_001_donna_con_pappagallo_1866.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437027617870335698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3Qzz9UmTtI/AAAAAAAAB-E/8hlA_LQPuBs/s400/gustave_courbet_001_donna_con_pappagallo_1866.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3QzrkbdZrI/AAAAAAAAB98/24oGOeglntI/s1600-h/gustave_courbet_008_il_sonno.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437027473749272242" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3QzrkbdZrI/AAAAAAAAB98/24oGOeglntI/s400/gustave_courbet_008_il_sonno.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3QzhwcN8hI/AAAAAAAAB90/lwpjB8i8eQ4/s1600-h/gustave_courbet_003_studio_dell_artista_1855.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437027305174987282" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S3QzhwcN8hI/AAAAAAAAB90/lwpjB8i8eQ4/s400/gustave_courbet_003_studio_dell_artista_1855.jpg" /></a><br /><div><div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-3739302345717322049?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-22637255870131848622010-02-02T14:21:00.003+02:002010-02-02T14:24:51.920+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S2gY-xkDVLI/AAAAAAAAB9k/ZGgdNOqcCYc/s1600-h/mamaloukas_cover2%2520.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; DISPLAY: block; HEIGHT: 366px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433620417158010034" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S2gY-xkDVLI/AAAAAAAAB9k/ZGgdNOqcCYc/s400/mamaloukas_cover2%2520.jpg" /></a> Συνέντευξη στη Δέσποινα Σαββοπούλου<br /><br />Εισαγωγή:<br /><span style="color:#ffff00;">Από τους πιο αξιόλογους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας και όχι μόνο της νέας γενιάς, ο Δημήτρης Μαμαλούκας έχει δημιουργήσει το δικό του, συνεχώς διευρυνόμενο κύκλο αναγνωστών, που περιμένουν με ενθουσιασμό κάθε νέο του πόνημα. Το νέο του βιβλίο με τίτλο <em>Κοπέλα που σε λένε Φίνι</em> –κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη- έχει ως κεντρική ηρωίδα μια γυναίκα που εργάζεται κάτω από τις χειρότερες συνθήκες σ’ ένα γιγαντιαίο εργοστάσιο στην άκρη μιας άγνωστης χώρας. Αγωνίζεται καθημερινά να επιβιώσει και ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή, μια διαφυγή προς την ελευθερία. Ο δημιουργός της Δημήτρης Μαμαλούκας μίλησε στα «Επίκαιρα» για τη Φίνι και όχι μόνο.<br /></span><br /><br />1) Για πρώτη φορά η βασική ηρωίδα του βιβλίου σας είναι γυναίκα. Ποια είναι η δική σας σχέση, η σχέση του συγγραφέα με την ηρωίδα σας; (Μιλήστε μας για τη Φίνι, είναι ένα επινοημένο πρόσωπο, είναι ένα πρόσωπο που ακουμπά σε κάτι υπαρκτό;)<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Η Φίνι είναι η αγαπημένη μου ηρωίδα. Γράφοντας το βιβλίο συνειδητοποίησα ότι την είχα σχεδόν ερωτευτεί, αν και αυτό δεν επηρέασε την πλοκή που είχα στο μυαλό μου από την αρχή της συγγραφής. Εξακολουθώ να τη σκέφτομαι κάποια βράδια όταν γύρω μου υπάρχει η ησυχία της νύχτας. Γνωρίζω ότι το ίδιο παθαίνουν και πολλοί αναγνώστες κι αυτό μου φτάνει για να είμαι ευχαριστημένος από το γραπτό μου. Η Φίνι είναι ένα πρόσωπο απολύτως επινοημένο, αν και το βιβλίο το έχω αφιερώσει σε μια άγνωστή μου κοπέλα που δολοφονήθηκε άγρια πριν από λίγα χρόνια στην Ιταλία. Η φωτογραφία αυτής της κοπέλας γέννησε τη Φίνι και το βιβλίο μέσα μου. Όσο κουράγιο και δύναμη έδωσα στη Φίνι, ήθελα να μπορούσα να τα έδινα και σ’ αυτήν… Την κοπέλα που την έλεγαν Ρομίνα ντελ Γκάουντιο.<br /></span><br />2) Αν γνωρίζατε τη Φίνι σ’ έναν από τους ήρωες των προηγούμενων βιβλίων σας ποιόν θα προτιμούσατε και για ποιο λόγο; Τι θα θέλατε να τις δώσετε μέσα από έναν ήρωα σας;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Δε θα τη γνώριζα σε κανέναν γιατί οι ήρωές μου στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι κίβδηλοι και αριβίστες, όπως ο περισσότερος κόσμος γύρω μας. Νομίζω ότι κανένας τους δεν μπορεί να τη βοηθήσει. Η Φίνι μού είναι πολύτιμη για να την εμπιστευτώ στον οποιονδήποτε.</span><br /><br />3) Όταν γράφετε πόσο ταυτίζεστε με τους ήρωες σας; Βοηθάει αυτό τη συγγραφική λειτουργία ή πιστεύετε ότι ο δημιουργός πρέπει να μένει αποστασιοποιημένος από τους ήρωες του;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Εγώ ταυτίζομαι, ίσως και υπερβολικά, κι αυτό γίνεται ασυναίσθητα. Νιώθω ότι με βοηθάει στη συγγραφή, αλλά μάλλον δεν μπορώ να γράψω κι αλλιώς. Έτσι δεν μπορώ να πω αν ο συγγραφέας πρέπει να μένει αποστασιοποιημένος. Μπορεί άραγε κάποιος συγγραφέας να το ισχυριστεί αυτό, και να είναι και σίγουρος ότι κι ο ίδιος παραμένει;<br /></span><br />4) Κατά πόσο πιστεύετε στο μοντέλο του απόμακρου συγγραφέα; Πόση επαφή με την καθημερινότητα και τα απλά πράγματα οφείλει να έχει ο συγγραφέας;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Να ισχυριστείς πως δεν πρέπει να έχει επαφή με την πραγματικότητα, είναι τολμηρό, και άτοπο όταν πρόκειται για το σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα. Σ’ ένα καθαρά ψυχολογικό μυθιστόρημα όμως, αυτή η επαφή μπορεί να είναι και αχνή.<br /></span><br />5) Ποιες είναι οι συγγραφικές σας εμμονές;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Πρέπει να είναι πολλές, αλλά εγώ δεν τις πολυκαταλαβαίνω γράφοντας. Έρχονται μόνες τους και καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος της πλοκής ή απαιτούν να πλασαριστούν ως απαραίτητες λεπτομέρειες που τελικά δίνουν άλλο χρώμα στο κείμενο. Στα αστυνομικά μου μυθιστορήματα κυριαρχούν οι ωραίες γυναίκες, τα ακριβά αυτοκίνητα, τα μαλτ ουίσκι, τα πολύπλοκα ρολόγια, γενικώς τα πολυτελή πράγματα. Ο εγκλεισμός όμως και η μοναξιά πολλές φορές είναι εκείνα που με ωθούν να βάλω την πρώτη λέξη στο χαρτί. Έχω επίσης συνειδητοποιήσει πως έλκομαι αφάνταστα από το στοιχείο της εκδίκησης.<br /></span><br />6) Οι ιστορίες σας βοηθούν εσάς και τους αναγνώστες σας να ζουν ζωές που δεν θα ζούσαν ποτέ;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Μπορεί… Μάλλον είναι υπερβολικό το να ισχυριστούμε ότι ζουν κάποια φανταστική ζωή. Ίσως να ζουν διάφορες εικόνες ή να βιώνουν, έστω και με την ανάγνωση, κάποιες καταστάσεις, αυτό ναι, και αρκετά έντονα, όπως μου έχουν εκμυστηρευτεί κατά καιρούς οι αναγνώστες μου.<br /></span><br />7) Κάνοντας έναν απολογισμό για την πρώτη δεκαετία συγγραφής και έκδοσης βιβλίων τι θα λέγατε;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Έξι μυθιστορήματα (τα τέσσερα αστυνομικά), μια κινηματογραφική μεταφορά έργου, μια υποψηφιότητα για το Βραβείο Αναγνωστών, μερικά διηγήματα δημοσιευμένα σε ανθολογίες και περιοδικά, αρκετές κριτικές λογοτεχνίας. (p.s. ξέχασα και τη μετάφραση ενός ιταλικού αστυνομικού μυθιστορήματος) Πολλές γνωριμίες με σπουδαίους ανθρώπους του χώρου. Καθόλου άσχημα. Εύχομαι την επόμενη δεκαετία να τα διπλασιάσω. Αν και θα τα αντάλλαζα όλα, δίχως δεύτερη σκέψη, για την οικογένειά μου.<br /></span><br />8) Γράφετε ήδη το επόμενο βιβλίο σας και τι είναι;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Γράφω ένα μυθιστόρημα εφηβικής λογοτεχνίας που έχω υποσχεθεί στη Μάουρα και τον Άγγελο κι έχω ένα άλλο για ενήλικους στα σκαριά. Βρίσκομαι σε καλό δρόμο.<br /></span><br /><span style="color:#ffff33;">Δημοσιεύτηκε (χωρίς τη δεύτερη και την τελευταία ερώτηση) στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ που κυκλοφορεί (τεύχος 15ο 28/01-3/02/2010)</span><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2263725587013184862?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-53624286926148726512010-01-27T16:23:00.003+02:002010-01-27T16:32:44.355+02:00Η Ελένη - Μιχαέλα είναι ένα κορίτσι που έφυγε απο τη ζωή στα δεκαεφτά της.<br />Μια ψυχούλα ή ένα μικρό αγγελούδι που πρόλαβε κι άφησε κάποια στίγματα, πραγματικά σπαράγματα ζωής στο χάος του διαδικτύου, αλλά και σε μερικές ανθρώπινες καρδιές.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Το σωμα μου παλι θα λιωσει </span><br /><span style="color:#ff0000;">η ψυχη μου παλι θα δακρυσει</span><br /><span style="color:#ff0000;">εγω παλι δεν θα υπαρχω</span><br /><span style="color:#ff0000;">Εσυ με ακους? σε εσενα μιλαω</span><br /><span style="color:#ff0000;">που με κρατησες με τα δεσμα του παρελθοντος,</span><br /><span style="color:#ff0000;">εσυ που μου εδωσες μια αλυτη υποσχεση. </span><br /><span style="color:#ff0000;">Αποψε θα κλεισω τα ματια μου,</span><br /><span style="color:#ff0000;">θα χαθω,θα χαθω μεσα σε μια μουτζουρα,</span><br /><span style="color:#ff0000;">μια μουτζουρα μισοι,παθοι και αναμνησεις, </span><br /><span style="color:#ff0000;">αναμνησεις διχως τελος, </span><br /><span style="color:#ff0000;">αναμνησεις απο εσενα σαν ενα βατραχο που τα βλεπει ασπρομαυρα </span><br /><span style="color:#ff0000;">Και στο τελος οταν δεν θα υπαρχω θα υπαρχει απολυτη σιωπη μεσα στην ψυχη σου.. </span><br /><span style="color:#ff0000;">Θα ξαναγεννηθω και θα αναστηθω απο εσενα</span><br /><span style="color:#ff0000;">με τα πιο ωραια χρωματα του κοσμου</span><br /><span style="color:#ff0000;">με μια καινουργια δροσια</span><br /><span style="color:#ff0000;">που θα ειναι λυση στην υποσχεση</span><br /><span style="color:#ff0000;">που θα ξανα ανοιξουν τα ματια μου</span><br /><span style="color:#ff0000;">και η μουτζουρα θα γινει αγκαλια</span><br /><span style="color:#ff0000;">το μισος αγαπη,</span><br /><span style="color:#ff0000;">το παθος οριζοντας και οραμα</span><br /><span style="color:#ff0000;">και οι αναμνησεις υποσχεση και σκοπος</span><br /><span style="color:#ff0000;">Πρωινη δροσια σε μια ζωη με ονειρα</span><br /><span style="color:#ff0000;">αξιες, ομορφια, νοημα,</span><br /><span style="color:#ff0000;">πραγματικη ανασταση και γεννημα σαν το πιο ομορφο μωρο</span><br /><span style="color:#ff0000;">με πιστη και μεγαλεια </span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5362428692614872651?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-66678384393501494542010-01-25T08:35:00.007+02:002010-01-25T08:56:49.484+02:00Κάποιες από τις φωτογραφίες που βρήκα στο διαδίκτυο όταν έψαχνα τι θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα την γκρίζα γη της Φίνι.<br /><br /><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 351px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430562805700508354" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S108GXQ6OsI/AAAAAAAAB9M/pgat_aY0prY/s400/fini+white+rock+1.jpg" /></p><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S108RA72sUI/AAAAAAAAB9c/lVh9oa8BhT4/s1600-h/fini+white+rock4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430562988685177154" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S108RA72sUI/AAAAAAAAB9c/lVh9oa8BhT4/s400/fini+white+rock4.jpg" /></a><br /></p><div align="center">Πρόποδες του βουνού...<br /></div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S108AtNFS8I/AAAAAAAAB9E/EypwHlUz4NI/s1600-h/fini+desert+1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430562708510821314" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S108AtNFS8I/AAAAAAAAB9E/EypwHlUz4NI/s400/fini+desert+1.jpg" /></a><br />Μια υπέροχη, ανάλογη, φωτογραφία κι ένα πολύ ζεστό κείμενο μπορείτε να δείτε <a href="http://auravoluptas.wordpress.com/2010/01/24/%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AD%CE%BB%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B5-%CF%86%CE%AF%CE%BD%CE%B9/">εδώ </a>από την Άουρα, παλιά και πάντα αγαπημένη φίλη του μπλογκ, τότε που ζούσαμε ένδοξες μέρες...<br /><br /><span style="font-size:78%;">(Σχόλια ανοιχτά μέχρι να εμφανιστούν οι ανώνυμοι καλοθελητές)</span><br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-6667838439350149454?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-24429723689057673012010-01-16T10:22:00.005+02:002010-01-24T09:08:32.532+02:00Το μέλλον του τυπωμένου βιβλίου;<br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 284px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427250470017765042" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S1F3jDR7DrI/AAAAAAAAB88/FTBeVvOut4M/s400/article-1156973-03B0B4C8000005DC-569_468x332.jpg" /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S1F3bba7mRI/AAAAAAAAB80/cB3MLW8ChcE/s1600-h/article-1156973-03B0B4BB000005DC-294_468x303.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 259px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427250339059046674" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S1F3bba7mRI/AAAAAAAAB80/cB3MLW8ChcE/s400/article-1156973-03B0B4BB000005DC-294_468x303.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S1F3Wg8ltvI/AAAAAAAAB8s/nzKjZrhBpE4/s1600-h/article-1156973-03AFF22A000005DC-461_468x374.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427250254643050226" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S1F3Wg8ltvI/AAAAAAAAB8s/nzKjZrhBpE4/s400/article-1156973-03AFF22A000005DC-461_468x374.jpg" /></a> Στην πραγματικότητα είναι η εγκατάλειψη μιας αποθηκής γεμάτης βιβλία απο το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο Αμαζον στην Αγγλία. Ο κόσμος έμπαινε κι έπαιρνε ό,τι ήθελε κι όσα μπορούσε να κουβαλήσει.<br /></div><div> </div><div><span style="color:#ff0000;">Κλείσιμο σχολίων λόγω του γνωστού προβλήματος των ανωνύμων που προσβάλλουν συναδέλφους συγγραφείς και καλούς φίλους. Λυπάμαι, εγώ σ' αυτό το παιχνίδι δεν παίζω. συγνώμη.<br /></span><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2442972368905767301?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-79173618886512374402010-01-12T17:19:00.004+02:002010-01-12T17:27:51.979+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0yTyiPBMBI/AAAAAAAAB8k/NOLfal2yzA4/s1600-h/EROTASDOLOFONOS.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425874147467145234" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0yTyiPBMBI/AAAAAAAAB8k/NOLfal2yzA4/s400/EROTASDOLOFONOS.jpg" /></a><br /><div>Βενετία, 1424. Οι ανώτατες αρχές ασφαλείας της πόλης αναθέτουν στον νεαρό αστυνομικό Ζαν λε Κερ να διαλευκάνει μέσα σε δέκα μέρες το φόνο μιας πόρνης που δουλεύει σε έναν οίκο ανοχής. Είναι μια δοκιμασία από την οποία πρέπει να περάσει και βέβαια να ανακαλύψει το δολοφόνο, ώστε άξια να πάρει τη θέση του επιθεωρητή. Κι ενώ ο νεαρός αστυνομικός διεξάγει με πάθος εντατικές έρευνες, ο δολοφόνος θα αρχίσει να του στέλνει επιστολές και να του προαναγγέλλει τους επόμενους φόνους του. Στη ζωή του Ζαν θα μπει μια αινιγματική Βενετσιάνα, η Μαρκέλα Γκρίτι, κι εκείνος θα υποκύψει στη γοητεία της. Καθώς οι δυο νέοι θα βιώσουν έναν έρωτα παράφορο που θα τους συνεπάρει, ο νεαρός αστυνομικός θα έρθει αντιμέτωπος με τον επικίνδυνο δολοφόνο, ένα πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας. Μια συγκλονιστική ιστορία έρωτα και μυστηρίου που διαδραματίζεται στα σκιερά κανάλια της Βενετίας του δέκατου πέμπτου αιώνα. </div><div> </div><div>ένα βίντεο για το βιβλίο: <a href="http://www.youtube.com/watch?v=caRXqZY9glE">http://www.youtube.com/watch?v=caRXqZY9glE</a></div><div> </div><div>το μπλογκ του συγγραφέα <a href="http://thanoskondylis.wordpress.com/">εδώ</a></div><div> </div><div>η αντίστοιχη σελίδα στις εκδόσεις Ψυχογιός <a href="http://www.psichogios.gr/book.asp?cid=22736">εδώ</a></div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7917361888651237440?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-29675870085826775102010-01-07T22:20:00.002+02:002010-01-07T22:30:23.427+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0ZCEgFhpSI/AAAAAAAAB8c/R_I8vvD3dRY/s1600-h/TOKIO_XARTOYM.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 276px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424095446314362146" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0ZCEgFhpSI/AAAAAAAAB8c/R_I8vvD3dRY/s400/TOKIO_XARTOYM.jpg" /></a><br /><div>Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να χαθώ, να τραβήξω το βλέμμα μου από το γαλάζιο και το χρόνο που τρέχει με τον ίδιο εκνευριστικό, αργόσυρτο ρυθμό του. Είναι μερικές στιγμές που η σκέψη μου αρνείται να προσαρμοστεί και δεν θέλει ούτε να την ξεγελάσεις με εικόνες. Παλαιότερα, σε κάποια ανάλογη κρίση, ένα βιβλίο με τίτλο "Με τις Μογγόλες" με είχε αγγίξει μ' ένα μαγικό τρόπο. Ακόμα θυμάμαι τα αντίσκηνα καταμεσής της ερήμου με τον άνεμο να λυσσομανά απέξω. </div><div>Κάπως έτσι ήξερα. Και φύλαγα το καινούργιο ελιξήριο για όταν θα ρχόταν η στιγμή. Να το ανοίξω και να δραπευτέυσω. Μαγικό. </div><div>Γι' αυτό ευχαριστώ το Γιώργο Βέη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2967587008582677510?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-27209980281345600902010-01-05T14:41:00.011+02:002010-01-05T15:13:04.830+02:00<div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 294px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423236398223796370" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0M0xUkZKJI/AAAAAAAAB8M/HX4jv7fo4jg/s400/dechirico38.jpg" />Στο σπίτι του στην Piazza di Spagna. Το αγόρασε το 1947 κι έζησε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής του. Στα τελευταία του κάθε πρωί πήγαινε στο Caffe Greco, συνοδεία πάντα της συζύγου του η οποία αποθάρρυνε κάθε λογής ανθρωπάκια που προσπαθούσαν να του αποσπάσουν μια υπογραφή πάνω σε οποιοδήποτε χαρτί. Το σπίτι σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 309px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423236317697708226" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0M0solekMI/AAAAAAAAB8E/k489k7lbC30/s400/dechirico35.jpg" /></div><div>Έζησε 90 χρόνια, σχεδόν όλο τον εικοστό αιώνα, οι Σουρεαλιστές τον υιοθέτησαν για αυθεντικό παιδί τους, μεγαλούργησε στη "Μεταφυσική ζωγραφική" δημιουργώντας πολύ νέος αριστουργήματα που μάλλον δεν κατάφερε να ξεπεράσει στην υπόλοιπη ζωή του... </div><div> </div><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 280px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423236213271789746" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0M0mjkZgLI/AAAAAAAAB78/yyljrWyHPYg/s400/dechirico34.jpg" /></div><div>Με τη σύζυγό του Ίζα</div><div> <img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 281px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423236130617516466" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0M0hvqFYbI/AAAAAAAAB70/LihDl161V8o/s400/dechirico37.jpg" />Με τα γλυπτά του.<br /><div><div>Ήταν πάντα σκυθρωπός, απόμακρος, κι αισθανόταν πάντα ανώτερος αυτού του κόσμου. Θεωρούσε ότι ήταν ένας γνήσιος απόγονος κάποιου ένδοξου προσώπου της ελληνικής μυθολογίας (αφού είχε γεννηθεί στο Βόλο, σε μια αρχαία γη, κοντά στον Όλυμπο) κι ήταν πάντα υπερήφανος γι' αυτό.<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 338px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423238995210993378" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0M3IfGY_uI/AAAAAAAAB8U/G6TTrD1kns4/s400/bio039.jpg" /></div></div><div> Τα πλαστά ήταν ένας εφιάλτης στη ζωή του. Τον αντέγραφαν -και συνεχίζουν να τον αντιγράφουν- υπερβολικά. Πολέμησε εναντίον μεμονομένων πλαστογράφων και ολόκληρων κυκλωμάτων, στη φωτογραφία διαγράφει έργα, άλλοι όμως υποστηρίζουν ότι του πήγαιναν έργα κι εκείνος τα υπέγραφε για δικά του. Το να αγοράσεις έργο του σήμερα είναι λίγο σαν ρώσσικη ρουλέτα... <br /><div><div> </div><div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0M0bjiWptI/AAAAAAAAB7s/mYCmCfih4X0/s1600-h/dechirico21.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 388px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423236024284653266" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/S0M0bjiWptI/AAAAAAAAB7s/mYCmCfih4X0/s400/dechirico21.jpg" /></a><br /></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2720998028134560090?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-37156392622402643352009-12-23T08:37:00.008+02:002009-12-23T08:43:33.522+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7nHoc_HI/AAAAAAAAB7k/6qzs8-KORbc/s1600-h/francesco_furini_006_la_maddalena.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418318107441429618" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7nHoc_HI/AAAAAAAAB7k/6qzs8-KORbc/s400/francesco_furini_006_la_maddalena.jpg" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7g0j4y4I/AAAAAAAAB7c/CA15E-t6e28/s1600-h/francesco_furini_001_giuditta_e_oloferne_1636.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418317999242791810" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7g0j4y4I/AAAAAAAAB7c/CA15E-t6e28/s400/francesco_furini_001_giuditta_e_oloferne_1636.jpg" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7bTZymDI/AAAAAAAAB7U/pxv_GxssjXU/s1600-h/francesco_furini_004_la_nascita_di_rachele.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418317904442726450" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7bTZymDI/AAAAAAAAB7U/pxv_GxssjXU/s400/francesco_furini_004_la_nascita_di_rachele.jpg" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7VXJwTII/AAAAAAAAB7M/BJdOpul_k7o/s1600-h/francesco_furini_005_la_maddalena.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418317802369993858" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7VXJwTII/AAAAAAAAB7M/BJdOpul_k7o/s400/francesco_furini_005_la_maddalena.jpg" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7QejaCOI/AAAAAAAAB7E/rPMNMmusEYI/s1600-h/francesco_furini_007_artemisia_si_prepara_a_bere_le_ceneri_del_marito.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418317718457288930" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7QejaCOI/AAAAAAAAB7E/rPMNMmusEYI/s400/francesco_furini_007_artemisia_si_prepara_a_bere_le_ceneri_del_marito.jpg" /></a> <div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7Hj5hPNI/AAAAAAAAB68/3JtUOBxv-Sc/s1600-h/francesco_furini_010_ila_e_le_ninfe_1630.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418317565273390290" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7Hj5hPNI/AAAAAAAAB68/3JtUOBxv-Sc/s400/francesco_furini_010_ila_e_le_ninfe_1630.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7Bim8ZUI/AAAAAAAAB60/B0TuoQ-7uIU/s1600-h/francesco_furini_foto.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418317461847827778" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SzG7Bim8ZUI/AAAAAAAAB60/B0TuoQ-7uIU/s400/francesco_furini_foto.jpg" /></a><br /><br /><br /><div><div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-3715639262240264335?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-57446757267161964522009-12-18T14:31:00.008+02:002009-12-18T14:45:00.199+02:00<div><br /><br /><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416554145474684450" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Syt3TBOwJiI/AAAAAAAAB6U/d0pwNAI5Jjg/s400/ugo_attardi_001.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416553605282262850" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Syt2zk2170I/AAAAAAAAB6M/SALkXfrxzv4/s400/ugo_attardi_003.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416553495132408850" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Syt2tKhEjBI/AAAAAAAAB6E/71B5skP2XsI/s400/ugo_attardi_005.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416553375715534434" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Syt2mNp3pmI/AAAAAAAAB58/yV6m7AfxUrM/s400/ugo_attardi_007_ulisse.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416553278927538578" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Syt2glF0CZI/AAAAAAAAB50/NhNW7Uv3rUg/s400/ugo_attardi_012.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 249px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416555610756928738" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Syt4oT1Q1OI/AAAAAAAAB6k/Iy75XIv_N5U/s400/Foto-ugo%2520attardi.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 260px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416555508418230994" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Syt4iWl0OtI/AAAAAAAAB6c/N2slfEzqEuI/s400/uattardi.jpg" /><br /><div><div><div><div><br />Η σελίδα του καλλιτέχνη <a href="http://www.ugoattardi.com/index.asp">εδώ<br /></a><br /></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5744675726716196452?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-67023254622956828632009-12-17T12:54:00.004+02:002009-12-17T22:34:32.708+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SyoPjfcgxFI/AAAAAAAAB5s/L7_nWpdr0Ac/s1600-h/851_2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416158604277367890" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SyoPjfcgxFI/AAAAAAAAB5s/L7_nWpdr0Ac/s400/851_2.jpg" /></a><br /><div>Απόψε στις 7 το απόγευμα, στο παλιό ζαχαροπλαστείο Χαραμής, στο κέντρο του Πειραιά, πάνω στην πλατεία Τερψιθέας (Κων. Παλαιολόγου 13), θα γίνουν τα εγκαίνια σε ένα ακόμη βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης. </div><br /><div></div><br /><div>Θα βρίσκομαι εκεί προσκαλεσμένος του βιβλιοπωλείου μαζί με άλλους και άλλες συγγραφείς απο διάφορους εκδοτικούς οίκους (γνωρίζω θετικά για τις κ. Αναστασία Καλλιοντζή, και κ. Μαρία Χαραμή).</div><br /><div></div><br /><div></div><div>Θα χαρώ να σας δω...</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-6702325462295682863?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-54479665625315583832009-12-16T08:45:00.001+02:002009-12-16T08:49:22.112+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SyiCycJ1JAI/AAAAAAAAB5k/upA7R4ydWkk/s1600-h/9789604557042.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 293px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415722354975515650" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SyiCycJ1JAI/AAAAAAAAB5k/upA7R4ydWkk/s400/9789604557042.jpg" /></a><br /><div align="center">Το βιβλιοπωλείο IANOS και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ</div><br /><div align="center">σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου</div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ</span></div><br /><div align="center">Έντεκα νουάρ ιστορίες</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">σε επιμέλεια του Αντώνη Γκόλτσου</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">την Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009, στις 6:00 μ.μ.,</span> </div><br /><div align="center">στο βιβλιοπωλείο IANOS (Σταδίου 24, Αθήνα). </div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">Για το βιβλίο θα μιλήσουν</div><br /><div align="center">ο επιμελητής του Αντώνης Γκόλτσος, </div><br /><div align="center">ο Πέτρος Μαρτινίδης, Καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ-συγγραφέας, </div><br /><div align="center">και ο Γιάννης Μπασκόζος, δημοσιογράφος-διευθυντής του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5447966562531558383?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-12648294574870166242009-12-08T20:53:00.002+02:002010-03-05T17:52:40.970+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SwLxYYlDVkI/AAAAAAAAB3s/axdK1OLq3SY/s1600/mamaloukas_cover2%2520.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; DISPLAY: block; HEIGHT: 366px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405147904015029826" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SwLxYYlDVkI/AAAAAAAAB3s/axdK1OLq3SY/s400/mamaloukas_cover2%2520.jpg" /></a><br /><div>Είναι το καινούργιο μου βιβλίο που κυκλοφορεί...</div><div></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Κοπέλα που σε λένε Φίνι</span></div><div>(μυθιστόρημα)</div><div>Εκδόσεις Λιβάνη</div><div></div><div>Χιλιάδες ψυχές ζουν κι εργάζονται κάτω απ’ τις χειρότερες συνθήκες σ’ ένα γιγαντιαίο εργοστάσιο στην άκρη μιας άγνωστης χώρας. Η Φίνι είναι μία απ’ αυτές. Είναι μια κοπέλα που αγωνίζεται κάθε μέρα για να επιβιώσει και ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή, μια διαφυγή προς την ελευθερία. </div><div></div><div>Μα η απόδραση είναι σχεδόν αδύνατη απ’ αυτό το μέρος. Το εργοστάσιο είναι κυκλωμένο από τη γκρίζα γη, μια αχανή άνυδρη έκταση που κάθε βράδυ στοιχειώνεται από αλλόκοτα τέρατα - δαίμονες. Ένας μύθος όμως που κυκλοφορεί ανάμεσα στους έγκλειστους εργάτες μιλάει για κάποιο γέρο που χρόνια πριν κατάφερε να τη διασχίσει και να φτάσει στο τελευταίο σύνορο, ένα μεγάλο και ορμητικό ποτάμι, πριν την εκεί χώρα, τη χώρα της ελευθερίας. </div><div></div><div>Όταν η Φίνι γνωρίζει τον Γκον, έναν όμορφο νεαρό νοσοκόμο, δεν μπορεί να φανταστεί ότι αυτή η γνωριμία θα είναι η απαρχή μιας μεγάλης περιπέτειας, ενός αγώνα ζωής και θανάτου και μιας εξαντλητικής πορείας στα βάθη της ανθρώπινης αντοχής και πίστης. </div><div></div><div></div><div>Δείτε κι <a href="http://www.livanis.gr/ViewShopArticle2.aspx?ArticleId=7436">εδώ</a></div><div></div><div>Η Φίνι στην τούρκικη γλώσσα:</div><div> </div><div>Adın Fini Küçük Kız</div><div> </div><div></div><div>Bilinmedik bir ülkenin köşesindeki devasa bir fabrikada binlerce insan sefalet içinde ve kötü koşullar altında yaşayıp çalışıyorlar. Küçük kız Fini de onlardan biri. Hergün hayatta kalma savaş verirken daha iyi bir yaşamın hayalini kurup, özgürlük için bir kaçış yolu arar Fini. Ancak böylesi bir yerden kaçış neredeyse imkansızdır. Fabrikanın çevresi her gece garip canavarlar ve şeytanların dolaştığı engin, çorak topraklarla çevrilidir. Yine de tutsak işçiler arasında yıllar öncesi bu çorak toprakları geçerek, özgürlük ülkesinden hemen önceki büyük ve coşkun sularıyla en son sınır olan nehire varmayı başarmış yaşlı bir adamın efsanesi dolaşmaktadır. Fini, genç ve yakışıklı hastabakıcı Gon'la tanıştığında bu karşılaşmanın, insanın dayanma gücüyle inancının derinliklerine doğru yapılan yolculuğun yıpratıcı sürecinde verilen hayatta kalma savaşından ibaret olan büyük bir maceranın başlangıcı olacağını bilmiyordu....</div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-1264829457487016624?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-46508351573296191132009-12-04T08:45:00.013+02:002009-12-04T08:57:56.460+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxixqzEuK1I/AAAAAAAAB5c/6qVKaW43088/s1600-h/mario_sironi_016_paesaggio_urbano_e_camion_1920.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411270301108284242" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxixqzEuK1I/AAAAAAAAB5c/6qVKaW43088/s400/mario_sironi_016_paesaggio_urbano_e_camion_1920.jpg" /></a> Τον είδα ξαφνικά μπροστά μου. Κουβαλούσε αυτή τη σκόνη κι είχε το γκριζόμαυρο της βαριάς ψυχής. Ήταν το εργαστάσιο κάτεργο. Αυτό που είχα γράψει λίγους μήνες πριν, το έβλεπα μπροστά μου. Το είχε ζωγραφίσει αυτός ο τύπος 80 χρόνια πίσω.<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxixf9N14AI/AAAAAAAAB5U/BPFd4gQGxSQ/s1600-h/02_Mario_Sironi.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 271px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411270114852331522" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxixf9N14AI/AAAAAAAAB5U/BPFd4gQGxSQ/s400/02_Mario_Sironi.jpg" /></a> Μάριο Σιρόνι (1885-1961)<br /><br />Ο Μάριο Σιρόνι γεννήθηκε στο Σάσσαρι (Σαρδηνία) το 1885. Ένα χρόνο μετά η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου ο Μάριο πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Το 1902 αποφασίζει (;) να σπουδάσει πολιτικός μηχανικός (όπως ο πατέρας του), αλλά ένα χρόνο μετά εγκαταλείπει τις σπουδές του (μια πηγή στο διαδίκτυο αναφέρει λόγω ενός nervous breakdown) κι αφιερώνεται στη ζωγραφική.<br />Ακολουθεί στη Σχολή του Γυμνού μελετώντας τον Balla και γνωρίζει τον Boccioni και τον Severini.<br />Έπειτα είναι η σειρά των ταξιδιών: Μιλάνο (μένει εκεί 3 χρόνια 1905-1908), Παρίσι, Γερμανία και μετά από το 1909 έως το 1914 ξαναγυρίζει στη Ρώμη όπου και εντρυφεί στη θεωρία του Φουτουρισμού, χωρίς όμως να τον υιοθετήσει εντελώς, κρατώντας ένα προσωπικό ύφος.<br />Λίγο μετά εγκαθίσταται οριστικά στο Μιλάνο. Ακολουθεί ο πόλεμος, ο γάμος και δύο κόρες (η μία θα αυτοκτονήσει στα δεκαοχτώ της). Η προσχώρηση στο φασισμό, πάνω από 5000 σκίτσα για την εφημερίδα Popolo d’ Italia και οι πρώτες εκθέσεις στο Μιλάνο, αλλά και την Μπιενάλε Βενετίας το 1924. Παράλληλα δημιουργεί γλυπτά, γράφει, οργανώνει και διακοσμεί εκθέσεις, σκηνικά για θεατρικές παραστάσεις και γράφει κριτικές τέχνης.<br />Μετά το τέλος του Β΄παγκ. Πολέμου αποσύρεται στο ατελιέ του στο Μιλάνο κι αφιερώνεται στην τέχνη του. Πεθαίνει εκεί το 1961. Το βιογραφικό του είναι πολύ μεγαλύτερο, αλλά τα λόγια είναι φτωχά μπροστά στα έργα του.<br />Είχα την τύχη να δω δύο στην Πινακοθήκη Μπρέρα.<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxixYPV2OYI/AAAAAAAAB5M/ViOX4loCqjQ/s1600-h/img133.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 340px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411269982278793602" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxixYPV2OYI/AAAAAAAAB5M/ViOX4loCqjQ/s400/img133.gif" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxixRKF-xqI/AAAAAAAAB5E/9FunOiKStwM/s1600-h/mario_sironi_001_paesaggio_urbano_1922.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411269860610983586" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxixRKF-xqI/AAAAAAAAB5E/9FunOiKStwM/s400/mario_sironi_001_paesaggio_urbano_1922.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxixFwCwDNI/AAAAAAAAB48/rJESUmi0cwM/s1600-h/mario_sironi_009_periferia_1922.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411269664639552722" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxixFwCwDNI/AAAAAAAAB48/rJESUmi0cwM/s400/mario_sironi_009_periferia_1922.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiw538UhxI/AAAAAAAAB40/fMajIPeX4Qs/s1600-h/Periferia,%25201920-21%25201a.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 182px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411269460601636626" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiw538UhxI/AAAAAAAAB40/fMajIPeX4Qs/s400/Periferia,%25201920-21%25201a.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiwz98BpsI/AAAAAAAAB4s/OnDNo3TT8VM/s1600-h/sironi333.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 310px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411269359131797186" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiwz98BpsI/AAAAAAAAB4s/OnDNo3TT8VM/s400/sironi333.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiwtr1-VzI/AAAAAAAAB4k/DnEiznULgfE/s1600-h/sironi_05_.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411269251195361074" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiwtr1-VzI/AAAAAAAAB4k/DnEiznULgfE/s400/sironi_05_.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiwm9-ycDI/AAAAAAAAB4c/HX92JGXnWEA/s1600-h/archit.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 304px; DISPLAY: block; HEIGHT: 356px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411269135805083698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiwm9-ycDI/AAAAAAAAB4c/HX92JGXnWEA/s400/archit.gif" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxiwieXUS5I/AAAAAAAAB4U/R3q_EsJ-CFY/s1600-h/Solitude,%25201925%25201a.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 203px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411269058598554514" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxiwieXUS5I/AAAAAAAAB4U/R3q_EsJ-CFY/s400/Solitude,%25201925%25201a.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiwcx2O4VI/AAAAAAAAB4M/RMtNVcVRzU0/s1600-h/Mario%2520Sironi.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 328px; DISPLAY: block; HEIGHT: 328px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411268960749281618" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sxiwcx2O4VI/AAAAAAAAB4M/RMtNVcVRzU0/s400/Mario%2520Sironi.jpg" /></a>Mario Sironi<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxiwTBiW2zI/AAAAAAAAB4E/4OX-U5wDJtA/s1600-h/bf4f96dfb6a2048497c1c641dda87aee_medium.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 306px; DISPLAY: block; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411268793162193714" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxiwTBiW2zI/AAAAAAAAB4E/4OX-U5wDJtA/s400/bf4f96dfb6a2048497c1c641dda87aee_medium.jpg" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxiwNt76QqI/AAAAAAAAB38/8kJAsZzyI6Q/s1600-h/mario_sironi_002_paesaggio_urbano_1921.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411268702001316514" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SxiwNt76QqI/AAAAAAAAB38/8kJAsZzyI6Q/s400/mario_sironi_002_paesaggio_urbano_1921.jpg" /></a> </div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4650835157329619113?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-28544267054984057622009-11-25T14:53:00.003+02:002009-12-07T10:08:47.352+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sw0pAg3eVgI/AAAAAAAAB30/hE54_gk6MTI/s1600/9789604557042.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 293px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408023816341181954" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sw0pAg3eVgI/AAAAAAAAB30/hE54_gk6MTI/s400/9789604557042.jpg" /></a><br /><br />Από το <a href="http://www.greekbooks.gr/BookDetails.aspx?id=225658#">greekbooks</a>:<br />Nουάρ ιστορίες γραμμένες από μερικούς από τους σπουδαιότερους σύγχρονους έλληνες συγγραφείς αστυνομικού.<br />Πρωτότυπες ιστορίες των Ανδρέα Αποστολίδη, Νεοκλή Γαλανόπουλου, Σέργιου Γκάκα, Αντώνη Γκόλτσου, Φώντα Λάδη, Δημήτρη Μαμαλούκα, Πέτρου Μάρκαρη, Πέτρου Μαρτινίδη, Αναστασίας Μπαξεβάνη, Μαρλένας Πολιτοπούλου, Φίλιππου Φιλίππου σε επιμέλεια του Αντώνη Γκόλτσου και με σκίτσα του Soloup.<br /><br />Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο!<br /><br />Η δική μου ιστορία ονομάζεται "Το τελευταίο δρομολόγιο"... (100% Demetrio Lucas, δίχως εκπλήξεις :))))<br /><br />Ιδιαίτερα καλαίσθητος και αξιόλογος ο τόμος, ιδανικόν δώρον για τις κρύες νύχτες του χειμώνα, φίλοι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2854426705498405762?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-3158208414737975282009-11-10T15:03:00.001+02:002009-11-10T15:05:44.807+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SvlksgJvgcI/AAAAAAAAB3k/KbCgx7rn4zg/s1600-h/topeirama120x180.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 120px; DISPLAY: block; HEIGHT: 180px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402459943715439042" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SvlksgJvgcI/AAAAAAAAB3k/KbCgx7rn4zg/s400/topeirama120x180.jpg" /></a><br /><div>Παραμονή Χριστουγέννων, σε μια πολυτελή ιδιωτική ψυχιατρική κλινική έξω από το Βερολίνο. Το πυκνό χιόνι που πέφτει αδιάκοπα απομονώνει ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό από τον έξω κόσμο. Ο αποκλεισμός τους γίνεται αληθινό μαρτύριο καθώς συνειδητοποιούν ότι ανάμεσά τους βρίσκεται ο «Ψυχοσυλλέκτης», ο μανιακός που εδώ και καιρό τρομοκρατεί την πόλη.<br /></div><div>Ο παρανοϊκός εγκληματίας δεν σκοτώνει τα θύματά του. Με κάποιον άγνωστο τρόπο αιχμαλωτίζει τη θέλησή τους και παγιδεύει τις ψυχές τους. Τα θύματά του, όλα όμορφες γυναίκες, δεν βιάστηκαν, δεν βασανίστηκαν, δεν δολοφονήθηκαν. Στο τέλος όμως υπέκυψαν... Κανένας δεν γνωρίζει τη μέθοδο που χρησιμοποιεί για να παγιδεύει τις ψυχές των θυμάτων του. Κανένας δεν γνωρίζει τα μαρτύρια που αυτά περνούν στα χέρια του. Κανένας δεν γνωρίζει με ποιον τρόπο μπορούν να ελευθερωθούν οι δύστυχες ψυχές. Ένα μόνο πράγμα είναι γνωστό: οι αλλόκοτοι γρίφοι που αφήνει σε κάθε θύμα του.<br />Μπορεί κανείς να ξεφύγει από τη δύναμη του Ψυχοσυλλέκτη; Θα το μάθει μόνο όποιος τολμήσει να πάρει μέρος στο ΠΕΙΡΑΜΑ.<br /></div><div> </div><div><a href="http://www.topeirama.gr/">http://www.topeirama.gr/</a><br /></div><div> </div><div>«Ιδιοφυές, προκλητικό, ωμό. Το θρίλερ-αποκάλυψη της χρονιάς» BILD<br /></div><div>«Η μοναδική ικανότητα του Φίτσεκ να οδηγεί τον αναγνώστη στο χώρο της παραβιασμένης συνείδησης των πρωταγωνιστών δημιουργεί μια συνεχή ένταση, που κορυφώνεται και κυριολεκτικά υπνωτίζει» BERLINGER MORGENPOST </div><div> </div><div>Κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις <a href="http://www.diigisi.gr/">ΔΙΗΓΗΣΗ</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-315820841473797528?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-79338946446137368332009-10-31T22:30:00.002+02:002009-10-31T22:36:06.827+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Suyfo328OII/AAAAAAAAB3U/gnkYyz2UqqY/s1600-h/imagemagic.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 273px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398865577848354946" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Suyfo328OII/AAAAAAAAB3U/gnkYyz2UqqY/s400/imagemagic.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Μετά το <a href="http://www.kedros.gr/product_info.php?products_id=884">Μπαχαρικό Λεξικό</a> και το <a href="http://www.kedros.gr/product_info.php?products_id=3460">Ουαλικό Λεξικό του Σεξ</a>, ο γνωστός συγγραφέας και λεξικογράφος Νίκος Δ. Πλατής παρουσιάζει το Γατικό Λεξικό, έργο που έχει ήδη προαναγγείλει μέσα από το site <a href="http://www.gatalexiko.gr/">http://www.gatalexiko.gr/</a> Ο συγγραφέας περιεργάζεται με παιγνιώδη, σκωπτική διάθεση τη γατική ράτσα και τις απρόβλεπτες διασταυρώσεις της με το ανθρώπινο είδος. Παρουσιάζει πρωτότυπα γατολήμματα, έχοντας συγκεντρώσει στοιχεία, μεταξύ άλλων, από τη λογοτεχνία, την ιστορία, τη λαογραφία, τη βιολογία, τη γενετική, διανθισμένα με χρήσιμες πληροφορίες, απολαυστικά σχόλια και φωτογραφίες.<br /></div><br /><div>Το απόφθεγμα «η περιέργεια σκότωσε τη γάτα» φυσικά δεν ισχύει για τους επισκέπτες του δικτυακού αυτού τόπου. Ο Νίκος Δ. Πλατής περιεργάζεται με παιγνιώδη, σκωπτική διάθεση τη γατική ράτσα και τις απρόβλεπτες διασταυρώσεις της με το ανθρώπινο είδος. Ανατρέπει εξ αρχής τις προλήψεις που μας ταλανίζουν: «Όταν μια μαύρη γάτα περάσει από μπροστά σου, σημαίνει ότι το ζώο πάει κάπου.» Ο συγγραφέας ξεδιπλώνει τις γατοφιλικές του ανησυχίες μέσα από μια ξεχωριστή Γατική Πινακοθήκη: σπιτόγατοι και κεραμιδόγατοι, μονογαμικοί και αλάνια, ψωρόγατα και καλοταϊσμένοι γάτοι του σαλονιού, γάτοι της λογοτεχνίας και του δρόμου νιαουρίζουν, γουργουρίζουν, ξύνουν τα νύχια τους, ποζάρουν, φλερτάρουν και κυκλοφορούν ανενόχλητοι μέσα από τις σελίδες του site, προοιωνίζοντας τις φθινοπωρινές τους εκδοτικές περιπέτειες. Ο γατοπαρμένος «μπόγιας» του διαδικτύου συγκεντρώνει στοιχεία, μεταξύ άλλων, από τη λογοτεχνία, την ιστορία, τη λαογραφία, τη βιολογία και τη γενετική, διανθισμένα με την προσωπική του έμπνευση, και παρουσιάζει πρωτότυπα γατολήμματα, χρήσιμες πληροφορίες, απολαυστικά σχόλια και φωτογραφίες, χαρακτηριστικά των διαθέσεων του δράστη.<br /></div><br /><div>Μια μικρή γεύση από το <a href="http://www.gatalexiko.gr/">http://www.gatalexiko.gr/</a> :</div><br /><div></div><div>Κάτι που έφερε μέσα η γάτα (Γατολογ.) Το πρώτο (κατά σειράν δημοσίευσης), το μεγαλύτερο σε έκταση σελίδων (περί τις 50) και το πλέον πρωτότυπο από τα τρία διηγήματα που δημοσιεύονται στις Γάτες της Χάισμιθ. Η ιστορία ξεκινά λίγο πριν από την ώρα του τσαγιού, όταν το παιχνίδι του σκραμπλ, που παίζεται μεταξύ φίλων και συγγενών στο σπίτι του Μάικλ και της Γκλάντυς Χέρμπερτ, διακόπτεται από ένα σούρσιμο, ένα ασυνήθιστο θόρυβο προερχόμενο από το πορτάκι του Πόρτλαντ Μπιλ, του γάτου. τελικά δεν είναι ένα ακόμη πόδι χήνας αυτό το ασπρουδερό πράγμα που σέρνει στο πάτωμα ο γάτης, ούτε κανένα γογγύλι ή κανά καρότο με περίεργο σχήμα, που νόμισε προς στιγμήν ο συνταγματάρχης Έντουαρντ Φελπς: «Ο Μάικλ Χέρμπερτ είχε μισοσηκωθεί από την καρέκλα του. “Τι τρέχει”. “Είναι ανθρώπινα δάχτυλα”, είπε η Φύλλις. “Κοίτα!”. Κοίταξαν όλοι, πλησιάζοντας αργά, δύσπιστα, από το τραπεζάκι του μπριτζ. Ο γάτος σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε υπερήφανα τα τέσσερα ανθρώπινα πρόσωπα που έσκυβαν. Η Γκλάντυς συγκράτησε την ανάσα της».</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-7933894644613736833?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-47657967428006523312009-10-27T15:42:00.002+02:002009-10-27T15:48:27.347+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sub57-0JSEI/AAAAAAAAB3M/CPkAEN9kpXQ/s1600-h/b146961.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 160px; DISPLAY: block; HEIGHT: 244px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397276012319426626" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sub57-0JSEI/AAAAAAAAB3M/CPkAEN9kpXQ/s400/b146961.jpg" /></a><br /><div>Με τις ταξιδιωτικές του διαδρομές πάντα παρούσες και τις αισθήσεις να κυριαρχούν, ο Γιάννης Σπαβέρας στο καινούργιο του μυθιστόρημα υμνεί την αγάπη δυο ανθρώπων με το δική του ποιητική γλώσσα. </div><br /><div></div><br /><div>Ταξιδευτής, γιατρός ή λογοτέχνης; Ο Γιάννης Σπαβέρας είναι όλα αυτά και με το καινούργιο του βιβλίο, το ωριμότερο του μέχρι τώρα συγγραφικού του έργου, η οποία αριθμεί δέκα πονήματα, καταφέρνει να ισορροπήσει αριστοτεχνικά ανάμεσα σε όλες του τις ιδιότητες και να μας δώσει ένα μεστό και γοητευτικό μυθιστόρημα, γεμάτο εικόνες, διαδρομές και συναισθήματα. </div><br /><div></div><br /><div>Από μια παράξενη σύμπτωση δυο άνθρωποι, που στα νιάτα τους είχαν αγαπηθεί, βρίσκονται στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου. Αυθόρμητα εκείνος μόλις τη βλέπει τη φωνάζει, εκείνη όμως δεν τον αναγνωρίζει. Κατάπληκτος από την αντίδρασή της αποφασίζει να την ακολουθήσει και βρίσκονται να συνταξιδεύουν ως τη Ζυρίχη. Στη διάρκεια του ταξιδιού θυμούνται, νοσταλγούν, ξαναερωτεύονται. Όταν εκείνη εξαφανίζεται, εκείνος την αναζητάει και τη βρίσκει σε μια ιδιωτική κλινική υποβοηθούμενης ευθανασίας. Φεύγει συντετριμμένος μην μπορώντας να φανταστεί τι του επιφυλάσσει η μοίρα. Θα είναι η νόσος από την οποία πάσχει εκείνη ή μήπως ο έρωτάς της που θα τον λυτρώσει για να υπάρξουν. </div><br /><div></div><br /><div>Με καμβά, λοιπόν, τις ράγες των τρένων αλλά και αυτές της ανθρώπινης ψυχής ο συγγραφέας μιλά για τη δεύτερη ευκαιρία στην αγάπη δύο ανθρώπων, που βρίσκονται να συνταξιδεύουν "...στις μνήμες, στις διαψεύσεις και στις μυρωδιές τους". </div><br /><div></div><br /><div>Το βιβλίο "Οι πεταλούδες από το Μπαλικπαπάν" δεν γράφτηκε τυχαία -παρόλο που ως ένα βαθμό μιλάει για τα παιχνίδια της τύχης. Όπως και τα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα, πέρα από τη λογοτεχνική τους αξία, τις πληροφορίες και την τέρψη που προσφέρουν έχουν, κατά το πλείστον, βιωματικά ερείσματα και στόχο να μας γνωρίσουν κάτι παραπάνω. Όπως η prosopagnosia μια σπάνια εγκεφαλική διαταραχή από την οποία πάσχει η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου. </div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div><em>Ο Γιάννης Σπαβέρας γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1955. Είναι χειρουργός οδοντίατρος υγιεινολόγος. Μετεκπαιδεύτηκε στη Δανία και στην Υγιειονομική Σχολή Αθηνών σε θέματα πρόληψης. Είναι μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ταξιδιωτικής Ιατρικής (I.S.T.M.) και έχει αρθρογραφήσει για θέματα προληπτικής ταξιδιού στο "Βήμα της Κυριακής". </em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4765796742800652331?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-17869954849375295782009-10-11T17:05:00.004+03:002009-10-11T17:14:20.356+03:00<div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 206px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391343406024101330" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/StHmQ2I2DdI/AAAAAAAAB20/AWL5efVDYoo/s320/COVER%2520%2520CAVE%2520GR.jpg" /> Νικ Κέιβ<br />Ο θάνατος του Μπάνι Μανρό</div><div>εκδόσεις <a href="http://www.toposbooks.gr/contents/index_gr.php">Τόπος</a><br />Μετάφραση: Καλοκύρης Αντώνης<br />Σελ.: 248 Σχήμα: 15,3 x 23,8 ISBN: 978-960-6863-24-0 Τιμή: 16.90 €<br /><br /></div><div>Ο Μπάνι Μανρό είναι ένας ερωτύλος πλασιέ που πουλάει καλλυντικά και όνειρα σε μοναχικές νοικοκυρές στις ακτές της νότιας Αγγλίας. Ο απροσδόκητος θάνατος της γυναίκας του τον φέρνει αντιμέτωπο με την πραγματικότητα της ζωής του. Γραπώνεται από τον εννιάχρονο μοναχογιό του και μαζί του ξαναπαίρνει τις γνωστές του διαδρομές. Όσο ο Μπάνι απασχολείται με τις «πελάτισσές» του ο γιος του περιμένει υπομονετικά στο αυτοκίνητο πασχίζοντας να καταλάβει τον κόσμο μέσα από τις σελίδες της εγκυκλοπαίδειάς του. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού / επιστροφής του ασώτου ο Μπάνι έρχεται αντιμέτωπος με τα απωθημένα φαντάσματά του: τη ματαιωμένη σύζυγο, τον ανήμπορο πατέρα του, τον βασανιστικό «ρομαντισμό» του που περιορίζεται στον γυναικείο κόλπο, την ανικανότητά του ως πατέρας –φαντάσματα που τον πιέζουν φορτικά να καταβάλει το αντίτιμο της σπαταλημένης του ζωής.<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 270px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391344390543571922" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/StHnKJwk-9I/AAAAAAAAB28/cHe53exPY_M/s320/1160.jpg" /></div><div>χειρόγραφο του Κέιβ...<br /></div><div></div><div><br /></div><div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=OBHxuCokTsA">http://www.youtube.com/watch?v=OBHxuCokTsA</a></div><div>Ο Κέιβ διαβάζει απόσπασμα από το βιβλίο του</div><div> </div><div><br /> </div><div>Ο Μπάνι Μανρό είναι ένας ερωτύλος πλασιέ που πουλάει καλλυντικά και όνειρα σε μοναχικές νοικοκυρές στις ακτές της νότιας Αγγλίας. Ο απροσδόκητος θάνατος της γυναίκας του τον φέρνει αντιμέτωπο με την πραγματικότητα της ζωής του. Γραπώνεται από τον εννιάχρονο μοναχογιό του και μαζί του ξαναπαίρνει τις γνωστές του διαδρομές. Όσο ο Μπάνι απασχολείται με τις «πελάτισσές» του ο γιος του περιμένει υπομονετικά στο αυτοκίνητο πασχίζοντας να καταλάβει τον κόσμο μέσα από τις σελίδες της εγκυκλοπαίδειάς του. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού / επιστροφής του ασώτου ο Μπάνι έρχεται αντιμέτωπος με τα απωθημένα φαντάσματά του: τη ματαιωμένη σύζυγο, τον ανήμπορο πατέρα του, τον βασανιστικό «ρομαντισμό» του που περιορίζεται στον γυναικείο κόλπο, την ανικανότητά του ως πατέρας –φαντάσματα που τον πιέζουν φορτικά να καταβάλει το αντίτιμο της σπαταλημένης του ζωής.</div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div>Ο θάνατος του Μπάνι Μανρό, ένα τρυφερό πορτρέτο της μυστικής σχέσης πατέρα γιου αλλά και της μυστήριας αντρικής ψυχής δεν θα γοητεύσει μόνο τους θαυμαστές τού μουσικού Κέιβ. Αυτό το δυνατό road novel γραμμένο με πικρό χιούμορ και πνιγμένο στο σεξ, στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ (όπου ρόλους κλειδιά έχουν η Κάιλι Μινόγκ και η Αβρίλ Λαβίν – βλ. παρακάτω αντίστοιχες φωτογραφίες τους) συνδυάζει τις γνωστές gothic εμμονές τού Νικ Κέιβ με μια πλοκή εξίσου ερεθιστική και απαιτητική ως προς τη λογοτεχνική και υπαρξιακή της υπόσταση…</div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div>Ο θάνατος του Μπάνι Μανρό, ένα μυθιστόρημα που κυκλοφορεί ταυτόχρονα σε περισσότερες από τριάντα χώρες, έχει κερδίσει, από την πρώτη κιόλας στιγμή της εμφάνισής του, διθυραμβικές κριτικές. Ο Ίρβιν Γουέλς διακρίνει την καφκική πλευρά του βιβλίου, ενώ ο Ντέιβιντ Πις το συστήνει προς ανάγνωση σε όλους τους άντρες…</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-1786995484937529578?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-15598850322701277242009-10-08T17:30:00.006+03:002009-10-08T17:49:37.275+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Ss37rnvm6zI/AAAAAAAAB2s/ZSjOl4S_Wao/s1600-h/poe2-thumb-large.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390241055853964082" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Ss37rnvm6zI/AAAAAAAAB2s/ZSjOl4S_Wao/s320/poe2-thumb-large.jpg" /></a><br /><div><br /><br /><p>Το 1849 ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε, ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της αμερικανικής, αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, πέθανε σε ηλικία 40 ετών στην Βαλτιμόρη των ΗΠΑ. Την ερχόμενη Κυριακή συμπληρώνονται 200 χρόνια από τη γέννησή του και ο δήμος της Βαλτιμόρης αποφάσισε να τιμήσει με καθυστέρηση το μεγάλο συγγραφέα με μια κηδεία που αρμόζει στο κύρος του. </p><br /><p>Πριν από 160 χρόνια ο Ε.Α. Πόε βρέθηκε από έναν περαστικό, σε παραληρηματική κατάσταση, μιλώντας ασυνάρτητα και φορώντας ρούχα που δεν ήταν δικά του, έξω από μια ταβέρνα στη Βαλτιμόρη.<br />Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της περιοχής, όπου δεν μπόρεσε να επανέλθει και να εξηγήσει τι ακριβώς του συνέβη.<br />Μια εβδομάδα αργότερα, στις 7 Οκτωβρίου άφησε την τελευταία του πνοή.<br />Την κηδεία του Πόε ανέλαβε ένας ξάδελφος του, ο Νίλσον Πόε.<br />Για άγνωστους λόγους ο Νίλσον δεν ανακοίνωσε δημόσια την κηδεία του μεγάλου συγγραφέα και η τελετή χαρακτηρίστηκε από προχειρότητα και βιασύνη, ενώ σε αυτή παρευρέθησαν μόλις δέκα άτομα.<br />Ωστόσο δεν ήταν η μοναδική αδικία για Πόε, τον σπουδαιότερο συγγραφέα του 19ου αιώνα.<br />Την ημέρα της κηδείας του, ένας από τους εχθρούς του, ο Ρούφους Γκρίζγουολντ, δημοσίευσε μια νεκρολογία - λιβελλογράφημα που έγραφε μεταξύ άλλων: "O Έντγκαρ Άλλαν Πόε είναι νεκρός. Πέθανε στη Βαλτιμόρη προχθές. Η ανακοίνωση αυτή θα τρομάξει αρκετούς, αλλά λίγοι θα νιώσουν θλίψη για το γεγονός." </p><br /><p>Το συγκεκριμένο λιβελλογράφημα έμελε να σπιλώσει τη φήμη του Έντγκαρ Άλλαν Πόε για δεκαετίες.<br />Οι ατυχείς συμπτώσεις που χαρακτήριζαν τη ζωή του Πόε, συνεχίστηκαν και μετά το θάνατό του.<br />Η επιτύμβια στήλη που είχε φτιαχτεί για να τοποθετηθεί στο μνήμα του, καταστράφηκε όταν ένα τρένο εκτροχιάστηκε και έπεσε στη μάντρα του τεχνίτη που είχε επιμεληθεί την κατασκευή της.<br />Όμως όλες αυτές οι αδικίες θα αποκατασταθούν με πρωτοβουλία των αρμοδίων του μουσείου που είναι αφιερωμένο στον Πόε και του δήμου της Βαλτιμόρης.<br />Την Κυριακή θα τελεσθούν δύο κηδείες του Πόε με τη συμμετοχή τουλάχιστον 700 ατόμων και ηθοποιών που θα υποδυθούν φίλους, καλλιτέχνες και συγγραφείς, που είχε ο Πόε εν ζωή και δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν ποτέ στην κανονική κηδεία.<br />Τα περισσότερα εισιτήρια για τη συμμετοχή στην τελετή έχουν προπωληθεί και υπάρχουν άνθρωποι που θα επισκεφθούν τη Βαλτιμόρη για το μεγάλο γεγονός, από περιοχές όπως το Βιετνάμ.<br />Επίσης τεχνίτες έχουν κατασκευάσει και ομοίωμα της σωρού του Πόε για να γίνει πιο ρεαλιστική η τελετή.Το ομοίωμα του Πόε θα εκτεθεί σε 12ωρο λαϊκό προσκύνημα στο σπίτι-μουσείο του συγγραφέα στη δυτική Βαλτιμόρη.<br />Την Κυριακή το πρωί μια άμαξα θα μεταφέρει τη σορό στο νεκροταφείο της πόλης για την αναπαράσταση της ταφής.<br /></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 230px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390237952681046226" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Ss342_hh8NI/AAAAAAAAB2k/rXkHSq1XjBk/s320/6a00d83451b82e69e200e54f7abc6c8834-800wi.jpg" /><br /><p>Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία</p><br /><p>Πολλά σχετικά με το θέμα θα βρείτε στο αξιόλογο βιβλίο Η σκιά του Πόε (Λιβάνης) του Μάθιου Περλ.</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-1559885032270127724?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-82381669874838454222009-09-29T18:53:00.003+03:002009-09-29T21:18:45.169+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SsItv_mwxcI/AAAAAAAAB2c/6xuYpXh921c/s1600-h/assets_LARGE_t_420_4937228_type11104.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 221px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386918406839649730" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SsItv_mwxcI/AAAAAAAAB2c/6xuYpXh921c/s320/assets_LARGE_t_420_4937228_type11104.jpg" /></a> Αντρέα Καμιλέρι «ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ»<br /><br />Μετάφραση: Φωτεινή Ζερβού.<br />Εκδόσεις «Πατάκη»σελ. 304, €10.70.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SsItpulIo_I/AAAAAAAAB2U/hGyEShyxtHc/s1600-h/7210.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 282px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386918299190207474" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SsItpulIo_I/AAAAAAAAB2U/hGyEShyxtHc/s400/7210.jpg" /></a> Κλασικός Καμιλέρι, κλασικός Μονταλμπάνο. (Δεν ξέρω αν το παθαίνετε εσείς, εγώ πάντως φαντάζομαι τον αστυνόμο Μονταλμπάνο σαν τον Καμιλέρι, ενώ είναι πιο μικρός ο έρμος). πάντα λοιπόν προβλήματα με τη Λίβια (αυτή την φαντάζομαι αισθησιακή και ζηλιάρα, ιταλίδα δηλαδή 100%) κι έπειτα; Έπειτα τα γεύματα με βάση το ψάρι και στο τέλος... η δουλειά του Μονταλμπάνο. Τα εγκλήματα, κυρίως. Κι αυτά όμως χάνονται ανάμεσα στις σκαμπρόζικες συζητήσεις (άψογες ομολογουμένως) των υφισταμένων του. Νομίζεις συχνά ότι όλα αυτά δεν αναφέρονται σε φόνους, σε θάνατο, αλλά σε χωριάτικες, χονδροειδείς πλάκες.<br />Και κάπου εκεί, στο χωριό του Μονταλμπάνο, ανάμεσα στους νεκρούς και στους εσωτερικούς καυγάδες των αστυνομικών περνούν και ξώφαλτσα τα προβλήματα της Ιταλίας και γενικά της Ευρώπης... Εγκληματικότητα, φτώχεια, πορνεία, παράνομη μετανάστευση, σύγχρονοι σκλάβοι... κτλ.<br /><br />Γοητεία ναι, αναμφίβολα, αλλά από κει και πέρα; (Θυμίζω ότι ανάλογα, ξεκαρδιστικά βιβλία έχει γράψει πολλά κι ο Εσμπραγιά... Πέραν της Ιμογένης, ο εν λόγω έχει περιλάβει και τους Ιταλούς σε πολλά βιβλία του... "Ένας αμερικανός στη Βερόνα" -άπαιχτο-).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-8238166987483845422?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-69828887398518051432009-09-26T11:09:00.014+03:002009-09-26T11:33:25.511+03:00Ένα ποστ για την έκθεση της αυτοκινήτων της Φρανκφούρτης. Παραθέτω όποια αυτοκίνητα θα μου τραβούσαν το βλέμμα και την προσοχή αν ήμουν εκεί. Στο πρώτο μέρος οι ιταλικές δημιουργίες.<br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385686647194085026" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NeJWRZqI/AAAAAAAAB0k/yey9F321BUY/s400/096.jpg" /><br />Η καινούργια 458 Italia. Γιατί η μούρη της μου φέρνει υπερβολικά σε Gallardo;<br /><span style="font-size:78%;"> (είναι η ιδέα μου ή το σκίσιμο στο εσωτερικό των φώτων δείχνει λες κι έχει τρακάρει;) </span><br />την παρουσίασε ο Λούκα Ντι Μοντεζέμολο. Ακούστε <a href="http://www.classicdriver.com/uk/magazine/3300.asp?id=14321">εδώ</a> τα αγγλικά του για να πάρετε μια ιδέα πώς μιλάνε αγγλικά οι Ιταλοί.<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NZyIixXI/AAAAAAAAB0c/kHox-B5b9vk/s1600-h/101.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385686572243010930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NZyIixXI/AAAAAAAAB0c/kHox-B5b9vk/s400/101.jpg" /></a> Οπίσθια. Θέλει να φέρει στην Έντζο, κι έτσι ξενίζουν τα μονά φώτα...<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NV3EYXYI/AAAAAAAAB0U/4dYmlTuXP8s/s1600-h/102.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385686504848252290" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NV3EYXYI/AAAAAAAAB0U/4dYmlTuXP8s/s400/102.jpg" /></a> Σπορ εσωτερικό...<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NRM47kqI/AAAAAAAAB0M/g1_dm9g39oU/s1600-h/097.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385686424806462114" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NRM47kqI/AAAAAAAAB0M/g1_dm9g39oU/s400/097.jpg" /></a> Σε κόκκινο<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NLzsiu8I/AAAAAAAAB0E/-nU3OkTUtzU/s1600-h/104.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385686332144270274" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NLzsiu8I/AAAAAAAAB0E/-nU3OkTUtzU/s400/104.jpg" /></a> Φανερή καρδιά...<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NHIrH0WI/AAAAAAAABz8/F_Kne5v-h9o/s1600-h/106.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385686251876110690" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3NHIrH0WI/AAAAAAAABz8/F_Kne5v-h9o/s400/106.jpg" /></a> κι εδώ πολυτελές εσωτερικό, δέρμα. τιμόνι με ένα σωρό λειτουργιές πάνω και όργανα θαρρείς και θέλουν να αφιερωθούν μόνο στον οδηγό.<br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3M_khzCxI/AAAAAAAABz0/DUAeMdGFVcQ/s1600-h/143.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385686121914239762" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3M_khzCxI/AAAAAAAABz0/DUAeMdGFVcQ/s400/143.jpg" /></a><br />Θα μου επιτρέψετε να συμπεριλάβω την Μπουγκάτι στα ιταλικά... </div><div>Η Veyron σε ανοιχτή έκδοση.<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3M63AczSI/AAAAAAAABzs/aFi1ntpPJ2A/s1600-h/144.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385686040975297826" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3M63AczSI/AAAAAAAABzs/aFi1ntpPJ2A/s400/144.jpg" /></a> Ίσως ό,τι καλύτερο μπορείτε να αγοράσετε σήμερα. υπολογίστε 1,5 (ενάμιση). <span style="font-size:78%;">(όποιος δεν ξάρει τι ενάμιση, δε χρειάζεται και να μάθει)<br /></span><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3M1X97NZI/AAAAAAAABzk/QqrKA82evBQ/s1600-h/154.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385685946743862674" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3M1X97NZI/AAAAAAAABzk/QqrKA82evBQ/s400/154.jpg" /></a>Λαμποργκίνι... το αντίπαλον δέος της Φεράρι<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3MxqOMAyI/AAAAAAAABzc/xFW6H-x1bzg/s1600-h/160.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385685882924434210" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3MxqOMAyI/AAAAAAAABzc/xFW6H-x1bzg/s400/160.jpg" /></a><br /><br /><div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3MgPjx84I/AAAAAAAABzM/jKVNDYzMKKU/s1600-h/182.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385685583709467522" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3MgPjx84I/AAAAAAAABzM/jKVNDYzMKKU/s400/182.jpg" /></a><br />Ε, βγήκε κι η Μαζεράτι σε ανοιχτή έκδοση...<br /><br /><div> </div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-6982888739851805143?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-5138464446579573362009-09-25T21:01:00.000+03:002009-09-26T13:36:36.192+03:00Τι είχε να επιδείξει η υπόλοιπη Ευρώπη;<br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715910574975394" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3oFf79qaI/AAAAAAAAB2M/gXPTjZKt9g4/s400/232.jpg" /><br />Ρολς. Πάντα αγαπημένη, πάντα υπέροχη, πάντα νούμερο 1.<br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3oBdBK7oI/AAAAAAAAB2E/_jd7ZIQdRKw/s1600-h/230.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715841072033410" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3oBdBK7oI/AAAAAAAAB2E/_jd7ZIQdRKw/s400/230.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3n9fZhb1I/AAAAAAAAB18/msyXy5G_YhU/s1600-h/140.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715772991565650" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3n9fZhb1I/AAAAAAAAB18/msyXy5G_YhU/s400/140.jpg" /></a> Μπέντλει....<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3n2GOcxnI/AAAAAAAAB10/oojww81A7VI/s1600-h/197.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715645975152242" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3n2GOcxnI/AAAAAAAAB10/oojww81A7VI/s400/197.jpg" /></a> Μερσεντές SLS (αν διακρίνω καλά) σε μια προσπάθεια αναβίωσης της υπέροχης 300 SL Ali di Gabbiano του 1954...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3nw4nz_fI/AAAAAAAAB1s/_x785zvYC7I/s1600-h/224.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715556424089074" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3nw4nz_fI/AAAAAAAAB1s/_x785zvYC7I/s400/224.jpg" /></a><br />Η καινούργια τούρμπο...<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3noWHVXZI/AAAAAAAAB1k/EzLS2_GCbxk/s1600-h/008.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715409722105234" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3noWHVXZI/AAAAAAAAB1k/EzLS2_GCbxk/s400/008.jpg" /></a><br />Καινούργιοι, πιο ισχυροί κινητήρες για το R8<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3nkiiiRlI/AAAAAAAAB1c/Gc8Mj7eB4xM/s1600-h/135.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715344337946194" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3nkiiiRlI/AAAAAAAAB1c/Gc8Mj7eB4xM/s400/135.jpg" /></a><br />Ανοιχτή έκδοση...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3ncVELfDI/AAAAAAAAB1U/oovQAz_D6Q8/s1600-h/065.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715203282009138" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3ncVELfDI/AAAAAAAAB1U/oovQAz_D6Q8/s400/065.jpg" /></a><br />Και περνάμε σε ό,τι ενόχλησε το μάτι μας. Μερσεντές v12 βελτιωμένη από τον οίκο Brabus. <span style="font-size:78%;">(Αφαιρέστε αμέσως το άχρηστο ηλίθιο φτερό)<br /></span><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3nXqrGFJI/AAAAAAAAB1M/uhH1Ls3Jzp8/s1600-h/127.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715123183031442" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3nXqrGFJI/AAAAAAAAB1M/uhH1Ls3Jzp8/s400/127.jpg" /></a> BMW από βελτιωτή που ήρθε να καλύψει την τεράστια ζήτηση από πελάτες που σκοπεύουν να κυνηγήσουν ρινόκερους στην Τανζανία και επιζητούν διακαώς, ένα γρήγορο όχημα με καμουφλαζ ζέβρας. (Ως γνωστόν -βιβλιογραφία: Αρκάς <em>Ξυπνάς μέσα μου το ζώο</em>- οι αρσενικοί ρινόκεροι έλκονται υπέρμετρα και αλόγιστα απο τις θηλυκές ζέβρες)<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3nREUw3SI/AAAAAAAAB1E/JciR2-_RN0w/s1600-h/174.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385715009809603874" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sr3nREUw3SI/AAAAAAAAB1E/JciR2-_RN0w/s400/174.jpg" /></a><br />Βελτιωτής χασάπης που τερατούργησε μια Μπέντλει για πελάτισσες όπως η Ρομ Κάραβελ.<br /><div><div><div><div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-513846444657957336?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-43306032583346016852009-09-24T12:52:00.015+03:002009-09-24T13:42:04.517+03:00<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384978314308771730" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtJPvuOX5I/AAAAAAAABy8/tiMRuTQBu_A/s400/newego_LARGE_t_641_7460278.jpg" /> Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη εγκαινιάζει την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου τη νέα έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Αδαμάκη με τίτλο "Terre des hommes".<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384978147732263954" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtJGDLSlBI/AAAAAAAABys/-e3rBKNtq0Y/s400/291_adamakis2.jpg" /> <div></div><div>Το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Antoine de Saint-Exupéry, "Terre des hommes", είναι η αφορμή για την τελευταία δουλειά του καλλιτέχνη.Δεν είναι μια εικονογράφηση που προέκυψε από την ανάγνωση της «γης των ανθρώπων». Πρόκειται για ένα διάλογο, μια συναλλαγή, με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση των προσωπικών ειδώλων του ζωγράφου. Πρόκειται για το δικό του ταξίδι στον κόσμο.Η σχέση του αεροπλάνου με τον πιλότο, η τεχνική αλλά και η αισθητική του εξέλιξη, η αφ’ υψηλού ματιά των πραγμάτων, οι μνήμες, οι ιστορίες των ανθρώπων αλλά και της γης, αποτελούν τις συνισταμένες αυτού του ταξιδιού. </div><div><br /></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384978070354539938" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtJBi7ANaI/AAAAAAAAByk/ktOuCYvJP_U/s400/334_adamakis1.jpg" /><br /><div>Διάρκεια έκθεσης: 24 Σεπτεμβρίου έως 24 Οκτωβρίου 2009</div><div>Ώρες λειτουργίας: Τρ.-Παρ. 11.00-15.00 και 17.00-21.00</div><div>Σάβ. 11.00-14.00, Κυρ. &amp; Δευτ. κλειστά</div><div><span style="color:#ff0000;">Εγκαίνια Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009, 8 μ.μ. (ΑΠΟΨΕ!)</span></div><div>Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Πλ. Κολωνακίου 20 </div><div></div><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 393px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384978220461072290" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtJKSHMH6I/AAAAAAAABy0/-xmQVGhmKHs/s400/adamakis2b.jpg" /></div><div><div>(έργο παλαιότερης περιόδου, γκαλερί Lezarts)</div><div></div><div>Ο Γιάννης Αδαμάκης, φίλος μου αδερφικός, έχει εγκαίνια απόψε. Κρίμα που δε βρήκα περισσότερους πίνακες στο δίκτυο για να ανεβάσω.<br /></div><div><div><div><div><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 311px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384978503385318290" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtJawFlg5I/AAAAAAAABzE/Xi6bLCleho0/s400/untitled.bmp" /><br />Το πλοίο (συλλογή Νικ. Θεοχαράκη)<br /><br /><br /><div></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 321px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384970521929714962" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtCKK2SDRI/AAAAAAAAByE/XgUQTcANjyQ/s400/l_histoire_d_un_arbre1_olo.jpg" /></div><div>(τη φωτο την πήρα από το μπλογκ της ευγενέστατης Εύας Στάμου)</div><br /><br /><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 294px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384970729329226962" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtCWPeLdNI/AAAAAAAAByc/t6oOPEF6IFs/s400/mitriapatrida.jpg" />Ζωγραφική στο βιβλίο του Μιχάλη Γκανά "Μητριά πατρίδα" (εκδόσεις Μελάνι)</div><br /><div><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 205px; DISPLAY: block; HEIGHT: 205px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384970657931331250" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtCSFfmBrI/AAAAAAAAByU/GaVkxtJbaQM/s400/cd_portokaloglou_03.jpg" /><br /><div>Εξώφυλλο στο CD του Νίκου Πορτοκάλογλου "Δίψα"<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 227px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384970592792899362" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtCOS1YbyI/AAAAAAAAByM/PysXI1kQw6k/s400/art-adamakis-01.jpg" /><br /><div>Από παλαιότερη ζωγραφική περιόδο (συλλογή Παναγιώτη Καγκελάρη)<br /><br /><div><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtB-52WBBI/AAAAAAAABx0/ev3E9P0y2Xs/s1600-h/ObjFull_adamakis.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 280px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384970328388011026" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrtB-52WBBI/AAAAAAAABx0/ev3E9P0y2Xs/s400/ObjFull_adamakis.jpg" /></a><br />Το ζευγάρι (1999), Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης </div><div></div><div> </div><div><span style="color:#ff0000;">Σύντομο βιογραφικό σημείωμα</span>: Ο Γιάννης Αδαμάκης γεννήθηκε το 1959 στον Πειραιά. Από το 1987 παρουσιάζει τη δουλειά του με ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αυτή είναι η τρίτη ατομική του έκθεση στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη. Έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τις Η.Π.Α., στις Δημοτικές Πινακοθήκες των Δήμων Αθηναίων και Καλαμάτας, στο Μουσείο Βορρέ, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στη συλλογή Δημητρίου Μαμαλούκα, στην Συλλογή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθήνας, κ.ά.<br /></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-4330603258334601685?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-57217323204193754752009-09-22T18:54:00.001+03:002009-09-22T18:56:38.858+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrjzXYK4SUI/AAAAAAAABxs/Nzvzrc4Qy9g/s1600-h/BKS_0313373.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 253px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384320937472051522" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrjzXYK4SUI/AAAAAAAABxs/Nzvzrc4Qy9g/s400/BKS_0313373.jpg" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Ανακάλυψα αυτό το βιβλίο τυχαία πριν φύγω για διακοπές. Από τη στιγμή που το ακούμπησα, το ερωτεύτηκα. Δε μου είχε τύχει να μαγνητιστώ τόσο από βιβλίο. Ήταν αδύνατον να το αφήσω από τα χέρια μου. Όσο και να κόστιζε θα τα έδινα και θα το αποκτούσα. Το πήγα σπίτι με προσοχή μήπως μου φθαρεί κατ’ οιονδήποτε τρόπο.<br />Κλείστηκα στο δωμάτιό μου κι άρχισα να γεύομαι τη μαγεία του. </span><span style="color:#ff0000;">Σιγά σιγά να μην τελειώσει ποτέ. Ήταν στιγμές που ένιωσα ότι η τυπογραφία, το βιβλίο, ξαναεφευρέθηκε. </span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Όποιος το διαβάσει θα με καταλάβει.<br />Μπορώ να πω επίσης ότι είναι ένα μείγμα εικονογραφημένης λογοτεχνίας, ζωγραφικής και σινεμά. Και το μείγμα είναι ένα αριστούργημα. Δίχως υπερβολή. Για όλες τις ηλικίες. Αυστηρά προσωπικό. Δε δανείζεται. Αν θέλετε να σας αγαπήσουν χαρίστε το. Προσοχή: σ’ αυτούς που αγαπάτε. Και σ’ αυτούς που ξέρετε ότι αξίζουν. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-5721732320419375475?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-22955274276638442512009-09-18T10:29:00.004+03:002009-09-20T10:37:06.745+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrM3JsYMdoI/AAAAAAAABxk/1ZjgsApjoIM/s1600-h/DARK_TOWER1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; DISPLAY: block; HEIGHT: 377px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382706619308865154" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/SrM3JsYMdoI/AAAAAAAABxk/1ZjgsApjoIM/s400/DARK_TOWER1.jpg" /></a> <div>Τι βιβλιαράρα ήταν αυτή! </div><div>ε ξ αι ρ ε τ ι κ ή η έκδοση της Μπελ, απόδειξη πως ο οίκος φυσάει και κακώς έχει συνδυαστεί με ευτελή βιβλία... (φτηνό χαρτί ΔΕΝ προυποθέτει και φτηνή μετάφραση ή επιμέλεια ούτε φυσικά φτηνό γράψιμο...) </div><div></div><div>Μεταφορά σε κόμικς (state of art) του πρώτου τόμου της 7λογίας του Κινγκ.</div><div>φτωχά τα λόγια να περιγράψω τις εικόνες...</div><div></div><div>Όσο για την τιμή, -18 ευρώ περίπου με την έκπτωση 10% που κάνουν σχεδόν όλα τα βιβλιοπωλεία- τη θεωρώ περισσότερο από άριστη αναλόγως την ποιότητα του χαρτιού, της εκτύπωσης γενικά και το (βιομηχανικό βέβαια, αλλά καλάισθητο) δέσιμο... </div><div></div><div>Must φίλοι, must για όλους τους κινγκικούς (προσοχή όχι κινκικούς γιατι παραπέμπει στο kinky) της μικρής χώρας μας.</div><div></div><div>Το αγόρασα στη Θεσσαλονίκη και το απόλαυσα σιγά σιγά να μην τελειώσει παρόλο που ήξερα την ιστορία.</div><div></div><div>Ως γνωστόν σχόλια ανοιχτά για κινγκικοσυζήτηση </div><div>(σας χρωστάω και το λίβελο που έγραψα για την Ιστορία της Λίσι, λόγω της λυσάρας για τη <em>θελωγινωσυγγραφεαςκιεγω</em> Τάμπιθα ή Ταμπίθα ή Ταμπιθά) τον οποίο είχα ανεβάσει και μετά σε μια κρίση συμπάθειας προς τον έρμο τον Κινγκ, κατέβασα.</div><div> </div><div><a href="http://mamaloukas.blogspot.com/2007/07/stephen-king.html">να το </a>και το λινκ για τη Λίσι...</div><div> </div><div> </div><div> </div><div></div><div>τσαο</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-2295527427663844251?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-39669654211139007312009-09-13T21:09:00.003+03:002009-09-13T21:14:35.014+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sq01swHcCqI/AAAAAAAABxc/tWOxdlhWwWI/s1600-h/P8240541.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381016172724226722" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Sq01swHcCqI/AAAAAAAABxc/tWOxdlhWwWI/s400/P8240541.JPG" /></a> <br />Όσες φορές κι αν τον αντικρίσεις, πάντα σε καθηλώνει....<br />Έτσι ξεγέλασε και τον Πάολο...<br /><br />Μετά από ένα επεισοδιακό, γεμάτο καλοκαίρι, επιστροφή στην πρωτεύουσα.<br /><div><em><span style="font-size:85%;">(τέλειωσα κι ένα βιβλίο)</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29160974-3966965421113900731?l=mamaloukas.blogspot.com' alt='' /></div>mamaloukashttp://www.blogger.com/profile/07313053518119754242noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-29160974.post-68733902190656486302009-07-02T10:25:00.007+03:002009-09-07T18:04:48.450+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Skxh-HhyXSI/AAAAAAAABxE/6vZraQOuouU/s1600-h/images2.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 81px; FLOAT: left; HEIGHT: 125px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353761776837221666" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Skxh-HhyXSI/AAAAAAAABxE/6vZraQOuouU/s320/images2.jpg" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Skxh22hnaqI/AAAAAAAABw8/-9Js4_R8N48/s1600-h/images.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 72px; FLOAT: right; HEIGHT: 110px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353761652014017186" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Lv7WZfGZHcw/Skxh22hnaqI/AAAAAAAABw8/-9Js4_R8N48/s320/images.jpg" /></a><br /><br /><div><br /><br /><br /><div><br /><br /><br /><br /><div>Έχω λίγο καιρό που τελείωσα το τελευταίο μυθιστόρημα του Στίβεν Στέφεν Κινγκ που κυκλοφόρησε στη χώρα μας. Το Ντούμα Κη (εκδόσεις Bell as always) το οποίο διάβασα πρώτα στα Αγγλικά (για πρώτη φορά) (φτηνή UK έκδοση από το Public) κι έπειτα στα Ελληνικά.<br />Το βιβλίο δε με ενθουσίασε ούτε όμως με απογοήτευσε όπως η Ιστορία της Λίσι. (Δε βρίσκω την παραληρηματική κριτική μου, μάλλον τη διέγραψα, θα την ξανανεβάσω).<br /></div><div>Άφησα επίτηδες να περάσουν λίγες εβδομάδες για να αφήσω μέσα μου να κατασταλάξει το κείμενο και να μη γράψω εν θερμώ. (που πάλι έγραψα).<br /><br />Ξεκαθαρίζουμε πάλι ότι κι αυτή είναι μια παραληρηματική κριτική, γραμμένη από έναν φανατικό θαυμαστή του διοπτροφόρου γίγαντα συγγραφέα από το μακρινό Μέιν των ΗΠΑ.<br /><br />Λοιπόν ξεκινάμε με μια υπέροχη αρχή, Κινγκ από τα παλιά. (δείτε κι <a href="http://mamaloukas.blogspot.com/2008/12/stephen-king-richard-backman.html">εδώ</a> στο Μπλέιζ). Ο Έντγκαρ Φριμάντλ, πλούσιος και επιτυχημένος εργολάβος παθαίνει ένα τρομερό ατύχημα όταν ένας γερανός συντρίβει το φορτηγάκι του. Δεν μπορούμε να μην κάνουμε σύνδεση με τα μαρτύρια που πρέπει να πέρασε ό ίδιος ο Κινγκ συνέπεια του δικού του τροχαίου. Ο Φριμάντλ, μισοσακατεμένος και χωρίς δεξί χέρι αφού χωρίζει με τη γυναίκα του (Ταμπίθα ακούς;) φεύγει για να ηρεμήσει (για να μην αυτοκτονήσει) και καταλήγει στη Φλόριδα, (όπου κι ο ίδιος ο Κινγκ παραθερίζει εκεί έχοντας βαρεθεί τους τρομερούς χειμώνες του Μέιν ή ίσως θέλοντας να κάνει ό,τι κάνουν σχεδόν όλοι οι πλούσιοι ηλικιωμένοι της πατρίδας του) και πιο συγκεκριμένα σ’ ένα νησί που λέγεται Ντούμα Κη. Εκεί ο Φρίμαντλ κάνει αυτό που ήθελε να κάνει από παιδί: αρχίσει να σχε